บทที่ 2 2
"ฮึบ... โอ้โห หนูไหม กล่องนี้ใส่อะไรไว้เนี่ย หนักเอาเรื่องเลยเน้อ" เสียงลุงคำร้องทักขึ้นขณะช่วยม่านไหมยกกล่องกระดาษใบใหญ่ลงจากท้ายรถ
"เตาอบไฟฟ้าขนาดเล็กกับเครื่องตีแป้งค่ะลุงคำ ไหมตั้งใจว่าจะมาทำขนมขายที่นี่ค่ะ" หญิงสาวตอบพลางออกแรงช่วยประคองกล่องอีกฝั่ง แม้แขนเรียวจะดูบอบบาง แต่ม่านไหมก็แข็งแรงกว่าที่เห็นมาก เพราะการต้องเป็นทั้งแม่และพ่อในคนเดียวกันสอนให้เธอต้องเข้มแข็ง
"อ๋อ จะเปิดร้านขนมฝรั่งรึ ดีๆ แถวนี้ไม่ค่อยมีร้านแบบนี้หรอก มีแต่ร้านขายของชำยายปริกปากซอยโน่น" ลุงคำพยักหน้าหงึกหงัก ขณะวางกล่องลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าชานบ้าน "แถวนี้เดี๋ยวนี้คนเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อนมากเน้อหนูไหม ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเมื่อห้าหกปีก่อนแล้ว มีพวกคนงาน มีนักท่องเที่ยวขับรถผ่านทางลัดเส้นหลังเขานี้กันเยอะ ขายดีแน่นอนลุงรับรอง"
"จริงเหรอคะลุงคำ ไหมนึกว่าแถวนี้จะยังมีแต่ทุ่งนากับไร่ข้าวโพดเหมือนสมัยไหมเด็กๆ เสียอีก" ม่านไหมเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ มือเรียวปัดฝุ่นออกจากเสื้อยืดสีขาวสะอาดตา
"โอ๊ย สมัยนี้เปลี่ยนไปเยอะแล้วอีหนูเอ๊ย ที่ดินแถบหลังหมู่บ้านเราน่ะ โดนกว้านซื้อไปทำสวนส้มหมดแล้ว..." ลุงคำกำลังจะเล่าต่อ แต่เสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าในกระเป๋าเสื้อแกก็แผดเสียงร้องดังขึ้นเสียก่อน ชายชรารีบล้วงขึ้นมากดรับ "ฮัลโหล ว่าไงนังคำแปง... เออๆ ข้าขนของให้ลูกค้าเสร็จพอดี กำลังจะกลับไปรับเอ็งไปตลาดเดี๋ยวนี้แหละ บ่นจริงเชียวเมียข้า!"
ลุงคำกดวางสายแล้วหันมายิ้มแหยๆ ให้ม่านไหม "ป้าคำแปงแกโทรตามให้ไปส่งจ่ายตลาดแล้ว ของหมดท้ายรถพอดี งั้นลุงไปก่อนเน้อหนูไหม มีอะไรขาดเหลือ หรือจะให้ลุงมาช่วยตัดกิ่งไม้ ถางหญ้าวันไหน ก็เดินไปบอกที่บ้านลุงปากซอยได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"
"ขอบคุณลุงคำมากๆ เลยนะคะ นี่ค่ารถค่ะลุง ไม่ต้องทอนนะคะ ถือเป็นค่าน้ำใจที่ลุงช่วยไหมยกเตาอบหนักๆ" ม่านไหมยื่นธนบัตรสีม่วงสองใบให้ชายชรา
"โธ่ เกรงใจแย่เลย ขอบใจมากเน้ออีหนู ขอให้ขายดิบขายดีร่ำรวยๆ เน้อ บ๊ายบายนะตัวเล็ก!" ลุงคำรับเงินไปพนมมือไหว้ท่วมหัว ก่อนจะหันไปโบกมือให้ข้าวหอมที่นั่งแกว่งขาอยู่บนแคร่ไม้
"สวัสดีค่ะคุณตาคำ ขับรถดีๆ นะคะ!" ข้าวหอมยกมือป้อมๆ ไหว้ย่ออย่างอ่อนช้อยน่าเอ็นดู จนลุงคำยิ้มแก้มปริ เดินขึ้นรถสตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปจากรั้วบ้าน
เมื่อเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะค่อยๆ ห่างออกไป ความเงียบสงบของธรรมชาติก็กลับเข้ามาครอบคลุมพื้นที่อีกครั้ง ม่านไหมสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของดอกปีบที่ปลูกไว้ริมรั้วลอยมาแตะจมูก ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายทำให้หัวใจที่เคยแบกรับความกดดันมาตลอดหลายปีคลายความตึงเครียดลง
แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอก้มลงมองใบหน้าของลูกสาวที่กำลังก้มๆ เงยๆ สำรวจมดแดงบนแคร่ไม้ ความทรงจำสีเทาในอดีตก็แวบเข้ามาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว
ดวงตากลมโตที่เวลานิ่งเฉยจะดูดุและคมกริบ คิ้วเข้มได้รูป และริมฝีปากหยักเล็กๆ ที่มักจะเม้มแน่นเวลาตั้งใจทำอะไรสักอย่างของข้าวหอม... ยิ่งโตวันโตคืน เค้าโครงหน้าของลูกสาวก็ยิ่งถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้นราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน
เหนือเมฆ วรเดช...
แค่ชื่อของเขาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของม่านไหมก็บีบรัดแน่นจนเจ็บร้าว เธอไม่เคยลืมคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสี่ปีก่อน คืนที่เธอถือแผ่นตรวจครรภ์สองขีดด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความดีใจ ตั้งใจจะรอคอยสามีที่เดินทางไปดูงานต่างจังหวัดกลับมาเพื่อบอกข่าวดีว่าพวกเขากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกัน
ทว่าสิ่งที่เธอได้รับในคืนนั้น กลับไม่ใช่รอยยิ้มหรืออ้อมกอดของสามี แต่เป็นการมาเยือนของ รสา หญิงสาวไฮโซผู้เพียบพร้อมที่แม่สามีหมายมั่นปั้นมือจะให้แต่งงานกับเหนือเมฆมาตั้งแต่ต้น รสาทิ้งภาพถ่ายที่เหนือเมฆนอนหลับอยู่บนเตียงในโรงแรมเคียงข้างเธอ พร้อมกับผลตรวจการตั้งครรภ์จากโรงพยาบาลชื่อดังลงบนโต๊ะต่อหน้าม่านไหม โดยมีคุณนายเพียงแขยืนกอดอกมองด้วยสายตาเหยียดหยาม
คำพูดเชือดเฉือนของแม่สามียังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ... แม่สามีบอกว่าเหนือเมฆแค่รับผิดชอบม่านไหมเพราะความหลงใหลชั่ววูบ แต่ตอนนี้รสากำลังอุ้มท้องทายาทที่แท้จริงของตระกูลวรเดช และเหนือเมฆก็ตกลงใจที่จะจบความสัมพันธ์กับเธอแล้ว พร้อมกับยื่นหนังสือสัญญาหย่าที่ร่างไว้อย่างรัดกุมมาตรงหน้า บังคับให้ม่านไหมลงชื่อเพื่อแลกกับการที่ตระกูลวรเดชจะไม่ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายใดๆ และคุณนายเพียงแขจะให้ทนายนำเอกสารนี้ไปจัดการจดทะเบียนหย่าที่อำเภอให้เสร็จสิ้นโดยที่เธอไม่ต้องโผล่หน้าไปให้ระคายเคืองตาอีก
ในคืนนั้น ม่านไหมพยายามกดโทรศัพท์หาเหนือเมฆนับร้อยสาย แต่มันกลับฝากข้อความเสียงทุกครั้ง ความเงียบงันของเขาคือคำตอบที่ชัดเจนและเลือดเย็นที่สุดสำหรับผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ
ตลอดเวลาสามปีที่ใช้ชีวิตคู่อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ เหนือเมฆไม่เคยพูดคำว่ารัก เขาเป็นสามีที่ออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดและกลับเข้ามาเมื่อดึกดื่น ทิ้งให้เธอต้องรับมือกับคำดูถูกเหยียดหยามของแม่สามีเพียงลำพัง เขาโยนบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินให้ ซื้อรถยนต์ราคาแพงให้ และคิดว่าการปรนเปรอด้วยวัตถุเหล่านั้นคือหน้าที่ของสามีที่สมบูรณ์แบบแล้ว โดยไม่เคยหันมามองเลยว่าหัวใจของภรรยาคนนี้กำลังแห้งเหี่ยวและโดดเดี่ยวเพียงใด
เมื่อความอดทนเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ม่านไหมจึงตัดสินใจจรดปากกาเซ็นชื่อลงในหนังสือสัญญาหย่าฉบับนั้นด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอไม่รับเงินแม้แต่บาทเดียว ถอดแหวนแต่งงานวางคืนไว้บนโต๊ะ แล้วหอบกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียวเดินออกจากตระกูลวรเดชไปพร้อมกับเลือดเนื้อเชื้อไขในครรภ์ที่ไม่มีใครล่วงรู้
