บทที่ 162 เคียงข้างในทุกบทบาท

เสียงอ้อแอ้ดังแจ้ว ๆ ขับเน้นความมีชีวิตชีวาของร่างจิ๋วที่นอนดุกดิกอยู่บนเบาะรองนอนลายกระต่ายน้อย สองขาป้อมถีบอากาศไปมาอย่างอารมณ์ดี พวงแก้มอิ่มเอิบสีชมพูระเรื่อและรอยยิ้มไร้เดียงสาจนเห็นเหงือกสีชมพูจิ้มลิ้มของน้องไอริสในวัยครบหนึ่งร้อยวันเต็มวันนี้ กำลังดึงดูดสายตาของคนเป็นพ่อและแม่ให้จดจ่ออยู่ด้วยค...