บทที่ 166 เติมเต็มคำว่าครอบครัว (จบบริบูรณ์)

แรงยวบยาบลงบนฟูกที่นอนหนานุ่มพร้อมกับน้ำหนักตัวเบาหวิวที่ทาบทับลงตรงกลางเตียง ดึงสติให้ปลายฝนที่ยังคงซุกตัวหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของสามีต้องขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาอย่างง่วงงัน ยังไม่ทันที่สติจะครบถ้วน เสียงหัวเราะคิกคักสดใสราวกับกระดิ่งเงินก็ดังขึ้นข้างหู ตามมาด้วยร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนที่...