บทที่ 22 ความห่วงใยที่ซ่อนในคำดุ

ภาพตรงหน้าของปลายฝนดับวูบลง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ

"ฝน! ระวัง!"

สิ้นเสียงกรีดร้องของพิม ร่างที่ไร้สติก็ร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วง แฟ้มประวัติคนไข้กระจายเกลื่อนพื้น ทว่าก่อนที่ศีรษะของเธอจะกระแทกพื้นแข็ง ท่อนแขนแกร่งของใครบางคนก็พุ่งเข้ามารวบเอวคอดเอาไว้ได้ทันท่วงที

"หลีกทาง! ถอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ