บทที่ 46 รุ่งอรุณแห่งความจริง

ปลายฝนขยับตัวยุกยิกเมื่อสัมผัสอุ่นชื้นกดประทับลงบนปลายจมูก เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่สะท้อนเข้าสู่การรับรู้คือใบหน้าคมคายของคนตัวโต ซึ่งกำลังนอนตะแคงเท้าคางจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มละมุนผุดขึ้นบนเรียวปากโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกหนักอึ้งและหวาดระแวงจากเรื่องเมื่อวานราวกับถูกชะล้างไปจน...