บทที่ 48 ร่องรอยความทรงจำที่กรีดใจ

ปลายฝนรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนชาไปทั้งหน้า มือเล็กที่ประคองชามกระเบื้องเคลือบสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ รอยยิ้มบางๆ ที่เตรียมไว้สำหรับต้อนรับแขกของเขาเลือนหายไปจากริมฝีปาก ความอบอุ่นจากการสวมกอดในห้องครัวเมื่อครู่ปลิวหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นจริง

"อ๋อ... หลานสาวนี่เอง" นารีรัตน์ลากเสียงยาวพร้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ