บทที่ 65 ที่พึ่งพิงที่ปลอดภัย

บริเวณม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะเภสัชศาสตร์ในช่วงเย็นผู้คนค่อนข้างบางตา นักศึกษาส่วนใหญ่ทยอยเดินทางกลับกันเกือบหมดแล้ว ปลายฝนนั่งทอดสายตามองสนามหญ้ากว้างอย่างเหม่อลอย สมาร์ตโฟนในมือถูกกำไว้แน่นจนชื้นเหงื่อ ความเครียดเรื่องหนี้สินของครอบครัวยังคงกดทับอยู่บนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมระบบ...