บทที่ 12 หนีไม่พ้น

“เอาล่ะ ฉันให้เวลาเธออยู่กับตัวเองสักพักก็แล้วกัน ยังไงก็อาบน้ำให้สบายตัวก่อน แล้วฉันจะเข้ามาหาเธอตอนหนึ่งทุ่ม” โฮเลติโอลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หญิงสาวนั่งจุ้มปุ๊กจมอยู่กับความคิดของตัวเองไปมา เธอจะต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้ แต่ถ้าออกทางประตู ยังไงเขาก็ต้องเห็นเธออยู่ดี ดวงตากลมโตเหลือบไปมองที่หน้าต่าง ริมฝีปากบางเผยอยิ้มน้อยๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปดูความสูงจากชั้นสองลงไปถึงพื้นล่าง 

หญิงสาวหมุนตัวกลับเข้ามาในห้องนอน เธอเดินตรงไปที่กระเป๋าใบใหญ่ที่มีข้าวของเครื่องใช้ พิมพ์ลภัสเลือกเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นไม่กี่ชุดใส่กระเป๋าเดินทางใบย่อม

เมื่อจัดการกับข้าวของเรียบร้อยแล้วเธอก็ดึงผ้าปูที่นอนออกมา มือเล็กรวบปลายผ้าแล้วมัดเป็นปมตลอดความยาว เธอตัดสินใจแล้ว ต่อให้เธอจะต้องตกลงไปแขนขาหักเธอก็ยอม แต่เธอจะไม่ยอมอยู่ใต้เบี้ยล่างใครอีกต่อไป เธอไม่สนว่าโฮเลติโอจะไปจัดการมัลลิกาอย่างไรถ้าเขารู้ว่าเธอหนีไปแล้ว เพราะนั่นเป็นสิ่งที่มัลลิกาสมควรที่จะต้องชดใช้ ในเมื่อเธอไม่มีครอบครัวที่คอยช่วยเหลือ แต่เธอก็ยังมีเพื่อนที่จะให้พักพิงชั่วคราว เงินในบัญชีเธอเหลืออยู่หลายหมื่น มันคงเพียงพอที่จะเลี้ยงปากท้องได้สักพักในระหว่างที่เธอหาที่อยู่และงานใหม่ พอกันสักทีกับชีวิตที่โดนเอาเปรียบทุกทาง!

โฮเลติโอเดินไปเดินมาในห้องรับแขกอย่างตื่นเต้น อีกไม่นานเขาก็จะได้ลิ้มรสชาติความสาวของพิมพ์ลภัสแล้ว ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงอย่างเธอมันจะน่าลิ้มลองขนาดนี้ ว่าแล้วร่างกายก็ร้อนผะผ่าวอย่างกับถูกไฟเผา บ้าจริง... เขากลายเป็นผู้ชายใจเร็วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำอย่างกับว่าไม่เคยลิ้มรสชาติร่างกายหญิงสาวเสียอย่างนั้นล่ะ ชายหนุ่มหยุดเดิน สายตาคมจ้องมองไปที่ไม้ดอกหลากสีสันที่ปลูกไว้ในสวน บ้านพักที่นี่ช่างตกแต่งได้ถูกใจเขาจริงๆ

แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดสายตาที่จ้องมองไปกลางสวน เพราะปลายผ้าปูที่นอนหล่นห้อยลงมาตรงหน้าเขา โฮเลติโอฉงนอยู่เพียงครู่ก่อนจะเข้าใจ เพราะมีกระเป๋าหล่นตุ๊บตามลงมา มันนอนแอ้งแม้งอยู่กลางสนามหญ้าอย่างไร้เยื่อใย

เขาเปิดประตูกระจกออก สองขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างกับรอรับยายตัวแสบ ปลายผ้าที่ห้อยลงมานั้นแกว่งไกลไปตามแรง เขาคาดว่าเธอคงจะใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการไต่ลงมาเป็นอย่างมาก ใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าเธอจะลงมาในสภาพไหน อีกใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่าร่างกายที่แสนงดงามจะถลอกปลอกเปิกจนทำให้เขาแสวงหาความสุขไม่ได้ เมื่อชั่งน้ำหนักความสำคัญของสองจิตใจสองใจแล้วแล้วเขาก็เลือกที่จะเดินออกไปรอรับหญิงสาว

พิมพ์ลภัสเกร็งแขนเกร็งขาจนสุดความสามารถ เธอก้มลงไปมองพื้นดินเพื่อกะระยะในการกระโดด แต่ดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างเนื่องจากเห็นชายหนุ่มยืนกอดอก ทำหน้าตาถมึงทึงอยู่ด้านล่าง ด้วยอารามตกใจ เธอปล่อยมือจากผ้าทันที!

“เฮ้ย!/ว้าย!” สองเสียงร้องพร้อมกัน เธอหล่นตุ๊บลงมาในอ้อมแขนของชายหนุ่ม โฮเลติโอเสียหลักล้มลงดังแอ้ก เขาทั้งเจ็บและจุกในเวลาเดียวกัน

“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องโอดโอย โฮเลติโอตั้งหลักได้ ก็อุ้มร่างบางขึ้นแนบอก พิมพ์ลภัสหมดแรงจะขัดขืนเพราะความเจ็บ

“แสบนักนะ!” เขาตวาดเธอด้วยความเกรี้ยวกราด พิมพ์ลภัสตัวสั่น หมดสิ้นแผนการทุกสิ่งอย่าง ใครจะไปคิดว่าเขาจะเห็นในสิ่งที่เธอกำลังทำ คราแรกคิดว่าเขาคงจะอาบน้ำหรือนั่งเล่นในห้องใดสักห้องที่ไม่ได้อยู่ในมุมที่เธอจะไต่ผ้าปูที่นอนลงมา