บทที่ 3 ลวนลามสาวไทย

พิมพ์ลภัสเดินเข้าไปในครัว เธอหยิบชามออกมาถ่ายอาหารออกจากปิ่นโต เธอคิดว่าบรรยากาศมันเงียบเกินไปจึงหาเรื่องคุย

“เวลาใครสั่งอาหารจากร้านฉัน แล้วให้ฉันไปส่ง ฉันมักจะใส่ปิ่นโตมากกว่าถุงพลาสติก เพราะอาหารที่อยู่ในปิ่นโตจะน่าทาน และไม่มีสารตกค้าง ที่สำคัญนะ มันเป็นการลดโลกร้อนด้วย” พิมพ์ลภัสหันไปชวนฝรั่งหนุ่มคุยเจือแจ้ว โฮเลติโอยิ้มอย่างพอใจ เขาไม่ใคร่จะสนใจเนื้อหาที่เธอพูดนัก ดวงตาสองข้างกำลังกวาดมองเรือนร่างอวบอย่างชั่งใจ เธอเห็นเขาเงียบจึงหันไปเทแกงจืดใส่ชามต่อ

โฮเลติโอก้าวไปข้างหน้าสองก้าวก็ประชิดตัวหญิงสาว เขาตะปบมือไปที่สะโพกอวบอิ่ม พิมพ์ลภัสสะดุ้งโหยง เธอถอยกรูดไปด้านหลังทันที

“นี่คุณทำบ้าอะไรน่ะ!” หญิงสาวตวาดแว้ดด้วยความตกใจ โฮเลติโอไม่สะทกสะท้าน คิ้วสีน้ำตาลเข้มของเขายักขึ้นอย่างไม่ยีหระ ชายหนุ่มเดินเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอีกครั้ง

“ถอยออกไปนะ ไอ้คนบ้า คนโรคจิต... อื้อ...” มหาเศรษฐีหนุ่มไม่สนใจคำก่นด่าใดๆ ทั้งสิ้น มือหนารวบตัวหญิงสาวให้แนบชิดแผ่นอกกว้าง เขากดริมฝีปากจูบเธออย่างรวดเร็ว ความอุ่นชื้นจากเรียวปากของเขาทำให้เธอตาโต ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 23 ปี ไม่เคยมีใครได้สัมผัสเธอเช่นนี้มาก่อน มือน้อยระดมทุบตีไปทั่วกายแกร่ง แต่เหมือนเขาจะไม่สะเทือนใดๆ ทั้งสิ้น ปลายลิ้นร้อนไล้เลียไปตามขอบปากอย่างกระหาย เรี่ยวแรงของหญิงสาวที่เคยมีเริ่มระทวยจนเขาต้องโอบประคองเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

“อื้อ...” โฮเลติโอพยายามที่จะเปิดปากของเธอให้อ้ากว้าง เขาปรารถนาอยากจะลิ้มรสความหวานข้างในเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีเคมีดึงดูดความปรารถนาของเขาขนาดนี้ ริมฝีปากได้รูปขมเม้มจนเรียวปากบางเริ่มบอบช้ำ พิมพ์ลภัสหลับตาแน่น เธอรู้สึกใจหายที่จู่ๆ ก็เสียจูบแรกให้กับฝรั่งบ้ากามที่ไหนก็ไม่รู้

มือหนาของเขาเริ่มป่ายแปะไปที่สะโพกอวบอิ่ม เธอร้องครางประท้วงได้แค่ในลำคอเท่านั้น ชายหนุ่มดันร่างบางให้ประชิดโต๊ะอาหาร แม้ว่ารสจูบของเขาจะทำให้เธอเสียวซ่านไปหมดทั้งกาย แต่พิมพ์ลภัสก็ยังประคองสติไว้มั่น เธอเลื่อนมือไปด้านหลังเพื่อหาตัวช่วยที่จะทำให้เขาหยุดการกระทำที่ละเมิดสิทธิของเธอ มือเล็กคว้าชามแกงจืดได้ก็เทพรวดไปบนตัวฝรั่งหื่นกามจนหมดชาม

“โอ๊ย!” โฮเลติโอสะดุ้งวาบ ความร้อนของแกงจืดทำให้เขาแทบดิ้น เธอผลักร่างหนาไปเต็มแรงจนชายหนุ่มกระเด็นไปอีกทาง

“นี่เธอ...!” โฮเลติโอมองเธอด้วยสายตาลุกวาวบ่งชัดว่ากำลังโกรธจัด เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอด้วยความโกรธเคือง หญิงสาวคว้าจานผัดผักได้ก็โป๊ะไปที่หน้าหล่อๆ ของเขาเต็มแรง ชายหนุ่มได้แต่ยืนค้างอยู่อย่างนั้นเพราะใบหน้าและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยอาหาร พิมพ์ลภัสไม่รอช้า เธอรีบวิ่งออกจากบ้านหลังนั้นทันทีก่อนที่เขาจะจับตัวเธอได้

“เชลดอล!” โฮเลติโอทำอะไรไม่ถูก ทั้งตัวเขาเปื้อนอาหารจนขยับออกไปจากตรงนั้นไม่ได้ แม่สาวสวยทำกับเขาไว้ร้ายกาจมาก

“เชลดอล เชลดอลโว้ย!” โฮเลติโอตะโกนเรียกซ้ำๆ หลายครั้งกว่าลูกน้องคนสนิทจะมาถึง เชลดอลรีบวิ่งมาจากหลังบ้านจนเหนื่อยหอบ แต่เมื่อเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่มแล้วก็ทำให้เชลดอลตาค้าง

ผักหลากสีสันถูกประดับไว้บนศีรษะและร่างกายของโฮเลติโออย่างลงตัว เชลดอลไล่สายตามองเจ้านายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า อยากจะขำก็ขำไม่ออก เพราะตั้งแต่ลำคอไปจนถึงลำตัวของโฮเลติโอแดงเถือกไปหมด คาดว่าสาเหตุน่าจะมาจากน้ำแกงจืดร้อนๆ ที่เทลงมา เชลดอลบังเอิญสบสายตาของโฮเลติโอก็ขนหัวลุกทันที

“นายไปสืบประวัติผู้หญิงคนนี้มาให้ฉันด่วน ยัยบ้านั่นทำกับฉันไว้แสบมาก!”