บทที่ 49 อยากเป็นอิสระ

โฮเลติโอกลับมาอีกครั้งด้วยความเร่งรีบ เสียงสะอื้นของหญิงสาวเบรกเขาได้ทันท่วงที โฮเลติโอชะงักฝีเท้า ค่อยๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วถอดสูทและเนกไทออกจากร่าง เขาก้าวขาเข้าไปในห้องนอนและทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา

“ร้องไห้ทำไมอีก” โฮเลติโอชักไม่เข้าใจหญิงสาวมากขึ้นทุกที อยู่สบายแล้ว ไม่มีใครรังแกหรือใช้งา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ