บทที่ 6 ซื้อตัวหญิงสาว

เช้าวันต่อมา หมี่หยกรีบจัดหน้าร้านแล้วให้มัลลิกาอยู่ขายของแทน เนื่องจากเธอไม่สบายใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน วันนี้เธอจึงอยากออกไปหาเพื่อน เผื่อว่าเพื่อนของเธอจะมีอะไรแนะนำดีๆ ได้บ้าง เธอมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอนัก พิมพ์ลภัสคิดว่าจะกลับมาอีกทีตอนมืดเลย เพราะไม่อยากเห็นหน้าของมัลลิกาอีก เธอยังทำใจพูดคุยดีๆ กับมัลลิกาไม่ได้ เพราะสิ่งที่มัลลิกาทำกับเธอนั้นมันยากเกินจะให้อภัยจริง ๆ

หลังจากที่พิมพ์ลภัสออกจากบ้านได้ไม่นาน รถยนต์คันหรูของโฮเลติโอก็ขับมาเทียบเท่าหน้าร้านขายข้าวแกง มัลลิกาชะเง้อหน้ามองผ่านหม้อกับข้าวเพื่อสอดส่ายสายตาหาดูว่าใครกันที่ขับรถหรูๆ มาจอดหน้าร้านแบบนี้ โฮเลติโอก้าวขาออกจากรถด้วยความมั่นใจ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์สีซีดขับผิวขาวของฝรั่งตาน้ำข้าวให้โดดเด่นยิ่งนัก ดวงตาสีครามทอประกายเจ้าเล่ห์แสนร้าย เพียงแค่มัลลิกาได้เห็นเสี้ยวหน้าก็หวั่นไหววูบวาบ

โฮเลติโอไม่พูดพล่ามทำเพลง เดินเข้าไปในร้านอย่างเฉิดฉาย ก่อนที่เชลดอลจะวิ่งตามเข้าไปติดๆ

“เอ่อ... รับอะไรดีคะ” มัลลิกาเอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น

“คุณ คือ...” โฮเลติโอพูดค้างไว้แค่นั้น เพราะมัลลิการีบแนะนำตัวเองอย่างคล่องแคล่วว่องไว ยิ่งชายหนุ่มพอพูดภาษาไทยได้ ก็ยิ่งทำให้หล่อนกระดี๊กระด๊าเข้าไปใหญ่

“ฉันชื่อมัลลิกาค่ะ ไม่ทราบว่าคุณจะรับอะไรดีคะ วันนี้ทางร้านเรามีแกงจืด แกงหน่อไม้ แกงไตปลา ผัดผัก ไข่เจียว...”

“ผมอยากจะมาคุยกับคุณเรื่องหมี่หยก” โฮเลติโอรีบตัดบท เพราะเขาไม่ต้องอยากฟังรายการอาหารจากปากของหล่อนนัก เขาอยากทำธุระให้มันเสร็จๆ จะได้รีบกลับ เพราะอากาศที่นี่ร้อนเหลือหลาย

“อ้อ... หมี่หยกน่ะหรือ?” หล่อนอุทานถามเปรยๆ แล้วสายตาว่องไวของนางก็เห็นเชลดอลยืนอยู่ด้านหลัง เชลดอลก้มศีรษะลงเล็กน้อยคล้ายจะทักทาย

“คุณนั่นเอง ที่เคยมาสั่งอาหารที่ร้านฉัน เชิญนั่งก่อนค่ะ” มัลลิกาผายมือไปด้านในบ้าน เธอไม่ใคร่สนใจลูกค้าที่มารอสั่งซื้ออาหาร เพราะเศรษฐีฝรั่งทำให้เธอสนใจใคร่รู้มากกว่าว่าเขาจะมาถามไถ่ถึงหมี่หยกเพื่ออะไร

“ที่ผมมาวันนี้เพราะต้องการจะมาซื้อหมี่หยก” โฮเลติโอพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ มัลลิกาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบ

“อ้อ... คุณเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะค่ะ คือที่ร้านฉันขายอาหารปักษ์ใต้ ไม่ได้ขายอาหารจีน เลยไม่มีหมี่หยกขายให้คุณค่ะ” มัลลิการีบตอบอย่างคล่องแคล่วว่องไว ทำให้สองหนุ่มพากันกลอกสายตาขึ้นฟ้าอย่างระอาใจกับคนฉลาดน้อยตรงหน้า

“ที่เจ้านายผมพูดถึงคือ มาซื้อหมี่หยก... หมี่หยก พิมพ์ลภัส กนกเนตรครับ ไม่ใช่หมี่หยกที่เป็นอาหารจีน” เชลดอลรีบแก้ต่างแทนเจ้านาย มัลลิการ้องอ้อเสียงดัง

“หมี่หยกน่ะหรือ ว่าแต่คุณจะมาขอซื้อมันจากฉัน จะให้ฉันเท่าไหร่ล่ะ” มัลลิการีบสอบถามราคา ทำให้โฮเลติโอกับเชลดอลหันมามองหน้ากันก่อนจะยิ้มที่มุมปาก “10 ล้าน พอไหม”

“ว้าย! 10 ล้านเชียวหรือ ได้สิคะ คุณอยากจะเอาไปทำอะไรก็เอาไปเลยค่ะ ดิฉันขายให้ ยิ่งเอาไปไกลๆ จากฉันได้ยิ่งดี” มัลลิการีบตอบทันควัน คำพูดคำจาของหล่อนทำให้โฮเลติโอเบะริมฝีปากอย่างรังเกียจ

“คุณจะไม่ถามหน่อยหรือว่าผมจะซื้อลูกสาวคุณไปทำอะไร” โฮเลติโอเอ่ยถามนางอีกครั้งด้วยความแปลกใจกับการตัดสินใจที่รวดเร็ว