บทที่ 7 ฤทธิ์เยอะ

“จะเอาไปทำอะไรก็ช่างคุณเถอะค่ะ มันเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉัน ฉันจะไปสนใจมันทำไม ว่าแต่... เรื่องเงิน คุณจะจัดการยังไงคะ เงิน 10 ล้านเยอะโขอยู่นะคะ” มัลลิการีบเปลี่ยนเรื่องคุย ทำให้โฮเลติโอส่งยิ้มเหยียดหยามส่งไปให้ แต่หล่อนก็ยังไม่รู้สึกทุกร้อนอะไรเลย ในใจใฝ่หาแต่เรื่องเงิน มาอยู่ในประเทศที่กำลังพัฒนาก็ดีอย่างนี้ ไม่ว่าเขาอยากจะได้อะไรก็ได้มาง่ายๆ จะซื้อผู้หญิงสักคนก็เหมือนผักเหมือนปลา แค่ชี้นิ้วสั่งแม่ค้าก็รีบหยิบใส่ถุงให้ทันที

“เชลดอล หยิบเชคให้คุณผู้หญิงเค้าไปสิ” โฮเลติโอบอกเชลดอล ลูกน้องหนุ่มรีบหยิบเชคในกระเป๋าเงินยื่นให้มัลลิกาทันที

“ว้าว! ฉันหวังว่านี่คงไม่ใช่เชคเด้งหรอกใช่ไหมคะ” มัลลิกาแกล้งล้อเล่น แต่สายตาของโฮเลติโอกลับไม่เล่นด้วย จึงทำให้หล่อนรีบหุบปากลงทันที แต่หล่อนก็ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ ยังกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง จู่ๆ ก็มีคนหยิบยื่นเงินมหาศาลมาให้ใช้ฟรีๆ แถมยังไม่ต้องมีลูกเลี้ยงคอยพ่วงหางอีกต่างหาก แค่คิดเล่นๆ ว่าหล่อนจะเอาเงินนี้ไปทำอะไรบ้าง

มัลลิกาก็เผลอยิ้มเสียจนสองหนุ่มต้องรีบผละออกมา แต่ก่อนที่เขาจะออกจากบ้านหลังนั้น มัลลิกายังย้ำให้เขาฟังว่าพิมพ์ลภัสจะกลับมาเย็นนี้ ให้ไปดักรอ ส่วนตอนสายๆ ให้เขากลับมาเอาเสื้อผ้า ข้าวของ เครื่องใช้ของหมี่หยกไปได้เลย คำพูดของมัลลิกายิ่งตอกย้ำความใจดำอำมหิตได้เป็นอย่างดี แต่เขาก็หาใส่ใจอะไรมากมายไม่ เพราะหลังจากนี้เขาจะได้เธอมาอยู่ในเงื้อมมือ แค่นี้ก็พอใจแล้ว

ระหว่างที่พิมพ์ลภัสเดินกลับบ้าน เธอเหม่อมองท้องฟ้า ก้อนเมฆอย่างอารมณ์ดี อาจเป็นเพราะว่าการที่ได้พบปะเพื่อนฝูงทำให้เธอสามารถผ่อนคลายได้เป็นอย่างมาก

“อุ๊บ!” หญิงสาวร้องอุทานอย่างตกใจได้เพียงในลำคอ ร่างบางของเธอแนบกับแผ่นอกกว้าง วงแขนแข็งแกร่งโอบรัดเธอเสียแทบจะหายใจหายคอไม่ออก พิมพ์ลภัสพยายามดิ้นสุดชีวิตแต่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มปริศนาลากเธอเข้าไปในรถโดยมีชายฉกรรจ์อีกคนคอยอำนวยความสะดวกให้

พิมพ์สภัสจ้องหน้าเชลดอลตาเขม็ง เธอหันควับไปด้านหลังก็พบโฮเลติโอนั่งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาไม่ยอมปล่อยมือหนาออกจากริมฝีปากเธอ มือเล็กระดมทุบตีไปทั่วกายหนา ชายหนุ่มเอามืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองไว้อย่างกับคีมเหล็ก

“อย่าดิ้นเยอะน่า...”

“อั๊บ อั๊น อา อำ ไอ” เธอพยายามเอ่ยถามเขา แต่โฮเลติโอกลับไม่สนใจ เพราะหน้าอกอิ่มอวบอัดของหญิงสาวมันล่อตาล่อใจมากกว่าคำถามโง่ๆ ที่เธอพูดอยู่ในลำคอ เสื้อยืดสีขาวบางๆ ของเธอไม่ได้ช่วยปกปิดเนื้อหนังบริเวณเนินอกเท่าไหร่นัก โฮเลติโอแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างย่ามใจ

“ไอ๊ โอ๊ค อิต!” เธอเห็นสายตาหื่นๆ ของเขาแล้วก็อดก่นด่าออกมาในลำคอไม่ได้ สองแขน สองขาของเธอเริ่มประท้วงโดยการออกแรงถีบและดีดดิ้นจนเขารำคาญ

“โธ่เว้ย จะดิ้นอะไรนักหนา ไหนดูสิ... ฤทธิ์เยอะอย่างนี้มันจะคุณภาพดีหรือเปล่า” ว่าแล้วเขาก็ปล่อยมือหนาออกจากเรียวปากบาง ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากด่าให้สาแก่ใจเขาก็ครอบครองริมฝีปากเธอเสียแล้ว