บทที่ 8 ดิ้นรนขัดขืน

พิมพ์ลภัสตาโต มือเล็กทั้งสองข้างบิดไปมา สองขาถูกเขาทาบทับเอาไว้จนหมดแรงสู้ เชลดอลกระแอมหลายครั้งเพื่อเตือนสติเจ้านายหนุ่มว่ายังมีอีกคนนั่งอยู่ในรถ แต่เหมือนโฮเลติโอจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เพราะความหวานจากโพรงปากของเธอทำให้เขามิอาจละริมฝีปากออกมาได้ เขาบดคลึงความนุ่มหวานของเธอจนพอใจ พิมพ์ลภัสหลับตาแน่น ไร้ทางขัดขืน แม้ว่าสัมผัสที่ได้รับจากเขาจะทำให้เธอเคลิ้มไปไม่น้อยเลยก็ตาม

“อื้อ...” เธอส่งเสียงครางในลำคอ น้ำตาไหลอาบแก้ม อับอายในความรู้สึกซ่านสยิวนัก โฮเลติโอได้ยินดังนั้นก็ได้ใจ เขาเอามือวางบนหน้าอกอวบก่อนที่จะนวดคลึงเบาๆ ปลายลิ้นของเขาละเลียดชิมริมฝีปากด้วยความกระหาย

“อื้อๆ” พิมพ์ลภัสแทบขาดใจ คนโรคจิตที่เธอก่นด่าในใจกำลังทำให้ร่างกายเธอร้อนเร่าเหมือนถูกไฟแผดเผา แม้พยายามจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้ยางอายที่สุดในชีวิต เธอก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกนี้ได้ ความเชี่ยวชาญของชายหนุ่มทำให้เธอละลายเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟ

เชลดอลเห็นท่าไม่ดีจึงออกรถโดยไม่รอฟังคำสั่งจากโฮเลติโอ ระหว่างทางเชลดอลกระแอมหลายครั้งจนลิ้นไก่แทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก แต่โฮเลติโอก็ยังไม่สนใจ

แรงเคลื่อนของเครื่องยนต์ทำให้พิมพ์ลภัสรู้สึกตัว เธอเริ่มตั้งสติ เขาปลดปล่อยเธอให้หลุดพ้นจากพันธนาการเพื่อที่จะได้นวดเฟ้นความอวบอิ่มได้อย่างเมามัน

เธอปล่อยให้เขาได้ทำตามใจปรารถนา ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง มือเล็กๆ โอบรอบคอชายหนุ่ม โฮเลติโอใจเต้นแรงเพราะเธอเริ่มมีปฏิกิริยาตอบกลับ เขาจำได้ว่าเมื่อวานนี้หลังจากที่จูบเธอไปครั้งแรก ชายหนุ่มพบว่าหญิงสาวนั้นไร้เดียงสากับการจูบมากเหลือเกิน ครั้งนี้นับเป็นก้าวแรกที่ดี ชายหนุ่มได้ใจยิ่งเพิ่มแรงจูบเขาไปอีก หญิงสาวส่งเสียงร้องครางอืออาในลำคอ ก่อนที่มือเล็กจะตบบ้องหูไปฉาดใหญ่

“โอ๊ย!” เสียงร้องด้วยความเจ็บผสมกับความอื้ออึงในหัวสมองทำให้โฮเลติโอตาลาย เธอตบหน้าเขาไปอีกครั้ง ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว ฝ่าเท้าน้อยๆ ที่ถูกห่อหุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบก็ถีบหน้าท้องแกร่งของเขาเต็มแรงจนร่างหนากระเด็นไปติดประตูรถอีกฝั่ง

“ไอ้โรคจิต วิปริต! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” พิมพ์ลภัสตะโกนดังลั่นรถ เธอพยายามเปิดประตูแต่ก็ทำไม่สำเร็จ เชลดอลทำอะไรไม่ถูกเพราะสภาพเจ้านายหนุ่มกำลังนั่งหน้าดำหน้าแดงกุมท้องตัวเองด้วยความจุก

“เจ้านาย เป็นยังไงบ้างครับ”

“ถามได้ว่าเป็นยังไง ก็เจ็บน่ะสิโว้ย!” คนที่แสดงความเป็นห่วงหน้าหงอ เพราะถามไม่ถูกจังหวะ โฮเลติโอฉวยข้อมือเล็กได้ก็บีบไปเต็มแรงจนเธอร้องโอดโอย

“ฤทธิ์มากนักนะ!”

“โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ ไอ้คนบ้า ไอ้คนโรคจิต ไอ้ฝรั่งบ้ากาม ทุเรศ ปล่อยฉันนะ อื้อๆ” ด้วยนิสัยของโฮเลติโอแล้ว เขาจะไม่ใช้กำลังตอบโต้กับผู้หญิง แต่พอมาเจอเธอทำให้ความอดทนเขาขาดสะบั้น แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงได้ นอกจากแก้แค้นโดยการช่วงชิงความสาวสดให้มันหนำใจ มือหนารวบข้อมือบางเอาไว้ทั้งสองข้าง แล้วขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ไม่ให้ขัดขืน ริมฝีปากระดมจูบไปทั่วริมฝีปาก ใบหน้า และลำคอ

“กรี๊ด! ไอ้คนทุเรศ ปล่อยนะ!” เสียงแหลมๆ ของหญิงสาวกรีดร้องดังลั่นรถจนสองหนุ่มแทบจะเอามืออุดหูไว้ไม่ทัน