บทที่ 9 ซื้อตัว 10 ล้าน
โฮเลติโอกัดฟันกรอดๆ พลางคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ช่างโง่นัก เขาเป็นผู้ชายที่สาวๆ ในอเมริกาปรารถนาจะได้ร่วมรักกับเขาเพราะความเป็นชายที่สมบูรณ์พูนพร้อม รวมถึงทรัพย์สมบัติก็มากมายมหาศาล ขึ้นชื่อว่าโฮเลติโอแล้วไม่เคยเบี้ยวค่าตอบแทนใคร ผู้หญิงบางคนกินดี อยู่ดี ตั้งตัวได้เพราะมาปรนนิบัติรับใช้เขาทั้งนั้น แต่แม่เด็กสาวคนนี้กลับเห็นเขาเป็นพวกกุ๊ยข้างถนนที่จะลากเธอไปข่มขืน กระทำชำเราแล้วก็ทิ้งให้เธออยู่อย่างข้นแค้นแสนขัดสนเสียอย่างนั้น ทั้งๆ ที่เขาใช้เงินซื้อตัวเธอมาตั้ง 10 ล้าน เธอยังมีหน้าจะมาทำร้ายเขาอีก
“เจ้านายครับ ใจเย็นๆ ครับ” เชลดอลต้องรีบเตือนเจ้านายหนุ่ม ก่อนที่โฮเลติโอจะทำอะไรไปมากกว่านี้ เขาฟึดฟัดอยู่พักใหญ่ด้วยความขัดใจ แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เชลดอลเตือนนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว เขาไม่ควรจะทำอะไรๆ กับผู้หญิงต่อหน้าคนอื่น แม้ว่าจะเป็นลูกน้องคนสนิทก็ตาม
“ให้มันได้อย่างนี้สิ เชลดอล นายต้องขับรถไปถึงบ้านภายในสามนาที เข้าใจไหม!” โฮเลติโอออกคำสั่งอย่างเฉียบขาดจนเชลดอลขนลุก คราวนี้เจ้านายของเชลดอลโกรธจริงจังเสียด้วย ฝ่าเท้าเหยียบคันเร่งไปจนเกือบมิด ทำให้ร่างบางหน้าคะมำ เขาดึงเธอขึ้นมาก่อนจะเอามือจับหมับไปที่หน้าอกอวบๆ ด้วยความหมั่นไส้
“รอให้ถึงบ้านก่อนเถอะ!”
“ทำไม คุณจะทำอะไรฉัน นี่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคุณไม่มีสิทธิจะทำอะไรฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับคุณ” หญิงสาวขู่ฟ่อ โฮเลติโออยากจะหัวเราะให้ท้องแข็งกับคำขู่ที่ไร้ความเป็นไปได้ของเธอ เขายื่นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฝ่ามือแดงๆ เข้าไปใกล้ แล้วทำหน้าตายั่วโมโหสุดขีด
“ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ ในเมื่อฉันซื้อเธอมาด้วยเงิน 10 ล้าน”
“อย่ามาพูดพล่อยๆ คนอย่างคุณเนี่ยนะจะลงทุนใช้เงิน 10 ล้านมาซื้อฉัน บ้าไปแล้ว ถ้าอยาก... นักก็ไปหาเอาแถวชายหาดโน่น อย่ามายุ่งกับฉัน ปล่อยฉันลงจากรถเดี๋ยวนี้นะ” เธอยังไม่เลิกโวยวาย โฮเลติโอหัวเราะอย่างชั่วร้ายในลำคอ ทำให้หญิงสาวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเดือดดาล
“ทำไม... เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะสละเงินเล็กๆ น้อยๆ มาซื้อความสุขใส่ตัวไม่ได้หรือไง ผู้หญิงข้างทางน่ะฉันลองมาหมดแล้ว คราวนี้ฉันอยากจะลองเนื้อนุ่มๆ ของเธอดูบ้าง ดูสิว่ามันจะเร้าใจฉันแค่ไหน” ชายหนุ่มใช้สายตาโลมเลียหญิงสาวด้วยความหื่นกระหาย พิมพ์ลภัสอยากจะร้องกรี๊ดๆ เสียให้รู้แล้วรู้รอด คนอะไร หยาบคายที่สุด
“คุณมีความสุขนักหรือไงที่จะได้ร่วมรักกับคนที่เค้าไม่เต็มใจน่ะ” พิมพ์ลภัสเอ่ยถามอีกครั้ง มือเล็กสองข้างก็สาละวนกับการงัดแงะประตูรถไปพลางๆ
“ไม่... การที่ฉันได้ร่วมรักกับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจเป็นสิ่งที่ฉันเกลียดมากที่สุด แต่เดี๋ยวก่อนสาวน้อย...” ชายหนุ่มพูดค้างไว้แค่นั้นหลังจากเห็นรอยยิ้มดีใจของหญิงสาว พิมพ์ลภัสรีบหุบยิ้มทันที
“สำหรับเธอ ฉันอยากได้ตัวเธอมานอนกอดใจจะขาด และไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ ยังไงฉันก็จะต้องเอาเธอมาเป็นเมียให้ได้!” โฮเลติโอยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ
“ไม่นะ... คุณก็เห็นนี่ว่าฉันไม่สวย ดูหน้าตาฉันสิ ขี้เหร่จะตาย ปล่อยฉันไปเถอะ” หญิงสาวเริ่มขอร้อง โฮเลติโอหัวเราะก้าก
“น้อยไปสิ เธอรู้ไหมว่าหน้าตาแบบเธอน่ะถูกสเปคฉันที่สุด ฉันชอบคนไม่สวย” เขาตอบเธอไปอย่างนั้นทั้งที่มันตรงข้ามกับใจ ใครบอกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่สวย ทั้งใบหน้ารูปไข่ คิ้วเข้มโก่งดุจคันศร ดวงตากลมโต นัยน์ตาหวานซึ้ง จมูกโด่งเป็นสันรับริมฝีปากรูปกระจับ เส้นผมยาวสลวยไปถึงกลางหลัง ผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนของเธอทำให้เขาอยากจะลูบไล้ทั้งวันทั้งคืน ไม่นับรวมกับสัดส่วน ทรวดทรงองเอวที่น่าสัมผัสด้วยฝ่ามือและริมฝีปากอีกต่างหาก
