บทที่ 20 เถียงไม่ออก

บทที่ 20 เถียงไม่ออก

น้ำตาที่แห้งกรังจนเป็นคราบทั่วใหญ่หน้า ดวงตาคล้ำยิ่งกว่าหมีแพนด้าสื่อว่าทั้งคืนฉันไม่สามารถข่มตานอนหลับได้เลย ความเจ็บปวดใจมันเข้ามาทับถมจนฉันแทบยืนไม่ไหวถ้าไม่พิงผนังไว้ เสื้อคลุมผืนใหญ่ที่อยู่ข้างมือฉันจึงรีบเอาเข้ามาสวมใส่ปิดบังสิ่งที่ไม่อยากเห็น

“สกปรก”

เป็นคำที่ฉันพู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ