บทที่ 73 กลับไปเรียนไหม

บทที่ 73 กลับไปเรียนไหม

ยิ่งสายตาของผมไล่ลงมาสำรวจร่างกายเล็กตั้งแต่หัวจรดปลายเท้ามันสามารถเรียกรอยยิ้มจากตัวของผมเองโดยที่ไม่ต้องสร้างเสียงหัวเราะหรือดูละครตลกเรื่องไหนสักนิดเดียวทุกอย่างที่พระเจ้าสร้างเธอมามันลงตัวที่สุดในสายตาของผมทั้งดวงตาที่แสนสดใสเวลาเจอสิ่งใหม่ๆ แผงขนตางามงอนโดยที่ไม่ต้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ