บทที่ 4 แรงปะทะว่าที่สามีภรรยา 1
เหตุการณ์ปัจจุบัน หลังจากจอมขวัญโดนว่าที่สามีจับกุม
ณ สถานีตำรวจภูธรบางปลาม้า
แสงแดดค่อนบ่ายยังคงแผดเผาร้อนระอุเหนือศีรษะลูกสาวกำนันคนดัง บัดนี้ตกอยู่ในสภาพผู้ต้องหาถูกจับนั่งท้ายรถกระบะสายตรวจคันแดง
หัวใจเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงเกินจะระบุได้ว่ามาจากความโกรธขึ้งหรือตื่นตระหนก แต่ที่แน่ๆ ริมฝีปากอิ่มเอาแต่พึมพำก่นด่า ‘ไอ้หัวเกรียน’ ตลอดทาง กระทั่งรถเลี้ยวเข้ารั้วสถานีตำรวจ
“ไอ้...” เธอดิ้นขลุกขลักพลางกัดริมฝีปากแน่น
หมู่ไสวกับดาบประวิตรนั่งคุมมาด้วยกันได้แต่เสมองข้างทาง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา คนกันเองแท้ๆ กลับต้องมาเป็นพยานรับรู้ชะตากรรมน่าอัปยศของลูกสาวผู้มีพระคุณ
ทันทีรถกระบะสีเลือดหมูเคลื่อนเข้าจอดเทียบหน้าบันไดโรงพัก ไอความร้อนจากพื้นคอนกรีตผสมควันดำเครื่องยนต์เก่าลอยขึ้นแตะจมูก ดาบประวิตรกับหมู่ไสวรีบกระโจนลงจากรถไปก่อนอย่างรู้หลบหลีก
ส่วนลูกสาวกำนันได้แต่จ้องเขม็งอาฆาตมาดร้ายไปยังผู้กองหัวเกรียน เดินอาดๆ มาเปิดท้าย
เขากระชากข้อเท้าเธอ ลากลงจากรถอย่างไม่ปรานี ราวกับเป็นอาชญากรตัวฉกาจต่อหน้าชาวบ้านคุ้นหน้าคุ้นตากันดี น่าเจ็บใจที่สุดคือ คนกำลังหยามเกียรติเธออยู่นี้คือผู้ชายซึ่งพ่อเลือกให้เป็นสามี ความโกรธแค้นแผดเผาอกจนแทบหายใจไม่ออก
“ปล่อย !!”
จอมขวัญดิ้นรนเตะสู้สุดฤทธิ์ ทว่ากลับได้รับเพียงเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอร่างสูง
เตชินทร์กระชากคอเสื้อดาราสาวเจ้าของบ่อนไก่เถื่อนลุกขึ้นตามแรง แทบหิ้วปีกเธอขึ้นโรงพักด้วยมือข้างเดียว ร่างสูงใหญ่พาร่างเล็กกว่าเฉียดผ่านขอบประตูลากตรงเข้าห้องลงบันทึกประจำวัน
“พิมพ์ลายนิ้วมือ”
เขาออกคำสั่งพร้อมเหวี่ยงเธอลงไม่เบาแรงนัก จนสะโพกกลมมนกระแทกขอบโต๊ะ แม้ไม่ได้ตั้งใจใช้แรงมหาศาลขนาดนั้น แต่เพราะความดื้อด้านของเธอทำให้ต้องใช้มาตรการเด็ดขาด
“ไม่ !!”
“พูดเป็นอยู่ไม่กี่คำ” เขาว่าพลางเดินไปกดน้ำเย็นจากตู้ ปลายนิ้วสากยังคงรู้สึกยุบยิบจากสัมผัสผิวนุ่มนิ่มเมื่อครู่ “ที่บ้านไม่สอนให้รู้จักกฎหมายเหรอ หรือไม่...” แก้วน้ำในมือผู้กองชะงักกลางอากาศ “ก็เกเรจนครูไม่เอา”
เสียงหมู่ไสวกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ผสานเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าเก็บครางหึ่ง ๆ ดาบประวิตรเหงื่อแตกพลั่กผุดซึมตามไรผมแม้ในห้องเย็นฉ่ำ ทุกสายตาต่างหันมองลูกสาวกำนันหลังสิ้นคำปรามาสผู้กอง
จอมขวัญเชิดหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ นี่น่ะหรือคู่หมั้น ? ตำรวจหนุ่มอนาคตไกลชาวบ้านเล่าลือกันทั้งบาง? คนที่พ่อฝากฝังชีวิตให้คุ้มครอง ? พูดจาแต่ละคำสุนัขแถวบ้านยังเห่าเพราะกว่าเสียอีก
คนอย่างฉัน... ลูกสาวกำนันจอมพล มีศักดิ์ศรีไม่แพ้ลูกอธิบดีหรอกโว้ย !
“ฮึ ! แล้วนายล่ะ” จอมขวัญกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “โรงเรียนนายร้อยคงเอาหมาอย่างนายไม่อยู่ จึงได้เที่ยวเห่ากัดคนไกลถึงบางปลาม้า”
พรืด... เสียงหลุดหัวเราะเล็ดลอดจากหมู่ไสว ตำรวจหนุ่มอายุน้อยสุด ทว่าพอเจอสายตาดุจัดผู้กองตวัดมอง ทั้งห้องก็กลับมาเงียบกริบไร้เสียงทันที
“ทำประวัติเธอซะ”
เขาสั่งเสียงห้าว ใจหนึ่งอยากเดินหนีไปให้พ้นๆ แต่สองเท้ากลับไม่เชื่อฟัง ก้าวเข้าใกล้ร่างบาง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงยังคงติดตรึง ผสมผสานกลิ่นโคลนและกลิ่นดินจากบ่อนไก่เถื่อน ทำเอาชีพจรรัวเร็วขึ้นอีกระดับ
เขาพยายามข่มใจปั้นหน้านิ่ง เมีย... ขืนไม่ปรามให้เด็ดขาดตั้งแต่ตอนนี้ มีหวังอนาคตเอาไม่อยู่ คิดในใจไม่ทันพ้นวินาที ร่างว่าที่เมียทำท่าโผนทะยานหนีออกนอกห้อง แต่นัยน์ตาสีสนิมไวดั่งเสือร้าย ตวัดมือคว้าเอวกิ่วทัน รวบตัวเธอกลับมากระแทกโต๊ะ จับนิ้วเล็กชูขึ้นพร้อมกดเสียงต่ำข่มขู่ในที
“พิมพ์ !”
“ไอ้ตำรวจเลว !”
“ฉันไม่ใช่แค่ตำรวจ” เขาก้มหน้ากระซิบชิดจนได้ยินกันแค่สองคน “อีกไม่นานฉันจะเป็นผัวเธอ และผัวคนนี้จะไม่ยอมให้เมียเป็นพวกทำผิดแล้วลอยนวล”
“นาย...” จอมขวัญอ้าปากค้าง เสียงอึกอักลอดลำคอ โกรธจัดจนด่าไม่ออก
เตชินทร์แค่นลม เขาไม่ได้อยากประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของต่อหน้าลูกน้องในโรงพัก แต่ไหนๆ บางปลาม้าก็เงียบเหงามานาน ให้มีเรื่องน่าตื่นเต้นเป็นขี้ปากชาวบ้านบ้างคงชอบใจ ยิ่งซุบซิบลือดังเท่าไหร่ ยิ่งดีกับแผนเขา !
เตชินทร์กระชากมือกดนิ้วเธอลงแป้นหมึก เธอขืนแรงต้าน กลายเป็นการยื้อยุดฉุดกระชากหน้าโต๊ะลงบันทึกประจำวัน ฉับพลันประตูถูกเปิดโดยการุณ ทว่าทั้งคู่กำลังพัวพันกันไม่ได้สังเกตเห็น
ผู้กองหนุ่มเพื่อนสนิทสะดุ้งโหย่งเมื่อเปิดเจอช็อตเด็ดปะทะคารมแนบชิด แกล้งกระแอมสองสามครั้ง แต่เตชินทร์เพียงตวัดหางตามอง การุณจึงเลือกเงียบ... เดินเลี่ยงไปรินน้ำดื่มแทน ไม่ขอเสี่ยงเข้าสอดดีกว่า
“ฉันเป็นตำรวจน้ำดี จะไม่ยอมให้เมียเป็นนักพนัน”
“น้ำดี เฮอะ !” เธอพ่นลมหายใจแรงจนน้ำลายแตกฟองกระเด็นใส่หน้าผู้กอง “หน้าตัวเมียจับผู้หญิงไม่มีทางสู้”
“จอมขวัญ !” เตชินทร์กดเสียงหนักข่มกลั้น
“ทำไม” เธอยื่นหน้าท้าทายไม่ลดละ “อีกอย่างฉันยังไม่ได้เป็นเมีย”
“ไม่นานหรอก” เขากดมือเธอประทับแป้นพิมพ์สำเร็จ “ทำตัวให้ชิน”
ลูกกำนันยกเท้าถีบหมายยอดอก แต่เขาเบี่ยงตัวหลบทัน ร่างเล็กจึงเสียหลักลื่นวืดหวิดล้มหงายหลัง แขนกำยำสอดรั้งเอวบางไว้ทันท่วงที จังหวะนั้นเองปลายจมูกทั้งสองเกือบชนกัน นัยน์ตาสองคู่สบประสานกันเต็มๆ สามวินาทีโดยไม่มีใครตั้งใจ
“เอื้อก...”
เสียงกลืนน้ำลายดังลั่นของใครสักคนในห้อง ทำลายมนตร์สะกดจนทั้งคู่หลุดจากภวังค์ จอมขวัญออกแรงผลักอกผู้กองกระเด็นห่าง ใบหน้าสวยร้อนผ่าว ไม่ใช่แค่เพราะความอาย แต่เพราะเขากำลังทำให้เธอเสียหน้าย่อยยับ
ในเมื่อผู้กองคนใหม่อยากได้เมียเป็นคนดีนัก... เธอจะจัดให้ !
มือเล็กคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะหมายสาดใส่หน้า แต่ตำรวจหนุ่มตาไวกว่า เขาปัดพลิกข้อมือเธอ กลายเป็นว่าน้ำเย็นเฉียบในแก้วหกรดศีรษะลูกสาวกำนันแทนเสียเอง
ซ่า...
“ตายห่า...” การุณเปรยเสียงไม่เบานักอย่างจงใจ
เวลาในห้องปราบปรามราวกับหยุดหมุนชั่วขณะ หยดน้ำเย็นจัดไหลซึมผ่านไรผม หยดหนึ่งกลิ้งลงปลายคาง อีกหยดไหลเรื่อยลงลำคอขาวผ่อง
นัยน์ตาสีสนิมมองตามหยาดน้ำนั้นทีละหยด หมู่ไสวผุดลุกยืนพรวด ดาบประวิตรหน้าถอดสีเป็นไก่ต้ม การุณพุ่งตัวเข้าหมายจับทั้งสองแยกจากกัน
แต่จังหวะชุลมุนราวหลุดจากฉากหนังรอมคอมถูกขัดจังหวะ เมื่อพ่อกำนันคนดังเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา พร้อมเสียงตวาดดังกัมปนาทแม้พร่ามัวตามวัยชายแก่ แต่ยังทรงอำนาจเหลือล้น
“ขวัญ...”
ผู้กองคนใหม่ยอมปล่อยมือ เช็ดหยาดน้ำลายจอมขวัญกระเด็นโดนหน้าตัวเอง สายตาจดจ้องหนวดคันศรเหนือริมฝีปากกำนันกระดิกถี่ยิบยามเห็นสภาพเปียกปอนของลูกสาว
“พ่อ” จอมขวัญถอยกรูดหลบหลังพ่อก่อนชะงัก “นี่ไง คนที่พ่อหามา”
“ขวัญ... นี่...” จอมพลถึงกับอึกอัก มองปราดไปยังผู้กองหนุ่มท่าทางห่ามห้าวอย่างตัดสินใจไม่ถูกว่าจะจัดการสถานการณ์นี้อย่างไร
“ลูกสาวคุณทำผิดกฎหมาย” เตชินทร์รายงานหน้าตาเฉย ไม่สะทกสะท้านอารมณ์คุกรุ่นของว่าที่พ่อตา กำนันอึ้งงัน คำว่ากฎหมายค้ำคออยู่เช่นกัน
“แต่คุณรับปากคุ้มครองลูกผมแล้ว”
“คุ้มครอง... ไม่ได้หมายความให้เป็นเจ้าของบ่อน !”
