บทที่ 10 ภรรยาที่เขาไม่ควรรัก
บทที่ 10
ภรรยาที่เขาไม่ควรรัก
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อคินพาลลินไปพักในบ้านหลังเล็กของคนที่เขาไว้ใจ
ที่นี่ไม่มีชื่ออยู่ในเอกสารของบริษัท
ไม่มีใครรู้ตำแหน่ง
และปลอดภัยกว่าคฤหาสน์
ลลินนั่งอยู่บนโซฟา พลางมองรูปถ่ายที่อคินวางไว้บนโต๊ะ
ชายสามคนในภาพยังคงทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด
โดยเฉพาะผู้ชายคนสุดท้าย
“คุณเคยสนิทกับลุงของคุณไหม?”
อคินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ตอนเด็กผมเคยคิดว่าเขาเป็นคนดี”
“แล้วตอนนี้?”
“ผมไม่รู้ว่าอะไรคือเรื่องจริงอีกแล้ว”
ลลินมองเขา
เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของชายคนนี้
อคินที่เธอรู้จักมักควบคุมทุกอย่างได้เสมอ
แต่วันนี้...
เขากลับดูเหมือนคนที่กำลังหลงทาง
“คุณไม่ต้องแบกทุกอย่างคนเดียวก็ได้”
คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเธอโดยไม่ทันคิด
อคินเงยหน้าขึ้น
ทั้งสองสบตากัน
ไม่มีใครพูดอะไร
ลลินรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้น
เธอรีบหลบสายตา
“ฉันหมายถึง...เรื่องตามหาความจริง”
อคินยิ้มบาง ๆ
เป็นรอยยิ้มที่เธอแทบไม่เคยเห็น
“ผมรู้”
“แล้วคุณยิ้มอะไร?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้
ลลินเงยหน้ามอง
“คุณกำลังทำอะไร?”
“ดูแผล”
เขาชี้ไปที่ข้อมือของเธอ
ตอนที่หลบรถเมื่อช่วงบ่าย เธอถูกกิ่งไม้ข่วนจนเป็นแผล
อคินนั่งลงตรงหน้า
หยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เธอ
มือของเขาเบามาก
จนลลินเผลอมองใบหน้าของเขา
ภาพชายหนุ่มในคืนฝนตกย้อนกลับมาอีกครั้ง
“อคิน”
“หืม?”
“ตอนที่คุณช่วยฉันเมื่อสิบปีก่อน...”
เขาหยุดมือ
“คุณพูดอะไรกับฉัน?”
อคินเงยหน้าขึ้น
“ผมบอกให้เธออย่าหลับ”
“แล้วมีอีกไหม?”
เขานิ่ง
ลลินจำได้เพียงบางส่วน
“คุณบอกว่าเราจะได้เจอกันอีก”
อคินมองเธอ
“ผมจำได้”
“คุณจำได้จริง ๆ?”
“ทุกคำ”
หัวใจของลลินกระตุก
“ทำไมคุณถึงจำฉันได้?”
อคินไม่ได้ตอบทันที
เขาหยิบจี้พระจันทร์ออกมาจากกระเป๋า
ลลินเบิกตา
“นั่น...”
เขาวางมันลงบนโต๊ะ
“ผมเก็บอีกครึ่งหนึ่งไว้ตลอดสิบปี”
ลลินหยิบจี้ของตัวเองออกมา
เมื่อนำทั้งสองชิ้นมาใกล้กัน...
มันประกบเข้าหากันพอดี
พระจันทร์เสี้ยวสองชิ้นกลายเป็นพระจันทร์เต็มดวง
ลลินมองมันด้วยน้ำตาที่เริ่มคลอ
“เป็นคุณจริง ๆ”
อคินพยักหน้า
“ใช่”
“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?”
เขาหลบสายตา
“เพราะตอนแรกผมเข้าหาเธอเพื่อหาความจริง”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
อคินเงียบ
ลลินรอคำตอบ
ในที่สุดเขาก็พูด
“ตอนนี้ผมไม่อยากเสียเธอไป”
หัวใจของลลินเต้นแรง
เธอรู้ดีว่านี่ไม่ควรเกิดขึ้น
พวกเขาแต่งงานกันด้วยสัญญา
มีเวลาเพียงหนึ่งปี
และเงื่อนไขข้อแรกคือห้ามรักกัน
แต่ตอนนี้...
ความรู้สึกบางอย่างกำลังเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา
สิ่งที่อันตรายกว่าศัตรูเสียอีก
ลลินกำลังจะพูด
แต่โทรศัพท์ของอคินก็ดังขึ้น
เขารับสาย
สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป
“แน่ใจนะ?”
ปลายสายตอบบางอย่าง
อคินนิ่งไปนาน
ก่อนถาม
“ตรวจสอบดีแล้วใช่ไหม?”
เขาวางสาย
ลลินมองเขา
“มีอะไร?”
อคินหันกลับมา
“ผมเจอคนขับรถในคืนนั้นแล้ว”
ลลินเบิกตา
“เขาอยู่ที่ไหน?”
อคินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นจัด
“เขายังมีชีวิตอยู่”
“แล้วเขาอยู่ที่ไหน?”
อคินมองเธอ
“อยู่ในโรงพยาบาล”
“ใครพาเขาไป?”
อคินไม่ตอบทันที
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ลลินหน้าซีด
“พ่อของเธอ”
ลลินนิ่งงัน
“เป็นไปไม่ได้...”
“ผมก็คิดแบบนั้น”
อคินหยิบแฟ้มขึ้นมา
“แต่มีหลักฐานว่า หลังเกิดอุบัติเหตุ พ่อของเธอเป็นคนพาคนขับรถออกจากที่เกิดเหตุ”
ลลินส่ายหน้า
“พ่อไม่มีทางทำแบบนั้น”
“ผมก็อยากเชื่อ”
เขามองเธอ
“แต่ถ้าคนขับรถยังมีชีวิตอยู่...”
อคินหยุด
“เราจะได้รู้ว่าใครเป็นคนสั่งให้รถคันนั้นพาเธอไปที่นั่น”
ลลินกำจี้พระจันทร์แน่น
เธอไม่รู้เลยว่า...
คำตอบที่กำลังจะได้ยินจากคนขับรถคนนั้น
อาจทำให้ความจริงเกี่ยวกับพ่อของเธอ
และความรักที่เพิ่งเริ่มต้นระหว่างเธอกับอคิน
เปลี่ยนไปตลอดกาล
