บทที่ 3 ความจริงเมื่อสิบปีก่อน

บทที่ 3

ความจริงเมื่อสิบปีก่อน

ทันทีที่ประตูห้องลลินปิดลง อคินก็หยุดอยู่ตรงทางเดิน

ใบหน้าที่เคยเย็นชาของเขาเปลี่ยนไป

มือของชายหนุ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกมา

เขาเปิดมัน

ข้างในมีเพียงโซ่เส้นหนึ่งกับจี้พระจันทร์อีกครึ่งหนึ่ง

มันเป็นคู่ของจี้ที่ลลินมี

อคินกำมันแน่น

สิบปี...

เขาตามหาเด็กผู้หญิงคนนั้นมาสิบปี

เด็กผู้หญิงที่เขาช่วยในคืนฝนตก

เด็กผู้หญิงที่เขาไม่เคยรู้ชื่อ

และเด็กผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม

คืนนั้นเป็นคืนเดียวกันกับวันที่ชีวิตครอบครัวของเขาพังทลาย

หลังจากช่วยเด็กคนนั้นออกจากรถ อคินวัยยี่สิบปีได้รับข่าวว่าพ่อของเขาถูกลอบทำร้าย

ธุรกิจของตระกูลเริ่มถูกโจมตีจากทุกด้าน

คนสนิทหักหลัง

หุ้นส่วนถอนตัว

หลักฐานหลายอย่างกลับชี้ไปยังครอบครัวของลลิน

ตั้งแต่นั้นมา อคินจึงเชื่อมาตลอดว่า ครอบครัวของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทั้งหมด

เขาใช้เวลาสิบปีสร้างอำนาจ

สิบปีค้นหาความจริง

และเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็พบว่าหญิงสาวที่ชื่อ “ลลิน” อาจเป็นกุญแจสำคัญของคดีในอดีต

นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกแต่งงานกับเธอ

ไม่ใช่เพราะเงิน

ไม่ใช่เพราะธุรกิจ

แต่เพราะเขาต้องการคำตอบ

อคินเดินเข้าไปในห้องทำงานและเปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ

ข้างในเป็นรูปของพ่อของลลิน

รวมถึงเอกสารเก่าเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน

ชายหนุ่มเปิดดูทีละหน้า

จนถึงเอกสารชุดหนึ่งที่เพิ่งได้รับมา

เขาขมวดคิ้ว

มีบางอย่างผิดปกติ

เอกสารหลายฉบับถูกแก้ไข

วันที่ไม่ตรงกัน

ลายเซ็นบางส่วนถูกปลอม

และชื่อหนึ่งปรากฏซ้ำในเอกสารเหล่านั้น

“ธนากร”

อคินพึมพำ

ชายคนนี้เคยเป็นมือขวาของพ่อเขา

และหายตัวไปทันทีหลังเกิดเหตุในคืนนั้น

โทรศัพท์ของอคินดังขึ้น

เขากดรับ

“ว่าไง?”

เสียงจากปลายสายตอบอย่างเร่งรีบ

“เราตรวจสอบเอกสารเก่าแล้วครับนาย มีหลักฐานว่าคดีเมื่อสิบปีก่อนถูกจัดฉาก”

อคินนิ่ง

“แล้วใครอยู่เบื้องหลัง?”

“ยังไม่ทราบครับ แต่ชื่อธนากรปรากฏอยู่หลายจุด”

อคินมองรูปถ่ายเก่าในมือ

ทันใดนั้นโทรศัพท์อีกเครื่องก็มีข้อความเข้า

ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

“อย่าแต่งงานกับลลิน”

อคินขมวดคิ้ว

ข้อความที่สองตามมาในทันที

“ถ้าคุณยังอยากให้ความลับเมื่อสิบปีก่อนถูกฝังต่อไป”

สีหน้าของเขาเย็นลง

คนส่งข้อความรู้เรื่องอดีต

และรู้ว่าเขาแต่งงานกับลลินแล้ว

ก่อนที่เขาจะโทรกลับ ข้อความที่สามก็ปรากฏขึ้น

“เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ควรมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้”

อคินกำโทรศัพท์แน่น

เขารู้ทันทีว่าลลินกำลังตกอยู่ในอันตราย

ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องของเธอ

แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป...

ห้องกลับว่างเปล่า

หน้าต่างเปิดออก

ผ้าม่านปลิวไปตามแรงลม

บนเตียงมีกล่องเล็ก ๆ วางอยู่

อคินเดินเข้าไปเปิด

จี้พระจันทร์หายไป

เหลือเพียงกล่องเปล่า

เขาหันกลับไปมองพื้น

มีรอยเท้าเปียกทอดออกไปยังทางเดิน

“ลลิน!”

เขารีบวิ่งตามไป

โดยไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้น...

บนหน้าจอมอนิเตอร์ในห้องลับของคฤหาสน์ มีภาพของลลินกำลังเดินอยู่เพียงลำพัง

ชายคนหนึ่งนั่งมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม

ในมือของเขาคือจี้พระจันทร์อีกชิ้น

“ในที่สุด...เธอก็กลับมา”

เขาพูดเบา ๆ

“คราวนี้ เกมเมื่อสิบปีก่อนจะจบลงเสียที”

และสิ่งที่อคินยังไม่รู้ก็คือ...

คนที่กำลังตามล่าลลิน

อาจเป็นคนเดียวกับคนที่ทำลายครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน