บทที่ 4 คนที่อยู่ในความมืด
บทที่ 4
คนที่อยู่ในความมืด
ลลินเดินลงบันไดอย่างช้า ๆ
เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงออกจากห้องมาในเวลานี้
เพียงแค่ก่อนหน้านั้น เธอรู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่างดังมาจากชั้นล่าง
เสียงเหมือนของตก
เธอจึงเดินออกมาดู
แต่ยิ่งเดินลงมาเท่าไร บ้านทั้งหลังก็ยิ่งเงียบ
“หรือฉันจะคิดไปเอง...”
ลลินพึมพำ
เธอหันกลับไปมองด้านบน
ไม่มีใคร
ทว่าเมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เงาของใครบางคนก็วูบผ่านปลายทางเดิน
ลลินชะงัก
“ใครคะ?”
ไม่มีคำตอบ
เธอเดินตามเงานั้นไปด้วยความระมัดระวัง
จนมาถึงประตูด้านหลังของคฤหาสน์
ประตูถูกเปิดแง้มไว้
ทั้งที่เธอจำได้ว่าก่อนเข้านอน แม่บ้านปิดมันเรียบร้อยแล้ว
ลลินเอื้อมมือไปจับลูกบิด
ทันใดนั้น เสียงฝนก็ดังขึ้นจากด้านนอก
พร้อมกับเสียงหนึ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินอีก
“ลลิน...”
เธอหันกลับทันที
แต่ไม่มีใคร
หัวใจของเธอเต้นแรง
เสียงนั้นเหมือนเคยได้ยินมาก่อน
ในความทรงจำเก่า ๆ
คืนฝนตก...
ชายคนหนึ่งกำลังเรียกชื่อเธอ
แต่ในตอนนั้น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นรู้ชื่อเธอได้อย่างไร
“ใครเรียกฉัน?”
ลลินเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย
เธอกำลังจะกลับขึ้นห้อง
แต่ทันใดนั้น มือของใครบางคนก็เอื้อมมาปิดปากเธอจากด้านหลัง
“อื้อ!”
ร่างของเธอถูกดึงเข้าหามุมมืด
ลลินดิ้นสุดแรง
แต่ก่อนที่เธอจะร้องออกมา เสียงทุ้มเย็นชาก็ดังขึ้น
“ปล่อยเธอ”
ชายคนนั้นหันกลับ
อคินยืนอยู่ปลายทางเดิน
สายตาของเขาน่ากลัวจนแม้แต่คนร้ายยังชะงัก
“ฉันบอกให้ปล่อย”
คนร้ายผลักลลินออกแล้ววิ่งหนี
อคินรีบเข้ามาประคองเธอ
“เป็นอะไรไหม?”
ลลินหอบหายใจ
“ฉัน...ไม่เป็นไร”
“ใครพาเธอมาที่นี่?”
“ฉันไม่รู้”
อคินมองไปยังประตูด้านหลัง
จากนั้นจึงหันกลับมามองเธอ
“กลับห้อง”
น้ำเสียงของเขาเด็ดขาด
“แต่—”
“เดี๋ยวนี้”
ลลินไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของเขามาก่อน
เธอจึงยอมเดินตาม
ระหว่างทาง มือของอคินยังจับข้อมือเธอไว้แน่น
เหมือนกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เธอจะหายไปอีกครั้ง
เมื่อกลับถึงห้อง ลลินจึงถาม
“คุณรู้จักคนเมื่อกี้หรือเปล่า?”
“ไม่”
“แล้วทำไมคุณถึงดูเหมือนรู้ว่าเขาจะมา?”
อคินเงียบ
ลลินจ้องเขา
“คุณกำลังปิดบังอะไรจากฉัน”
เขาไม่ตอบ
เธอจึงถามอีก
“เรื่องเมื่อสิบปีก่อนใช่ไหม?”
แววตาของอคินเปลี่ยนไปทันที
“ใครบอกเธอ?”
“ไม่มีใครบอก”
ลลินชูจี้พระจันทร์ขึ้น
“แต่มันคงเกี่ยวกับเรื่องนั้น”
อคินมองจี้ในมือเธอ
แล้วพูดเพียงว่า
“ตั้งแต่นี้ไป ห้ามออกจากห้องคนเดียว”
“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน”
“ผมมี”
เขาก้าวเข้ามาใกล้
“เพราะตอนนี้เธอเป็นภรรยาของผม”
ลลินเงยหน้ามองเขา
หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่ควรเป็น
อคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ
“และผมจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอ”
คำพูดนั้นทำให้ลลินนิ่งไป
แต่ก่อนที่เธอจะตอบอะไร
โทรศัพท์ของอคินก็ดังขึ้น
เขากดรับ
สีหน้าที่อ่อนลงเมื่อครู่กลับมาเย็นชาอีกครั้ง
“ว่าไง?”
ปลายสายพูดเพียงไม่กี่ประโยค
อคินกำโทรศัพท์แน่น
“แน่ใจนะ?”
เขาวางสาย
ลลินมองเขา
“มีอะไร?”
อคินสบตาเธอ
“ตำรวจพบรถที่ใช้ในคืนนี้แล้ว”
“แล้วคนร้ายล่ะ?”
“ตายแล้ว”
ลลินเบิกตากว้าง
“อะไรนะ?”
อคินไม่ได้ตอบ
เขาเพียงมองเธออย่างจริงจัง
“และก่อนตาย เขาทิ้งข้อความไว้หนึ่งข้อความ”
“ว่าอะไร?”
อคินเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูด
“เขาบอกว่า...คนที่เป็นต้นเหตุของทุกอย่างเมื่อสิบปีก่อน ยังอยู่ใกล้เธอมากกว่าที่คิด”
