บทที่ 5 ชื่อที่ถูกลบออกจากอดีต
บทที่ 5
ชื่อที่ถูกลบออกจากอดีต
รุ่งเช้า
ลลินแทบไม่ได้นอน
คำพูดของอคินยังคงวนอยู่ในหัว
“คนที่เป็นต้นเหตุของทุกอย่างเมื่อสิบปีก่อน ยังอยู่ใกล้เธอมากกว่าที่คิด”
ใครกัน?
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?
ลลินนั่งอยู่ในห้องอาหาร ขณะที่อคินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ตลอดมื้อเช้า ทั้งสองแทบไม่ได้พูดอะไร
จนลลินทนไม่ไหว
“ฉันต้องการรู้ความจริง”
อคินเงยหน้าขึ้น
“เรื่องไหน?”
“ทุกเรื่อง”
เขาวางช้อนลง
“บางเรื่องยังไม่ถึงเวลาที่เธอควรรู้”
“แต่ชีวิตฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“เพราะอย่างนั้นผมถึงต้องปกป้องเธอ”
“แล้วคุณจะปกป้องฉันโดยที่ไม่ยอมบอกอะไรเลย?”
อคินเงียบ
ลลินจ้องเขา
“คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อสิบปีก่อน”
เขาไม่ตอบ
แต่ความเงียบของเขาก็เพียงพอแล้ว
ลลินลุกขึ้น
“ถ้าคุณไม่บอก ฉันจะหาคำตอบเอง”
เธอเดินออกไปทันที
อคินมองตาม
เขารู้ดีว่าเธอกำลังเดินเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที
แต่เขายังไม่พร้อมบอกเธอว่า...
คืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน ไม่ได้เป็นเพียงอุบัติเหตุ
และครอบครัวของเธออาจตกเป็นเหยื่อเหมือนกับครอบครัวของเขา
---
ช่วงสาย
ลลินแอบเข้าไปในห้องสมุดของคฤหาสน์
เธอค้นหาแฟ้มเก่าเกี่ยวกับบริษัทและครอบครัวของอคิน
จนพบเอกสารชุดหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชัก
เป็นข่าวหนังสือพิมพ์เก่า
เธอเปิดอ่าน
พาดหัวข่าวระบุว่า
“ทายาทตระกูลดังรอดจากเหตุลอบทำร้าย ขณะเดียวกันเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ไม่ทราบสาเหตุ”
ลลินอ่านรายละเอียด
หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง
วันเกิดเหตุ...
ตรงกับคืนที่เธอประสบอุบัติเหตุ
เธอพลิกหน้าถัดไป
มีรูปอคินในวัยยี่สิบปี
ลลินหยุดนิ่ง
ใบหน้าในภาพนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด
“ฉันเคยเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหน...”
ทันใดนั้นภาพความทรงจำก็พุ่งกลับมา
ชายหนุ่มใต้สายฝน
มือที่ยื่นมาหาเธอ
และเสียงทุ้มที่บอกว่า
“อย่าหลับ”
ลลินหายใจสะดุด
เธอหยิบรูปอคินขึ้นมาใกล้ดวงตา
“เป็นไปไม่ได้...”
เสียงประตูเปิดดังขึ้น
ลลินสะดุ้งและรีบวางรูปลง
อคินยืนอยู่ตรงทางเข้า
เขามองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนมองหน้าเธอ
“กำลังหาอะไร?”
ลลินไม่ตอบ
เธอหยิบรูปในหนังสือพิมพ์ขึ้นมา
“คุณเคยอยู่ในคืนที่เกิดอุบัติเหตุใช่ไหม?”
อคินนิ่ง
ครั้งนี้เขาไม่ปฏิเสธ
“ใช่”
คำตอบเดียวทำให้ลลินเหมือนหยุดหายใจ
“คุณช่วยฉันใช่ไหม?”
อคินเดินเข้ามาช้า ๆ
“ใช่”
“แล้วทำไมคุณไม่บอก?”
“เพราะผมยังไม่รู้ว่าเธอคือเด็กคนนั้น จนกระทั่งเธอพูดถึงจี้”
ลลินมองจี้ในมือ
“แสดงว่า...”
อคินยกมือขึ้น
แต่ก่อนที่เขาจะพูดต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขากดรับ
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนทันที
“พูดมา”
ปลายสายรายงานบางอย่าง
อคินเหลือบมองลลิน
“เธอห้ามออกจากคฤหาสน์”
“เกิดอะไรขึ้น?”
เขาวางสาย
“พบเอกสารที่หายไปแล้ว”
“เอกสารอะไร?”
อคินตอบช้า ๆ
“ทะเบียนของเด็กหญิงที่รอดจากอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน”
ลลินรู้สึกเย็นวาบ
“แล้วชื่อของฉันอยู่ในนั้นหรือเปล่า?”
อคินมองเธอ
“ไม่มี”
“ไม่มี?”
“ชื่อของเด็กคนนั้นถูกลบออกจากเอกสารทั้งหมด”
ลลินกำจี้แน่น
“ใครทำ?”
อคินส่ายหน้า
“ยังไม่รู้”
แต่ในใจของเขากลับมีชื่อหนึ่งปรากฏขึ้น
คนเดียวที่มีอำนาจมากพอจะลบข้อมูลทั้งหมดได้
คนเดียวที่รู้ว่าเด็กคนนั้นรอดชีวิต
และคนเดียวที่...
ควรจะตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน
อคินหันไปมองหน้าต่าง
ชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
สวมเสื้อคลุมสีดำ
และกำลังมองมายังคฤหาสน์ของเขา
เมื่ออคินหันกลับมามองอีกครั้ง
ชายคนนั้นก็หายไปแล้ว
