บทที่ 6 ความทรงจำที่กลับคืนมา
บทที่ 6
ความทรงจำที่กลับคืนมา
คืนนั้นลลินฝันถึงคืนเมื่อสิบปีก่อนอีกครั้ง
เธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน
เสียงรถพังอยู่ตรงหน้า
กลิ่นควันลอยอยู่ในอากาศ
และมีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังร้องไห้
ไม่ใช่ใครที่ไหน
คือตัวเธอเอง
ลลินวัยสิบสี่ปีนั่งอยู่ข้างรถที่เสียหาย
เด็กสาวกำลังร้องเรียกหาพ่อ
“พ่อ...”
ไม่มีใครตอบ
จากนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา
เขาอุ้มเธอออกจากรถ
“ไม่เป็นไรแล้ว”
น้ำเสียงนั้นอบอุ่น
“ผมจะพาคุณออกไป”
ลลินเงยหน้าขึ้น
ครั้งนี้...
เธอเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน
อคิน
ชายหนุ่มวัยยี่สิบปี
คนเดียวกับสามีของเธอในวันนี้
ลลินสะดุ้งตื่น
หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก
เธอยกมือแตะหน้า
ความทรงจำเริ่มกลับมาเป็นภาพ ๆ
ก่อนที่อคินจะพาเธอออกจากรถ มีชายอีกคนหนึ่งปรากฏขึ้น
ชายคนนั้นกำลังถือบางอย่างอยู่
“คุณอคิน! พวกมันกำลังมา!”
อคินหันกลับไปมอง
จากนั้นได้ยินเสียงปืนดังขึ้น
ปัง!
ภาพในฝันจบลง
ลลินหอบหายใจ
“เสียงปืน...”
เธอจำได้แล้ว
คืนนั้นมีคนกำลังตามหาใครบางคน
และอุบัติเหตุของเธออาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผน
ลลินรีบลุกจากเตียง
เปิดประตูออกมา
อคินกำลังเดินผ่านทางเดินพอดี
“อคิน!”
เขาหันกลับ
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลลินเดินเข้าไปหา
“ฉันจำได้แล้ว”
สีหน้าของอคินเปลี่ยนไป
“จำอะไร?”
“คืนที่เกิดอุบัติเหตุ”
เขาจ้องเธอ
“ฉันจำได้ว่าคุณช่วยฉัน”
อคินนิ่ง
“แล้วมีคนยิงปืน”
“เธอแน่ใจ?”
“แน่ใจ”
ลลินมองเขา
“วันนั้นคุณกำลังตามหาใครบางคนใช่ไหม?”
อคินไม่ตอบ
แต่สีหน้าของเขาบอกทุกอย่าง
“คุณรู้ว่าคนที่ทำเรื่องนี้คือใคร”
“ผมกำลังหาคำตอบ”
“แล้วทำไมถึงคิดว่าครอบครัวฉันเกี่ยวข้อง?”
อคินถอนหายใจ
“เพราะหลักฐานทุกอย่างบอกแบบนั้น”
“แต่คุณก็รู้ว่าหลักฐานถูกปลอม!”
เขานิ่งไป
ลลินจ้องเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ถ้าครอบครัวฉันไม่ได้เป็นคนทำ แล้วคุณจะตามหาความจริงไปเพื่ออะไร?”
อคินตอบเสียงต่ำ
“เพื่อแก้แค้นคนที่ทำลายครอบครัวผม”
คำตอบนั้นทำให้ลลินนิ่ง
“แล้วฉันล่ะ?”
“อะไร?”
“ถ้าฉันกับครอบครัวไม่ใช่คนผิด...คุณจะแต่งงานกับฉันทำไม?”
อคินก้าวเข้ามาใกล้
“เพราะผมต้องการรู้ว่าเธอเป็นใคร”
“แค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ?”
เขามองเธอ
ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ในตอนแรก...ใช่”
หัวใจลลินเจ็บแปลบ
แต่คำพูดต่อมาของเขากลับทำให้เธอชะงัก
“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว”
“หมายความว่าอะไร?”
อคินไม่ตอบ
เขาเพียงมองเธออยู่นาน
ก่อนยกมือแตะเส้นผมที่เปียกจากเหงื่อของเธอเบา ๆ
“เธอไม่ควรจำเรื่องพวกนี้เร็วเกินไป”
“ทำไม?”
“เพราะคนที่ต้องการฆ่าเธอจะรู้ทันทีว่าเธอจำได้แล้ว”
ลลินมองเขาอย่างตกใจ
“แล้วฉันควรทำยังไง?”
อคินตอบ
“อยู่ข้างผม”
“เพื่อความปลอดภัย?”
“ใช่”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“และเพื่อให้ผมปกป้องเธอได้”
ลลินไม่รู้ว่าทำไมคำพูดธรรมดา ๆ เหล่านั้นถึงทำให้หัวใจเธอเต้นแรง
แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพูดอะไรต่อ
เสียงกระจกแตกก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง
เพล้ง!
อคินดึงลลินเข้าหาตัวทันที
เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้น
ชายชุดดำหลายคนวิ่งเข้ามา
หนึ่งในนั้นตะโกน
“คุณอคิน! มีคนบุกเข้ามา!”
อคินมองลลิน
“อยู่หลังผม”
แต่ทันใดนั้น...
เสียงปืนก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง
ปัง!
และเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
“เอาตัวผู้หญิงมา!”
ลลินตัวแข็ง
เพราะเสียงนั้น...
เธอจำได้
มันคือเสียงจากคืนเมื่อสิบปีก่อน
