บทที่ 7 ผู้ชายที่เธอไม่ควรเชื่อใจ
บทที่ 7
ผู้ชายที่เธอไม่ควรเชื่อใจ
อคินดึงลลินเข้ามาหลังตัวทันที
เสียงปืนดังต่อเนื่องจากชั้นล่าง
บอดี้การ์ดหลายคนรีบวิ่งเข้าประจำตำแหน่ง
“พาเธอไปห้องนิรภัย!”
อคินสั่ง
“แล้วคุณล่ะ?”
“ผมจะตามไป”
“แต่—”
“ลลิน!”
น้ำเสียงของเขาทำให้เธอเงียบ
ชายหนุ่มคว้ามือเธอแล้วพาวิ่งไปอีกทาง
แต่ไม่กี่ก้าวต่อมา ไฟทั้งคฤหาสน์ก็ดับลง
ทุกอย่างตกอยู่ในความมืด
“อคิน...”
“ไม่ต้องกลัว”
เขากระซิบ
มือของเขายังคงจับมือเธอแน่น
เสียงฝีเท้าดังมาจากปลายทางเดิน
ใครบางคนกำลังเข้ามาใกล้
อคินดันลลินเข้าไปในห้องเก็บของ แล้วปิดประตู
เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก
“เงียบ”
ทั้งสองยืนอยู่ในความมืด
เสียงฝีเท้าหยุดอยู่หน้าประตู
หนึ่งวินาที...
สองวินาที...
ก่อนเสียงจะค่อย ๆ หายไป
ลลินเพิ่งหายใจออก
แต่ในขณะนั้นเอง เธอสังเกตเห็นบางอย่าง
มือของอคินมีเลือด
“คุณบาดเจ็บ”
“ไม่มาก”
“ให้ฉันดู”
“ไม่ต้อง”
“อคิน”
เขามองเธอ
ก่อนยอมให้เธอจับแขน
ลลินหยิบผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลให้
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก
ใกล้จนเธอได้ยินเสียงหัวใจของเขา
อคินมองเธอเงียบ ๆ
“ทำไมต้องช่วยฉันขนาดนี้?”
“ผมบอกแล้ว”
“เพราะฉันเป็นภรรยาคุณ?”
เขานิ่งไป
ก่อนตอบ
“ไม่ใช่แค่นั้น”
ลลินเงยหน้าขึ้น
แต่ยังไม่ทันถามต่อ เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้น
“นาย!”
ประตูเปิด
บอดี้การ์ดคนหนึ่งวิ่งเข้ามา
“คนร้ายหนีไปแล้วครับ”
อคินพยักหน้า
“มีใครถูกจับได้ไหม?”
“ไม่มีครับ แต่เราเจอของบางอย่าง”
บอดี้การ์ดยื่นถุงพลาสติกใสให้
ข้างในมีจี้พระจันทร์
ลลินหน้าซีด
“นั่นของฉัน”
อคินรับถุงมาเปิดดู
แต่เพียงแค่เห็นจี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
“นี่ไม่ใช่ของเธอ”
ลลินชะงัก
“ไม่ใช่?”
เขาหยิบจี้ขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง
มีตัวอักษรสลักอยู่
B.T.
ลลินขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอะไร?”
อคินไม่ตอบ
เขารีบเดินไปยังห้องทำงาน
ลลินตามไป
เมื่อเปิดแฟ้มเก่า อคินหยิบรูปหนึ่งขึ้นมา
ในภาพคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
“คนนี้คือใคร?”
ลลินถาม
“ธนากร”
ชื่อที่เธอเคยได้ยินจากเขา
“แล้ว B.T. คืออะไร?”
อคินเงียบไปครู่หนึ่ง
“ชื่อย่อของคนที่ทำงานให้เขา”
ลลินเริ่มรู้สึกหนาว
“แสดงว่าคนที่บุกบ้านเรา...”
“ไม่ได้ต้องการฆ่าเธออย่างเดียว”
เขามองจี้ในมือ
“พวกมันต้องการเตือนผม”
“เรื่องอะไร?”
อคินตอบช้า ๆ
“ให้หยุดตามหาความจริง”
ลลินกำมือแน่น
เธอมองรูปธนากร
ทันใดนั้นความทรงจำอีกภาพก็ปรากฏขึ้น
คืนฝนตก...
ชายคนหนึ่งยืนคุยกับพ่อของเธอ
และชายคนนั้น...
คือธนากร
ลลินเบิกตากว้าง
“ฉันเคยเห็นเขา”
อคินรีบหันมามอง
“ที่ไหน?”
“คืนนั้น”
เธอชี้ไปที่รูป
“เขาอยู่ที่เกิดเหตุ”
อคินนิ่งสนิท
สิบปีแห่งการตามหาเหมือนกำลังเปิดทางสู่คำตอบ
แต่ลลินกลับพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา
“อคิน...”
“อะไร?”
“ก่อนเกิดอุบัติเหตุ ฉันเห็นเขาคุยกับพ่อของฉัน”
อคินไม่พูด
ลลินจึงถามต่อ
“แล้วหลังจากนั้น...คุณเชื่อจริง ๆ เหรอว่าพ่อฉันเป็นคนทำร้ายครอบครัวคุณ?”
อคินมองเธออยู่นาน
ก่อนตอบ
“ตอนนี้...ผมไม่แน่ใจแล้ว”
ลลินก้มมองจี้ในมือ
เธอเพิ่งเข้าใจว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของเรื่อง
แต่มันคือการกลับมาเจอกันอีกครั้งของคนสองคน
ที่ถูกอดีตพรากออกจากกันนานถึงสิบปี
และความจริงกำลังเข้าใกล้พวกเขามากขึ้นทุกที
แต่ในคืนนั้นเอง...
โทรศัพท์ของอคินมีข้อความใหม่เข้ามา
“ดีใจด้วยที่เริ่มจำได้”
“แต่คุณยังไม่รู้หรอกว่า...”
“ใครเป็นคนขับรถพาลลินไปยังสถานที่เกิดเหตุในคืนนั้น”
อคินอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง
ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป
เพราะเขารู้คำตอบนั้นดี
คนขับรถคืนนั้น...
ไม่ใช่คนของครอบครัวลลิน
แต่เป็นคนของครอบครัวเขาเอง
