บทที่ 8 คนขับรถในคืนนั้น
บทที่ 8
คนขับรถในคืนนั้น
อคินยังคงยืนมองข้อความบนโทรศัพท์
คนขับรถคืนนั้น...
ไม่ใช่คนของครอบครัวลลิน
แต่เป็นคนของครอบครัวเขาเอง
ความจริงข้อนี้เขาเคยตรวจสอบมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน แต่หลักฐานทั้งหมดกลับถูกทำลายไปจนแทบไม่เหลือ
อคินเงยหน้ามองลลิน
“เธอจำคนขับรถได้ไหม?”
ลลินส่ายหน้า
“ไม่ชัดค่ะ”
“ลองนึกดู”
เธอหลับตา
ภาพจากอดีตค่อย ๆ กลับมา
ถนนเปียกฝน
ไฟหน้ารถ
มือของคนขับที่กำพวงมาลัยแน่น
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
แล้วเสียงผู้ชายพูดว่า...
“ครับคุณธนากร”
ลลินลืมตาทันที
“ธนากร”
อคินชะงัก
“เธอแน่ใจ?”
“ฉันจำเสียงไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันจำชื่อได้”
อคินกำหมัดแน่น
ถ้าธนากรเป็นคนที่โทรหาคนขับรถคืนนั้น แสดงว่าเขาอาจรู้เรื่องอุบัติเหตุมากกว่าที่ทุกคนคิด
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
ลลินพยายามนึกต่อ
“รถเริ่มขับเร็วขึ้น”
“ฉันถามคนขับว่าเรากำลังจะไปไหน”
“เขาไม่ตอบ”
เธอหยุดหายใจไปชั่วครู่
“จากนั้นรถก็ถูกชน”
อคินมองเธอ
“มีใครชน?”
“ไม่รู้ค่ะ”
ลลินเอามือกุมขมับ
“แต่ก่อนที่รถจะชน ฉันเห็นรถสีดำอีกคันตามเรามา”
อคินนิ่ง
รถสีดำ...
ในเอกสารเก่าไม่มีข้อมูลเรื่องรถคันนั้น
“เธอเห็นทะเบียนไหม?”
“ไม่ค่ะ”
“จำอะไรได้อีก?”
ลลินส่ายหน้า
แต่แล้วเธอก็หยุด
“เดี๋ยวนะ...”
“อะไร?”
“ก่อนฉันหมดสติ ฉันเห็นคนหนึ่งลงจากรถสีดำ”
“เป็นใคร?”
“ผู้ชาย”
“หน้าตา?”
“ฉันเห็นไม่ชัด”
เธอพยายามนึก
“แต่เขามีแหวน”
อคินขมวดคิ้ว
“แหวน?”
ลลินพยักหน้า
“เป็นแหวนสีเงิน มีตราเหมือนตัวอักษรบางอย่าง”
อคินนิ่งไป
เพราะเขารู้จักแหวนแบบนั้น
ตราประจำตระกูลของคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
“ใครคะ?”
ลลินถาม
อคินไม่ตอบทันที
เขาเดินไปเปิดตู้เอกสาร หยิบรูปเก่าออกมา
รูปของชายสามคนในงานเลี้ยงเมื่อสิบกว่าปีก่อน
หนึ่งในนั้นคือพ่อของอคิน
อีกคนคือธนากร
และคนสุดท้าย...
คือชายที่อคินไม่เคยคิดว่าจะต้องสงสัย
“เขาเป็นใคร?”
ลลินถาม
อคินมองรูปนั้นด้วยสายตาเย็นชา
“ลุงของผม”
“เขาเสียชีวิตไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ทุกคนคิดแบบนั้น”
ลลินมองเขา
“หมายความว่า...”
“ถ้าความทรงจำของเธอถูกต้อง”
อคินวางรูปลง
“เขาอาจยังมีชีวิตอยู่”
ห้องทั้งห้องเงียบลง
สิบปีที่ผ่านมา อคินเชื่อว่าลุงของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุหลังเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้น
แต่ถ้าเขายังมีชีวิต...
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอาจเป็นแผนของคนในครอบครัวเขาเอง
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
อคินรับสาย
“ครับนาย”
เสียงบอดี้การ์ดดังขึ้น
“เราตรวจสอบรถของคนร้ายเมื่อคืนแล้วครับ”
“พบอะไร?”
“ทะเบียนรถถูกปลอม แต่รถคันนี้เคยอยู่ในบริษัทของครอบครัวนายเมื่อสิบปีก่อน”
อคินหลับตาลง
ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกัน
และยิ่งเขาค้นหา...
ความจริงก็ยิ่งน่ากลัวกว่าที่คิด
อคินวางสาย
ลลินถามเบา ๆ
“คุณจะทำยังไง?”
เขาหันมาหาเธอ
“ผมจะพาเธอไปที่หนึ่ง”
“ที่ไหน?”
“สถานที่เกิดเหตุเมื่อสิบปีก่อน”
ลลินเบิกตา
“ทำไม?”
อคินมองเธอ
“เพราะผมคิดว่า...คำตอบทั้งหมดอาจยังอยู่ที่นั่น”
