บทที่ 9 สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น
บทที่ 9
สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น
รถสีดำแล่นออกจากคฤหาสน์ในช่วงบ่าย
ลลินนั่งอยู่ข้างอคิน
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง
ถนนค่อย ๆ เปลี่ยนจากย่านเมืองเป็นถนนชนบท
ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
เธอรู้สึกเหมือนกำลังกลับไปยังสถานที่ที่ไม่อยากจำ
“กลัวไหม?”
เสียงอคินดังขึ้น
ลลินหันกลับมา
“นิดหน่อย”
“ถ้าไม่อยากไป เรากลับได้”
“ไม่ค่ะ”
เธอส่ายหน้า
“ฉันอยากรู้ความจริง”
อคินมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองถนน
ไม่นานรถก็หยุด
ตรงหน้าพวกเขาคือถนนสายเก่าที่แทบไม่มีรถผ่าน
บริเวณข้างทางมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ
ลลินก้าวลงจากรถ
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความทรงจำก็พุ่งเข้ามา
เสียงฝน
เสียงเบรก
เสียงกระจกแตก
เธอทรุดตัวลงเล็กน้อย
อคินรีบเข้ามาประคอง
“ลลิน!”
“ฉันจำได้...”
เธอมองไปยังต้นไม้ด้านข้างถนน
“รถอยู่ตรงนั้น”
ทั้งสองเดินเข้าไป
หลังพุ่มไม้มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
เปลือกไม้มีรอยแผลเก่า
ลลินมองมันนิ่ง ๆ
“ตอนนั้นรถชนต้นไม้นี้”
อคินเดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ
เขาพบเศษโลหะเล็ก ๆ ฝังอยู่ในดิน
หยิบขึ้นมาดู
เป็นชิ้นส่วนของรถยนต์รุ่นเก่า
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
ด้านหนึ่งของโลหะมีรอยสลักตัวอักษร
A.R.
“อะไรเหรอ?”
ลลินถาม
“ชิ้นส่วนจากรถของบริษัทผม”
เธอหันมอง
“แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
อคินไม่ตอบ
เขาเดินไปยังต้นไม้ด้านหลัง
ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดกับรอยบางอย่างบนเปลือกไม้
เป็นรอยขีด
เหมือนมีใครตั้งใจทำเครื่องหมายไว้
ลลินเดินเข้ามาใกล้
“ตรงนี้มีอะไร”
อคินใช้มือปัดเศษดินออก
เผยให้เห็นกล่องเหล็กเล็ก ๆ ที่ฝังอยู่ใต้รากไม้
เขาหยิบมันขึ้นมา
กล่องเก่ามาก
แต่ยังล็อกอยู่
“เปิดได้ไหม?”
ลลินถาม
อคินใช้มีดพกงัดฝา
ภายในมีรูปถ่ายหนึ่งใบ
แฟลชไดรฟ์เก่า
และกระดาษแผ่นหนึ่ง
อคินหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน
สีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที
“อะไร?”
ลลินถาม
เขายื่นกระดาษให้
บนกระดาษมีข้อความเขียนด้วยลายมือ
“ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้ แปลว่าแผนล้มเหลว”
ด้านล่างมีประโยคต่อมา
“เด็กผู้หญิงรอดชีวิต”
ลลินตัวแข็ง
อคินอ่านต่อ
“อย่าไว้ใจคนในครอบครัวของคุณ”
ด้านล่างมีชื่อหนึ่งชื่อ
“อคิน”
ลลินเงยหน้ามองเขา
“นี่เขียนถึงคุณ”
อคินกำกระดาษแน่น
“ใช่”
“ใครเขียน?”
“ผมไม่รู้”
แต่เมื่อเขาพลิกกระดาษกลับด้าน
มีตัวอักษรเล็ก ๆ อยู่มุมหนึ่ง
B.T.
ลลินจำได้ทันที
“เหมือนจี้”
อคินพยักหน้า
“ใช่”
ทั้งคู่เงียบ
ก่อนเสียงกิ่งไม้หักจะดังขึ้นด้านหลัง
กรอบ!
อคินดึงลลินเข้าหาตัวทันที
เขาหันไปมอง
ไม่มีใคร
แต่บนพื้นมีรอยเท้าใหม่
มีคนเพิ่งอยู่ตรงนั้น
“เราต้องไป”
อคินจับมือลลิน
ทั้งสองรีบกลับไปที่รถ
แต่เมื่อไปถึง...
รถของพวกเขากลับหายไป
ลลินมองไปรอบ ๆ อย่างตกใจ
“รถอยู่ไหน?”
อคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ไม่มีสัญญาณ
ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
รถสีดำคันหนึ่งแล่นออกมาจากเงามืด
มันพุ่งตรงเข้าหาพวกเขา
อคินคว้าตัวลลิน
ทั้งสองกระโดดหลบ
รถพุ่งชนต้นไม้เสียงดังสนั่น ก่อนถอยกลับแล้วขับหนีไป
อคินรีบวิ่งไปดู
ที่พื้นมีบางอย่างตกอยู่
เป็นรูปถ่ายเก่า
เขาหยิบขึ้นมา
ในรูปมีชายสามคนยืนอยู่ด้วยกัน
หนึ่งในนั้นคือพ่อของอคิน
อีกคนคือธนากร
และคนสุดท้าย...
คือชายที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว
ลุงของอคิน
ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนไว้
“คนที่คุณตามหาอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด”
อคินกำรูปแน่น
ลลินเดินเข้ามาใกล้
“คุณรู้จักเขาใช่ไหม?”
“ใช่”
“แล้วเขาเป็นใคร?”
อคินเงียบไป
ก่อนตอบ
“คนที่ผมเคยเรียกว่าครอบครัว”
