บทที่ 30 30

“อาห์” เฟอนันเดสคำรามต่ำจากความสุขสม เขาเสียดเสียวตัวตนขณะที่ครูดผ่านความรัดรึงที่โอบล้อม ผนังกำมะหยี่ถูไถ รูดขึ้นลงกับความเป็นชายแน่นหนา กรามแกร่งขบกันเป็นสัน แต่ก็ไม่ยอมหยุดการโจนจ้วง

ยิ่งขยับเขาก็ยิ่งพบความหฤหรรษ์ “ดีมากเลยครับโบว์” เขาบอกเสียงแหบพร่า ขณะที่พุดมาลัยหอบฮัก ราวกับไปวิ่งมาสิบกิโลเมต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ