บทที่ 6 6

ทศพลพาพุดมาลัยเข้ามาที่ศูนย์การค้าได้เพราะความสนิทสนมส่วนตัวกับพนักงานรักษาความปลอดภัยและตำแหน่งหัวหน้าคลังสินค้าของทศพลก็เป็นใบเบิกทาง พุดมาลัยนึกขอบคุณเขาเรื่องนี้ที่ทำให้เธอเข้ามาค้นหากระเป๋าสตางค์ได้ เธอเดินไปที่ฝ่ายการเงินที่เธอไปส่งเงินไล่มาตามทางเดินก็พบว่ามีกระเป๋าสตางค์ของเธอหล่นอยู่จริงๆ

พุดมาลัยถลาไปเก็บมาด้วยความดีใจที่เห็นว่ามันหล่นอยู่ตรงทางเดินนั้นอย่างที่สงสัย เปิดดูเงินในกระเป๋ามีอยู่สองพันบาทก็ยังอยู่ครบ พุดมาลัยดีใจจนเผลอยิ้มเพราะเงินก้อนนั้นต้องใช้อีกสิบวันกว่าจะสิ้นเดือนมันจึงมีค่ามากสำหรับเธอ

“อยู่นี่เอง โบว์หาเจอแล้วค่ะพี่ทศ”

ทศพลเดินเข้ามาเงียบๆ ทำให้พุดมาลัยที่ย่อตัวไปเก็บกระเป๋าแล้วกำลังยืดตัวขึ้นต้องมองด้วยความรู้สึกตกใจปนไม่ไว้ใจ ความหวาดหวั่นผุดขึ้นมาเมื่อเห็นทศพลยืนใกล้มาก ตอนนี้ทั้งเงียบและมีแต่เธอกับเขาแค่สองคน 

“เรากลับกันเถอะค่ะพี่ทศ” พุดมาลัยทำใจดีสู้เสือชวนออกไป แต่ทศพลก็ยังมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ จนเธอต้องรีบเดินเร็วๆผ่านหน้า แต่ก็ถูกทศพลกระชากกลับมาอย่างแรง

“เดี๋ยวก่อนสิโบว์”

ไม่พูดเปล่าแต่ทศพลยังยึดข้อมือบางไว้แน่น

“อ๊ะ! จะทำอะไรคะพี่ทศ ปล่อยมือโบว์นะ นี่มันในที่ทำงานนะคะ”

“พี่ชอบโบว์” ทศพลบอกเสียงแปร่งปร่าอย่างคนกลัดมัน ดวงตาวาววับโลมเลีย 

ทศพลเฝ้ารอเวลานี้มานาน เมื่อเห็นว่าพุดมาลัยจะกลับมาที่นี่คนเดียว เขาจึงวาดแผนการในหัวทันที ไม่มีครั้งไหนจะสบโอกาสได้เท่าครั้งนี้ พุดมาลัยไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาอยู่ตามลำพังด้วยเลย เขาลุ้นแทบตายตอนที่พุดมาลัยยอมตกปากรับคำมากับเขา ฉะนั้นเขาไม่มีทางพลาดโอกาสดีๆเช่นตอนนี้แน่

ทศพลดึงตัวพุดมาลัยมาระดมจูบ ทว่าพุดมาลัยไวกว่าเบี่ยงหลบได้ทัน ก่อนจะถูกยึดไหล่ให้ตรึงอยู่กับที่ ด้วยได้เปรียบทางด้านสรีระ ทศพลล็อกตัวพุดมาลัยไว้ทั้งสองมือแล้วรีบฉกวูบลงไปหมายจะบดจูบ เป็นจังหวะเดียวกับที่เฟอนันเดสเดินมาเห็นเข้าพอดี

ดวงตาสีบรั่นดีมองด้วยสายตาไม่พอใจ สองคนนั้นเป็นใครและเข้ามาในศูนย์การค้ายามวิกาลได้อย่างไร พนักงานรักษาความปลอดภัยหายหัวไปไหนกันหมดปล่อยให้ใครไม่รู้เข้ามาทำอะไรกันในศูนย์การค้าของเขา เฟอนันเดสกำลังโทรเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยให้มานำตัวไปแจ้งความข้อหาบุกรุก แต่ใบหน้าสวยจัดที่ตามก่อกวนความรู้สึกมาตลอดก็หันมาพอดี เขาจำใบหน้าสวยจัดของพุดมาลัยได้

พุดมาลัยนั่นเอง เฟอนันเดสเพ่งมอง หญิงสาวที่ดูอ่อนหวาน แต่กลับทำตัวไวไฟเร่าร้อนกับผู้ชายในสถานที่ที่ไม่สมควรเช่นที่ทำงานแบบนี้ พวกนั้นทำกันได้อย่างไร เขามองเห็นใบหน้าของคนทั้งคู่ชัดเจนก่อนจะหมุนตัวกลับไปพร้อมกับโทรเรียกให้คาร์เตอร์สั่งงานกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยให้มาเชิญสองคนนั้นออกไปก่อนที่เขาจะโมโหแล้วส่งไปสถานีตำรวจแทนโดยไม่ทันเห็นเหตุการณ์ต่อจากนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น 

พุดมาลัยตบหน้าของทศพลอย่างแรง หลังจากที่อีกฝ่ายยังตัวงอเป็นกุ้งเพราะพุดมาลัยเตะผ่าหมากได้ทันก่อนที่จะถูกลวนลาม แก้มของทศพลขึ้นรอยแดงนูนเป็นรูปมือ ใบหน้าบิดเบ้น่ารังเกียจจากการที่กล่องดวงใจถูกกระทุ้งอย่างแรง สภาพตอนนี้ของทศพลดูไม่จืด

“อย่าทำแบบนี้กับโบว์อีก ครั้งนี้โบว์จะไม่แจ้งความเพราะเห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมงานแต่ถ้ามีครั้งหน้าโบว์จะแจ้งความเอาเรื่องทันที”

พุดมาลัยบอกจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้ทศพลยืนมองใบหน้าแดงก่ำ “มันไม่จบง่ายๆแค่นี้หรอกพุดมาลัย”ทศพลคำราม เดินออกไปจากศูนย์การค้าให้เร็วที่สุด ส่วนพุดมาลัยนั้นเมื่อออกจากศูนย์การค้ามาได้ก็รีบโทรบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้ดาริการู้ทันที อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นก็หมดสนุกรีบออกจากผับที่กำลังแดนซ์กระจายนั่งรถแท็กซี่มารับเพื่อนแล้วพุดมาลัยก็กลับไปค้างที่อพาร์ตเม้นต์ของดาริกาเพราะไม่อยากกลับบ้านตอนนี้เพราะกลัวมารดาจะซักถาม 

ตื่นเช้ามา พุดมาลัยไม่มีเวลามานั่งเสียใจกับคนเลวๆอย่างทศพลอีก พุดมาลัยบอกกับดาริกาว่าเธอไม่สนใจทศพลว่าจะหาทางกลั่นแกล้งคืนหรือเปล่าจากที่เธอทำร้ายร่างกายเขาไว้ ดาริกาเตือนด้วยความเป็นห่วงให้เธอระวังตัว ก่อนทั้งคู่จะรีบอาบน้ำแต่งตัวมาทำงานตามปกติในตอนเช้า

โดยก่อนออกมาพุดมาลัยโทรหามารดาเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วง 

“เมื่อคืนแม่ก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน ถ้าค้างกับยัยดาก็ไม่เป็นไร ว่าแต่โบว์มีเงินให้แม่ยืมสักสองพันไหม”

“แม่” พุดมาลัยคราง เข่าอ่อนยวบเพราะเงินที่มารดาขอคือเงินที่เธอมีติดตัวอยู่

“ว่าไงล่ะ อย่าชักช้าอมพะนำ มีหรือไม่มี”

“โบว์เหลืออยู่สองพันต้องใช้อีกตั้งอาทิตย์นะแม่”

“เออ นั่นแหละ เอามาให้แม่ให้หมด โอนมาก็ได้ แม่ต้องใช้ตอนนี้”

“แต่โบว์ไม่เหลือเลยนะแม่”

“ไม่รู้ล่ะ แกต้องหามาให้แม่แล้วกัน ถ้าไม่อยากเป็นลูกอกตัญญูทำให้แม่เส้นเลือดในสมองแตกตาย”

คำขู่นี้ใช้ได้ผลเหมือนกับทุกครั้ง พุดมาลัยรับปากทั้งน้ำตาคลอ มารดาไม่เคยห่วงเธอเลยว่าจะกลับบ้านหรือไม่กลับบ้านอย่างที่ดาริกาว่า มารดาต้องการให้เธอหาเงินเพื่อไปถลุงในบ่อนเท่านั้น

“โบว์จะโอนไปให้นะจ๊ะ” มารดาได้ยินดังนั้นก็วางสายไปโดยไม่ถามอะไรอีก หัวใจของพุดมาลัยห่อเหี่ยวบอกไม่ถูกได้แต่ย้ำกับตัวเองว่าเย็นนี้กลับไปเธอจะต้องคุยกับมารดาให้เลิกเล่นการพนันให้ได้เพราะไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถลืมตาอ้าปากได้

พุดมาลัยโอนเงินให้มารดาก่อนจะเข้าทำงาน ร่างบอบบางกำลังจะเดินกลับไปประจำเครื่องแคชเชียร์ที่แผนกสุราก็ถูกดาริกาดึงมือไปดูประกาศที่ออกมาติดบอร์ดวันนี้ ในประกาศบอกว่า ห้ามไม่ให้พนักงานคนใดกลับเข้ามาภายในศูนย์การค้าหลังจากเลิกงานไปแล้ว นอกจากมีเหตุอันสมควรซึ่งต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้าแผนกของตนเสียก่อน