บทที่ 8 8
“ฉันต้องการให้คุณไปให้พ้นซะ ถึงคุณจะเป็นถึงท่านประธานแต่ใช่ว่าฉันต้องกลัวคุณจนต้องยอมทุกอย่าง ฉันไม่เคยคิดนอนกับใครเพื่อแลกเงินเพราะนั่นเท่ากับการขายตัว ถ้าคุณต้องการมากก็ควรไปซื้อในสถานที่ที่เขามีไว้บริการ เข้าใจไหมคะ”
“เธอแน่ใจหรือที่ปฏิเสธฉัน ฉันอยากรู้ว่าเงินของฉันไม่มีความหมายสำหรับเธอ”
“เงินที่ได้มาจากการขายตัวฉันไม่เคยอยากได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ทำงานอย่างทุกวันนี้หรอกค่ะ”
“ดี แล้วฉันจะคอยดู”
“ค่ะ” พุดมาลัยบอกแล้วคิดว่าเฟอนันเดสจะยอมจากไปง่ายๆแต่เขายังยืนรีรออีกครู่แล้วพูดขึ้นเสียงราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ช่วยแนะนำไวน์ให้ฉันสักขวดสิ ไม่อย่างนั้นฉันกลับออกไปคนจะต้องสงสัย”
พุดมาลัยมองอย่างแค้นเคืองระคนหมั่นไส้ที่เขากลัวจะถูกพนักงานมองไม่ดี แต่ก็นั่นแหละเขาเป็นถึงเจ้าของศูนย์การค้า ภาพลักษณ์ย่อมสำคัญส่วนฉากหลังจะเป็นยังไงก็ได้เพราะไม่มีใครรู้ พุดมาลัยลอบเบ้ปากก่อนจะเดินไปหยิบไวน์ที่อยู่ใกล้มือที่สุดมาวางให้เขา
“ขวดนี้ถูกใจไหมคะ”
เฟอนันเดสมองไวน์แดงที่พุดมาลัยหยิบให้แล้วพยักหน้า “เธอเลือกมาขวดไหนฉันก็ซื้อขวดนั้นแหละ คิดเงินเลยแล้วกัน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเหมือนเดิมยิ่งทำให้พุดมาลัยมั่นใจว่าเขาคงทำแบบนี้กับผู้หญิงมาเยอะจนเป็นเรื่องปกติ
เฟอนันเดสยื่นเครดิตการ์ดมาให้ พุดมาลัยจัดการรูดการ์ด ส่งสลิปให้เขาเซ็น ยืนมองจนเห็นว่าเขาเซ็นชื่อเสร็จรับของออกไปโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก ทำให้พุดมาลัยถอนใจโล่งอก ถึงจะไม่กลัวแต่ก็ไม่อยากออกจากงานตอนนี้ ยิ่งเวลานี้มารดาต้องการใช้เงินด้วยเธอไม่สามารถตกงานได้แม้แต่วันเดียว
พนักงานสาววิ่งเข้ามาถามหน้าตาเลิ่กลั่กทันที หลังบอดี้การ์ดหน้าดุคนนั้นปล่อยให้เป็นอิสระ
“นะ นั่นใช่ท่านประธานเมเนอสันหรือเปล่าโบว์ แล้วท่านมาทำอะไร”
พุดมาลัยนิ่วหน้าตอนนึกถึงเจ้าของชื่อ ยังโกรธไม่หายที่อีกฝ่ายมายื่นข้อเสนอแบบนั้นให้ “ใช่จ้ะ ท่านคือคุณเมเนอสัน ท่านแวะมาซื้อไวน์ไม่มีอะไรหรอก” พุดมาลัยตัดบทแล้วทำทีเก็บสลิปบัตรเครดิตทำให้คนจ้องจะถามอะไรอีก
เฟอนันเดสหงุดหงิดก็แค่พนักงานระดับล่างที่บังเอิญทรวดทรง หน้าตากระแทกตาเขา อันที่จริงเขาไม่นิยมกินคนใต้ปกครอง แต่สำหรับแม่คนนี้ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงเอ่ยปากกับเธอไปแบบนั้น แล้วก็เสียหน้าอยู่มากไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ
กระนั้นเฟอนันเดสก็รู้สึกว่าลึกๆแล้วร่างกายเขาต้องการผู้หญิงคนนั้นมากทีเดียว เขาเห็นความเร่าร้อนแฝงอยู่ในดวงตาอ่อนหวาน ซึ่งเขาอยากพิสูจน์ว่าจะเป็นจริงอย่างที่เขาสงสัยหรือเปล่า
ทว่าเมื่อไม่ได้ดังใจ จึงหันไปสั่งลูกน้อง “คาร์เตอร์นายจัดการหาสาวสวยให้ฉันด้วยคืนนี้ ขอสวยจริง และเป็นของจริง ไม่พลาสติก ฉันกลัวว่าตอนที่ออกแรงมากๆ ซิลิโคนของเธอจะหลุดออกมา”
ฟังคำสั่งแกมหงุดหงิดก็รู้แล้วว่าเจ้านายคงกินแห้วกับพนักงานสาวคนนั้น คาร์เตอร์เองก็แปลกใจตั้งแต่ที่เห็นเจ้านายเดินหน้าบอกบุญไม่รับออกมา แล้วมาฟังคำสั่งเมื่อครู่ถึงรู้ว่าจริงอย่างที่คิด เจ้านายเขาถูกผู้หญิงคนนั้นปฏิเสธ ผู้หญิงตัวเล็กที่ทำงานเงินเดือนไม่ถึงสองหมื่นบาทแต่ทำไมถึงกล้าปฏิเสธเจ้านายเขา
คาร์เตอร์ขมวดคิ้วสงสัยพร้อมกันกันนั้นก็รู้ว่าในท่าทีเฉยชาของเฟอนันเดสไม่ได้ราบเรียบอย่างที่เห็น เจ้านายเขาต้องวางแผนทำอะไรบางอย่างแน่นอน ปากบอกว่าไม่แต่สมองหาวิธีอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย
หลังจากโอนเงินให้มารดาตั้งแต่เช้าแล้วพุดมาลัยก็เอาแต่นั่งถอนใจ เธอยังมีติดกระเป๋าอยู่นิดหน่อยที่เป็นแบงค์ย่อยๆ กอปรกับวันนี้เธอขายเสื้อผ้าผ่านทางเฟซบุ๊คได้สองตัวทำให้พอมีเงินมาหมุน เธอมีอาชีพขายเสื้อผ้าออนไลน์อีกทางหนึ่ง งานเสริมนี้ถึงได้กำไรไม่มากเพราะเน้นขายถูกแต่ก็พอเป็นค่าน้ำค่าไฟภายในบ้านได้ อะไรที่หาเงินได้แล้วเป็นอาชีพสุจริตพุดมาลัยยินดีทำหมด ก็ยังดีที่ขายได้อีกห้าร้อยกว่าบาท
พุดมาลัยเลิกคิดมากแล้วเดินกลับมานั่งประจำเครื่องแคชเชียร์ ตั้งใจทำงานต่อจนถึงสามทุ่มก็ต้องออกไปช่วยแผนกคลังสินค้าทำงานในช่วงกะดึก พุดมาลัยได้รับหน้าที่ให้ตรวจนับสุรานำเข้าทั้งหมดที่มีในคลังสินค้าซึ่งมีจำนวนไม่น้อย สุรานำเข้ากินเนื้อที่ไปด้านหนึ่งของคลัง พุดมาลัยก้มหน้าก้มตาตรวจนับของจริงเทียบกับรายงานที่ถืออยู่ในมืออย่าง ขะมักเขม้นไม่ทันสังเกตว่ามีเงาตะคุ่มของใครเดินเข้ามาใกล้
“พี่ทศทำอะไรน่ะ”
เสียงของดาริกาดังขึ้นก่อนทำให้คนที่แอบย่องมาเงียบๆหมายจะทำมิดีมิร้ายถึงกับหันหน้าเหวอไปมอง ทศพลตกใจก่อนจะทำเสียงดุกลบเกลื่อน
“เธอต่างหากดาริกาเข้ามาทำอะไร พี่เข้ามาดูว่าโบว์เขาทำงานถึงไหนแล้ว ส่วนเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามาทำไม ไม่เห็นประกาศท่านประธานหรือไงว่าห้ามพนักงานที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามา” ทศพลคำรามแล้วชิ้นิ้วไปที่ประตู
ทว่าดาริกายักไหล่ มองอย่างรู้ทัน เคยเสียรู้ทศพลตอนที่ชวนพุดมาลัยไปงานวันเกิดอีกฝ่ายครั้งหนึ่งแล้วเธอจึงไม่ไว้ใจทศพลอีกเป็นครั้งที่สอง ตอนนั้นเพื่อนรักเกือบเสียท่า ดาริกาเลยสัญญากับตัวเองว่าจะต้องชดเชยให้เพื่อนด้วยการช่วยระแวดระวังภัยให้
