บทที่ 125 วันวุ่นวาย (1)

แสงอาทิตย์รุ่งอรุณสาดส่องกระทบผ้าม่านเนื้อบาง ปลุกเฉินหลงให้ลุกออกจากเตียงไปล้างหน้าล้างตา ทำความสะอาดร่างกายพร้อมใช้ชีวิตสำหรับเช้าวันใหม่

“กาแฟค่ะ”

“ขอบใจจ้ะคนสวยของพี่”

“รู้งี้ฉันไม่น่าใส่น้ำตาลลงไปเลย” เปรมสินีเป่าถ้วยกาแฟของตนที่ขึ้นควันลอยอ้อยอิ่ง หอมกรุ่นเข้าจมูก

“ทำไมล่ะ” เฉินหลงเลิกคิ้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ