บทที่ 142 สุดท้าย (1)

เช้านี้ไอริณยังง่วงนอนและอยากซุกตัวอยู่ในผ้าห่มนุ่มๆ จึงไม่ได้ออกไปเดินเล่นกับสามคนพ่อลูก แต่พอเข้าช่วงสาย เธอลุกอาบน้ำแต่งตัว นั่งกินอาหารเช้าที่เฉินเจินเตรียมไว้ให้ก็ไม่เห็นว่าจะกลับกันมาสักที ไปเดินเล่นถึงไหนกันนะ

“เฮ้อ” เธอกดตัดสายทิ้งหลังจากพยายามโทรไปหลายๆ รอบ แต่ไร้วี่แววว่าเขาจะรับสาย เป็นห...