บทที่ 30 ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหว

“พี่ไม่อยากให้ฝ้ายกับคุณยายกลับดึกนะ พี่เป็นห่วง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอาทร

“ทางแถวนี้สว่างค่ะคนเยอะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ฝ้ายจะพยายามไม่กลับดึกค่ะ” เธอบอกพลางขยับตัวนอนตะแคง เอาโทรศัพท์วางไว้ตรงหน้าเหมือนเขา ตอนนี้ทั้งคู่ต่างนอนจ้องตากันผ่านหน้าจอราวกับจะสื่อสารความรู้สึกผ่านทางสายตา

“พี่อยากกอ...