บทที่ 11 ยิ่งผลักยิ่งใกล้
มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในช่วงสายเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ไปมา ทั้งเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และรถกอล์ฟของทางมหาวิทยาลัยที่วิ่งผ่านเป็นระยะ
แม้ข้อเท้าจะดีขึ้นกว่าวันก่อนมากแล้ว แต่มิลินก็ยังต้องใส่ปลอกรัดข้อเท้าที่แม่อุตส่าห์ไปหาซื้อมาให้ เพราะกลัวว่าอาการจะระบมหนักกว่าเดิม
ทุกก้าวที่เดินยังมีความเจ็บตึงแล่นขึ้นมาบ้าง โดยเฉพาะเวลาลงน้ำหนักผิดจังหวะ
หญิงสาวจึงเดินช้ากว่าปกติ มือหนึ่งจับสายกระเป๋าแน่น อีกมือคอยประคองราวบันไดระหว่างเดินขึ้นตึกคณะ
แต่ยังไม่ทันจะถึงประตูทางเข้า สายตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มผู้หญิงสี่คนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
มิลินชะงักเท้าแทบจะทันที รีน่ายืนอยู่ตรงกลางสายตามองตรงมาราวกับรออยู่ก่อนแล้ว
มิลินรู้ทันทีว่า วันนี้เธอคงเดินหลบไปไหนไม่ได้
“นั่นไง”
เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนกลุ่มผู้หญิงพากันเดินกรูเข้ามาเร็ว ๆ
รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเสียงดังเป็นจังหวะ จนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง
ไม่นาน ร่างของมิลินก็ถูกล้อมเอาไว้ เหมือนนักโทษที่กำลังถูกต้อนจนหมดทางหนี
รีน่ากวาดตามองตั้งแต่ใบหน้าซีด ๆ ลงไปถึงปลอกพยุงข้อเท้า ก่อนยกยิ้มมุมปาก
“อุบัติเหตุเหรอ…”
น้ำเสียงของเธอฟังดูเหมือนเป็นห่วง
ถ้าไม่ติดว่าแววตาคู่นั้นกำลังสะใจอย่างปิดไม่มิด
เพื่อนอีกคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดเสริม
“หรือโดนเมียคนอื่นตามตบมาล่ะ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัวทันที
มิลินเม้มปากแน่น ก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่ตอบโต้อะไร แต่ความเงียบนั้นกลับยิ่งทำให้รีน่าหงุดหงิด
หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะปลายจมูก
“เงียบเก่งจังนะ...” รีน่าเอียงหน้ามอง ริมฝีปากยกยิ้มบาง
“หรือกำลังคิดอยู่…ว่าจะฟ้องพี่กองทัพดี”
คำว่า ‘พี่กองทัพ’ ถูกเน้นชัด ราวกับกำลังประกาศสถานะของตัวเอง
มิลินกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น หัวใจเริ่มอึดอัด เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาหลายคู่รอบตัวกำลังมองมา
และเธอก็รู้ดี… รีน่าไม่มีวันเข้ามาหาเธอ เพียงเพื่อพูดเล่นแน่นอน
“มีอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะนักศึกษา”
เสียงอาจารย์ผู้หญิงดังแทรกเข้ามา ทำให้กลุ่มนักศึกษาชะงักทันที
“อ้าว อาจารย์ สวัสดีค่ะ”
รีนารีบยกมือไหว้ เมื่อเห็นว่าเป็นอาจารย์ประจำวิชาเดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามา ก่อนสายตาจะหยุดที่รีน่า
“อ้าว รีน่าเองหรอกเหรอ”
น้ำเสียงคุ้นเคยทักทายกลับ
ซึ่งรีน่าเปลี่ยนสีหน้าแทบจะทันที จากคนที่เมื่อครู่ยังส่งสายตากดขี่มิลินอยู่เย็นชา กลายเป็นนักศึกษาสาวเรียบร้อยในพริบตา
“แล้วนี่มีอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ” แล้วมองหน้านักศึกษาของตัวเองทีละคน
“ไม่มีอะไรค่ะอาจารย์” เธอยิ้มหวาน “รีน่าแค่ถามรุ่นน้องว่าเจ็บมากไหม เห็นเดินไม่ค่อยไหว”
เพื่อนอีกคนรีบพยักหน้าตาม
“ใช่ค่ะอาจารย์ พวกหนูเป็นห่วงน้องเฉย ๆ”
อาจารย์มองมิลินบ้าง ก่อนจะถาม
“ข้อเท้าเป็นอะไรหรือเปล่าเรา”
“แพลงนิดหน่อยค่ะ” มิลินตอบเบา ๆ
“ถ้าเจ็บมากก็ไปห้องพยาบาลนะ อย่าฝืนเดินเยอะ”
“ค่ะอาจารย์”
“งั้นรีน่าขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวเข้าคลาสสาย”
“จ้ะ ไปเถอะ”
รีน่าพยักหน้ารับ ก่อนเดินผ่านมิลินไป แต่จังหวะที่ไหล่เกือบเฉียดกัน เธอกลับหยุดเล็กน้อย แล้วกระซิบเบา ๆ
“วันนี้โชคดีนะ…ที่มีคนผ่านมาเห็น”
พูดจบก็เดินจากไป พร้อมเสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มเพื่อน...
พักเที่ยง
โรงอาหารใต้ตึกบัญชีแน่นไปด้วยนักศึกษาที่ลงมากินข้าว เสียงพูดคุยดังจอแจปะปนกับเสียงจานช้อนและเสียงแม่ค้าร้องเรียกคิวอาหาร
แต่จู่ ๆ เสียงกรี๊ดเบา ๆ ของกลุ่มผู้หญิงโต๊ะด้านหน้าก็ดังขึ้น
“แก! พี่ว้ากมา!”
“พี่ว้ากไหน”
“โอ้ยจะให้พี่ว้ากไหนได้ล่ะ โน่นไงเดินเข้ามาแล้ว… คนอะไร แข่งกันหล่อชิบหาย”
เสียงฮือฮาดังขึ้นเรื่อย ๆ จนหลายคนพากันชะเง้อมอง
กลุ่มผู้ชายตัวสูงในเสื้อช็อปวิศวะกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารอย่างไม่สนใจสายตาใคร
โดยเฉพาะกองทัพ
ต่อให้ไม่พูดอะไร แค่เดินเข้ามาเฉย ๆ ก็ทำให้คนทั้งโซนหันมองได้แล้ว
“เหี้ย…งานดีทั้งกลุ่มเลยว่ะ”
“คนไหนเฮดว้ากนะ”
“คนสูง ๆ หน้านิ่ง ๆ ไง หล่อแบบน่ากลัวอะ”
เสียงกรี๊ดกร๊าดดังไล่หลังมาไม่หยุด ขณะที่รีน่ากับกลุ่มเพื่อนกำลังเดินออกจากตึกเพื่อจะไปกินข้าวข้างนอกตามปกติ
“แก คนแน่นโรงอาหารเลยนะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นพลางหันกลับไปมอง “อยากรู้เลยว่าใคร”
รีน่าถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนไม่ค่อยสนใจ
“ก็พวกพี่ว้ากเดิม ๆ นั่นแหละ”
“แต่สาวกรี๊ดกันทั้งตึกเลยนะเว้ย”
อีกคนรีบเสริม ก่อนจะลากแขนรีน่าไว้
“กลับไปดูก่อนน่า แป๊บเดียว”
สุดท้ายรีน่าก็ยอมเดินกลับเข้าไปในโรงอาหารกับเพื่อนอย่างเสียไม่ได้
แต่พอก้าวเข้าไปด้านใน สายตาของเธอก็หยุดทันที
กลุ่มผู้ชายในเสื้อช็อปวิศวะนั่งอยู่โต๊ะกลางโรงอาหาร และกองทัพนั่งเอนหลังอยู่ตรงกลางโต๊ะ ข้าง ๆ คือคเชนทร์ กระทิง และธีร์
ทันทีที่เห็นรีน่าเดินเข้ามา เสียงซุบซิบรอบ ๆ ก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“นั่นไง พี่รีน่า... ว่าที่คู่หมั้นพี่กองทัพอะ”
“จริงปะ…”
“จริงดิ…”
สาว ๆ ที่ยืนมองอยู่ค่อย ๆ ถอยออกไปเองโดยอัตโนมัติ เพราะไม่มีใครอยากมีปัญหากับรีน่า โดยเฉพาะหลังข่าวลือเรื่องหมั้นหมายถูกปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ จนหลายคนมองว่าเธอคือผู้หญิงของกองทัพไปแล้ว
“พี่กองทัพ...”
รีน่าเรียกเสียงหวาน ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างเขาแทบจะทันที
กองทัพปรายตามองเพียงนิดเดียว สีหน้าดูไม่ค่อยพอใจนักเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เกินไป
“มานี่ทำไม”
“คิดถึงไม่ได้หรือไง” รีน่าหัวเราะเบา ๆ แล้วคล้องแขนเขาเอาไว้อย่างถือวิสาสะ
กองทัพกำลังจะดึงแขนออกประหนึ่งถูกของร้อน หากแต่สายตาคมดุกลับชะงักไปเสียก่อน
ตรงทางเดินหน้าโรงอาหาร ร่างบางของมิลินกำลังเดินเข้ามาพอดี...
มิลินเดินเข้ามาในบริเวณโรงอาหาร ที่ดูคึกคักผิดปกติ มีเสียงพูดคุยรอบตัวและกลุ่มคนที่เป็นจุดสนใจกลางโรงอาหาร ทำให้เธอเผลอหันมองตาม ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่โต๊ะ
ฝีเท้าเล็ก ๆ ชะงักลงเพียงนิด...
ภาพของรีน่าที่นั่งแนบชิดอยู่ข้างกองทัพ ทำให้มิลินเข้าใจทันทีว่าเขาคงมาหาว่าที่คู่หมั้นของตัวเอง
เธอละสายตา ก่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง เหมือนไม่มีอะไรน่าสนใจ
แต่ท่าทีนั้นกลับทำให้กองทัพหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
คเชนทร์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองภาพทุกอย่างเงียบ ๆ
เมื่อครู่กองทัพยังมีท่าทีรำคาญรีน่าอยู่แท้ ๆ แต่พอมิลินเดินเข้ามา เขากลับปล่อยให้อีกฝ่ายคล้องแขนเฉย ๆ แถมยังเอนหลังนั่งนิ่ง ไม่ผลักออกเหมือนทุกครั้ง
กระทิงเองก็เหลือบมองเพื่อนเพียงแวบเดียว ก่อนจะก้มหน้าลงหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มเงียบ ๆ
แม้ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ในใจก็พอเดาได้ไม่ยาก ว่ากองทัพกำลังจงใจทำให้ใครบางคนเห็น
