บทที่ 117 ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

“ครับ ๆ เห็นแก่หลานก็เห็นแก่หลานครับพ่อ” กองทัพยิ้มกว้าง ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่สำทับ “แต่บอกไว้ก่อนนะ... มื้อเย็นนี้คุณแม่แพรก็อยู่ทานด้วย”

เกริกที่กำลังจะก้าวขาชะงักไปทันที แววตาชายรุ่นใหญ่สั่นไหวเสี้ยววินาทีก่อนจะตีหน้าขรึมกลบเกลื่อน

“...เออ รู้แล้ว”

“อย่าหนีเข้าห้องทำงานก็แล้วกันนะพ่อ” กอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ