บทที่ 12 เขาคนนั้นที่ยื่นมือมา

รีน่ามองตามสายตาของเขา ก่อนจะเห็นแผ่นหลังของมิลินที่เดินไปต่อคิวซื้ออาหารอยู่ไม่ไกล มุมปากของหญิงสาวจึงค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างพอใจ

เธอขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ก่อนซบไหล่กองทัพเบา ๆ

“เย็นนี้ไปกินข้าวกับรีน่านะ”

คราวนี้กองทัพไม่ปฏิเสธ

“อืม”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้รีน่ายิ้มออกมาอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

แต่คนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันกลับเริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเงียบ ๆ

เพราะรู้ดีว่า กองทัพไม่เคยยอมให้ใครแตะตัวง่าย ๆ

เว้นเสียแต่ว่า ครั้งนี้เขาตั้งใจให้ใครบางคนเจ็บ และอาจเป็นเขาที่เจ็บกว่า...

“เอาจ๊ะแม่หนู”

เสียงแม่ค้าข้าวดังขึ้น มิลินจึงรีบยื่นเงินในมือที่เตรียมไว้พอดีให้ทันที

แต่ยังไม่ทันที่แม่ค้าจะรับ แบงก์สีแดงอีกใบก็ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์เสียก่อน

“ผมเลี้ยงเองครับ”

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างตัว พร้อมมือของเจ้าของเสียงที่หยิบเงินของมิลินมายื่นคืนให้

แม่ค้าหันมองหน้าทั้งคู่สลับกันอย่างใช้สายตาถามว่าตกลงเอายังไง

“ป้ารับของผมไปเลยครับ ไม่ต้องทอน” ชายหนุ่มพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

มิลินจึงเงยหน้ามองคนตรงหน้าเต็มตา

ใบหน้าหล่อคมสะอาด ดวงตาที่ดูอบอุ่น และรอยยิ้มดูจริงใจไม่เสแสร้ง ทำให้มิลินรู้สึกคุ้น ๆ ว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน

“คุณ...”

เธอมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออก

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

“จำผมได้แล้วเหรอครับ เราเจอกันที่โรงพยาบาลวันนั้น”

คราวนี้มิลินยิ้มบาง ๆ ทันที

“อ้อ… มิลินจำได้แล้วค่ะ”

รอยยิ้มของอีกฝ่ายกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนสายตาจะก้มลงมองข้อเท้าของเธอที่ยังใส่อุปกรณ์พยุงอยู่

“ยังไม่หายดีเลยนี่ครับ แล้วฝืนมาเรียนทำไม”

น้ำเสียงที่ถามไม่ได้ดูจุ้นจ้าน แต่เป็นความห่วงใยแบบที่เธอไม่เคยได้รับจากคนนอกมาก่อน

“ก็ถ้าไม่มาวันนี้… แล้วมิลินจะได้เจอคุณหรือคะ”

คราวนี้คนฟังถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ เหมือนไม่คิดว่าจะโดนพูดตอบกลับแบบนั้น

ก่อนเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ จะดังขึ้นเบา ๆ

“งั้นผมยิ่งต้องเลี้ยงข้าวมื้อนี้ใหญ่เลยครับ”

“แต่ว่า...”

“เอาไว้ครั้งหน้าคุณค่อยเลี้ยงคืนก็ได้” เขาพูดต่อทันที ราวกับไม่คิดจะปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ ก่อนจะขยับตัวหลบให้คนด้านหลัง

“ถอยออกมาก่อนดีกว่าครับ คนต่อแถวเริ่มมองแล้ว”

มิลินรีบขยับออกมาตามแรงเชิญอย่างว่าง่าย

จากนั้นทั้งคู่เดินถือจานอาหารมาหาโต๊ะว่างด้านในโรงอาหาร ก่อนชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายแนะนำตัว

“ผมอาชิ แพทย์ปีสามครับ”

“รุ่นพี่นี่เอง...” มิลินยิ้มรับ ซึ่งเป็นยิ้มครั้งแรกของวัน “มิลินค่ะ บัญชีปีหนึ่ง ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“ยินดีเหมือนกันครับ”

แล้วบทสนทนาเริ่มต้นง่าย ๆ กว่าที่มิลินคิด

ซึ่งงานนี้อาชิเป็นคนคุยเก่ง แต่ไม่ถึงกับชวนอึดอัด เขาเล่าเรื่องตลกเบา ๆ เกี่ยวกับชีวิตนักศึกษาแพทย์ จนมิลินเผลอยิ้มและหัวเราะออกมาหลายครั้ง

ภาพนั้นทำให้หลายคนในโรงอาหารเริ่มหันมอง

ทั้งเพราะอาชิเป็นเดือนคณะแพทย์ที่มีคนรู้จักเยอะอยู่แล้ว และเพราะผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา…คือมิลิน

อีกด้านของโรงอาหาร

“เนื้อหอมเหมือนกันนี่”

รีน่าพูดขึ้นเบา ๆ พลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

คำพูดนั้นทำให้สายตาของคนบนโต๊ะค่อย ๆ มองตามไปทางเดียวกันโดยไม่รู้ตัว รวมถึงกองทัพ

ดวงตาคมหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพมิลินกำลังนั่งคุยกับผู้ชายอีกคน

เธอกำลังยิ้ม ยิ้มแบบสบายใจ…แบบที่เขาไม่เคยเห็นเธอยิ้มให้คนนอกคนไหนที่ไม่สนิท

กรามหนาค่อย ๆ ขบเข้าหากันอย่างลืมตัว

ทั้งโต๊ะเริ่มเงียบ

กระทิงเหลือบมองหน้าเพื่อน ก่อนจะหันไปสบตากับธีร์และคเชนทร์เพียงแวบเดียว

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

แต่ทุกคนดูออกเหมือนกัน ว่าคนที่นั่งนิ่งที่สุดตอนนี้…กำลังอารมณ์เสีย

โดยเฉพาะเมื่อสายตาของกองทัพยังคงมองไปทางเดิมไม่วาง

รีน่าเองก็สังเกตเห็น

มุมปากของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆ แต่แววตากลับเย็นลงกว่าเดิม

เพราะต่อให้กองทัพไม่พูดอะไร ผู้หญิงอย่างเธอก็ดูออกอยู่ดีว่าเขากำลัง ‘หวง’ ผู้หญิงอีกคนอยู่ตรงหน้าเธอ...