บทที่ 13 แผนรักแผนร้าย
เลิกคาบสุดท้าย นักศึกษาเริ่มทยอยเดินลงจากตึกรวม เสียงพูดคุยดังปนกับเสียงรถที่แล่นผ่านด้านหน้า
มิลินเดินช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย เพราะข้อเท้ายังเจ็บอยู่ แม้จะใส่ปลอกพยุงไว้แล้วก็ตาม
ทันทีที่พ้นบันได สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นรถสปอร์ตสีขาวป้ายแดงจอดอยู่
รถของกองทัพ!
มิลินชะงัก ก่อนจะทำเมิน เหมือนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นแนวต้นไม้ข้างตึก ข้อมือก็ถูกกระชากแรง
“ว้าย!”
ร่างบางถูกดึงเข้าไปด้านหลังตึกอย่างรวดเร็ว
“เงียบ!”
เสียงเข้มกระซิบชิดหู
มิลินตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น แต่พอเห็นว่าเป็นกองทัพ เธอก็รีบเม้มปากแน่น ไม่กล้าร้องเสียงดังอีก
“คุณกองทัพ…ทำอะไรคะ”
“ฉันต่างหากที่ต้องถาม”
เขาพูดเสียงเย็น ดวงตาคมจ้องหน้าเธอเขม็ง
“สนุกมากไหม”
“อะไรคะ”
“ในโรงอาหาร”
มิลินนิ่งไป ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอาชิ
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
คำตอบนั้นทำให้สีหน้ากองทัพตึงขึ้นทันที
“พูดใหม่อีกทีสิ”
“มิลินจะคุยกับใคร ก็เป็นสิทธิ์ของมิลินนะคะ”
“สิทธิ์?”
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่แววตาไม่ได้ขำเลยสักนิด
“เธอกล้าพูดเรื่องสิทธิ์กับฉัน?”
“แล้วจะให้พูดเรื่องอะไรคะ”
มิลินเงยหน้ามองเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรกแล้วพูดขึ้นต่อ สีหน้าฉุน “หรือมิลินต้องรอให้คุณอนุญาตก่อน ถึงจะมีเพื่อนได้”
กองทัพกำหมัดแน่น เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา “คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงว่า ไอ้หมอนั่นต้องการเพื่อนหรือต้องการเป็นเจ้าของเธอ”
“คุณก็คิดว่าคนอื่นต้องเป็นแบบคุณงั้นสิ” มิลินย้อน
แต่ยังไม่ทันที่กองทัพจะตอบ สายตาคมกล้าของเขาก็เหลือบไปเห็นคนที่ตัวเองพูดถึง ยืนอยู่หน้าตึกด้านนอก กำลังยืนมองไปรอบ ๆ เหมือนมองหาใครอยู่
แววตาของกองทัพเปลี่ยนไปทันที
หมับ!
เขาคว้าข้อมือมิลินอีกครั้ง ก่อนลากเธอไปทางห้องน้ำชายข้างตึก
“คุณกองทัพ...” มิลินตกใจ พยายามดึงมือกลับ “จะพาไปไหน”
เขาไม่ตอบ
ปัง!
ประตูห้องน้ำถูกผลักเข้าไปอย่างแรง
โชคดีที่ช่วงเวลาเลิกคลาส คนส่วนใหญ่ไปอยู่ด้านหน้าอาคารกันหมด ทำให้ด้านในเงียบเกือบสนิท
มิลินหายใจแรงเมื่อถูกดันให้ถอยจนแผ่นหลังติดผนัง
“คุณจะบ้าเหรอคะ นี่ห้องน้ำผู้ชาย!”
“แล้วไง”
“ถ้าใครมาเห็นเข้า...”
“กลัว?” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ “หรือกลัวรีน่าเข้าใจผิด”
มิลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบา
“คุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว…ก็ควรกลัว”
คำว่า “คู่หมั้น” ทำให้กองทัพแค่นหัวเราะ
“ทำไม...” เขาจงใจโน้มเข้าใกล้อีก “หึงขึ้นมาหรือไง”
“มิลินไม่ได้หึงค่ะ”
“โกหก”
“ไม่ได้โกหก”
เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่กองทัพกลับจับคางเธอไว้
“ถ้าไม่หึง แล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นตอนเห็นฉันกับรีน่า”
“มิลินไม่ได้สนใจอยู่แล้ว”
“แต่ฉันสน!” เสียงเข้มกระแทกใส่ทันที
ดวงตาคมเต็มไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่แม้แต่เจ้าตัวก็อธิบายไม่ได้
ภาพมิลินยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น มันยังติดอยู่ในหัวเขาไม่หาย
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
ยิ่งเห็นเธอทำเหมือนไม่แคร์ เขายิ่งโมโห
หมับ!
กองทัพกระชากตัวเธอเข้าไปกอดแน่น จนแผ่นหลังบางแนบเข้ากับอกกว้าง ก่อนเขาจะก้มหน้าลงหมายจะจูบ
แต่มิลินรีบหันหน้าหนีทันที
“คุณกองทัพ ปล่อยนะคะ!”
มือเล็กรีบดันอกเขาไว้เต็มแรง แต่แทนที่อีกฝ่ายจะยอมปล่อย วงแขนกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับตั้งใจเอาชนะ
“ปล่อยสิคะ!”
“หวงตัวเพื่อ”
เสียงทุ้มต่ำดังชิดใบหู ดวงตาคมจ้องเขม็ง จนมิลินเริ่มกลัว
“หรือเก็บไว้ให้มัน”
“คุณกองทัพ!”
“ไอ้หมอนั่นน่ะ” เขาเค้นเสียง “รู้จักกันไม่กี่วัน ก็ยิ้มอ่อยให้มันแล้ว?”
มิลินเม้มปากแน่น ความอึดอัดเริ่มเปลี่ยนเป็นความน้อยใจ
“คุณดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะคะ”
“ดูถูก?” กองทัพหัวเราะในลำคอเบา ๆ “แล้วเธอไปรู้จักมันตอนไหน”
“ใครคะ”
“ไอ้หมอเวรนั่น!”
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวง ทำให้มิลินชะงักไปนิดหนึ่ง
แต่สุดท้ายเธอก็เงยหน้ามองเขาตรง ๆ
“ให้เกียรติพี่เขาด้วย พี่เขาชื่ออาชิค่ะ”
คำตอบนั้นเหมือนจงใจราดน้ำมันลงกองไฟ
กรามของกองทัพขบแน่นทันที ดวงตาคมวูบไหวอย่างคนกำลังขาดสติ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขายังคิดแค่ว่า หงุดหงิด
แต่พอได้ยินเสียงเรียกผู้ชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงนุ่มแบบนั้นจริง ๆ เขากลับอยากต่อยหน้าใครสักคนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
กองทัพหัวเราะออกมาอย่างโมโห
“เรียกซะสนิทเลยนะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ!”
เธอเริ่มขึ้นเสียงบ้าง เพราะทั้งอึดอัด ทั้งกลัว
แต่กองทัพกลับโน้มหน้าลงมาเหมือนคนเอาแต่ใจ
มิลินรีบหันหน้าหนี แล้วตัดสินใจสาดคำพูดใส่ เพราะเธอรู้ว่าคนอย่างกองทัพ คงมีศักดิ์ศรีมากพอ หากโดนคำดูถูกดูแคลน
“คุณของขาดเหรอคะ” พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น
ได้ผล กองทัพชะงักถามกลับ
“อะไรนะ พูดใหม่อีกทีซิ”
“คุณของขาดหรือไง ถึงได้เอาใครก็ได้แบบนี้” เธอตะโกนย้ำคำตามที่ขอ “คนปกติเขาไม่ทำกันหรอกค่ะ”
“ผั่ก!”
มือหนาผลักเธอออกเต็มแรง จนร่างบางเซถลาไปกระแทกเข้ากับผนังปูนด้านหลัง
“โอ๊ย!”
มิลินนิ่วหน้าทันที ความเจ็บแล่นขึ้นตั้งแต่หัวไหล่จนถึงแผ่นหลัง ข้อเท้าที่เจ็บอยู่แล้วแทบรับน้ำหนักไม่ไหว จนร่างบางต้องรีบยันผนังเอาไว้
“มิลิน!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมประตูที่ถูกผลักเข้ามา
เป็นกระทิงที่โผล่เข้ามา แล้วรีบเดินเข้ามาประคองมิลินไว้ทันที
ด้านหลังมีคเชนทร์ตามเข้ามา ส่วนธีร์ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู กันไม่ให้นักศึกษาคนอื่นเข้ามา
“เหี้ยทัพ มึงทำบ้าอะไร!”
กระทิงหันไปตวาดใส่เพื่อน
กองทัพยืนหายใจแรง สีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์เดือดพล่าน
“ออกไป”
“ออกเหี้ยอะไร มึงดูสภาพน้องก่อน!”
กระทิงประคองมิลินไว้แน่น เมื่อเห็นว่าเธอเจ็บข้อเท้าจนแทบยืนไม่ไหว
คเชนทร์มองสภาพเพื่อนตัวเองแล้วขมวดคิ้ว
“มึงเป็นเหี้ยอะไรอีกวะ”
กองทัพไม่ตอบ เขาเพียงยกมือเสยผมแรง ๆ อย่างหงุดหงิด
กระทิงเริ่มโมโหจริงจัง...
