บทที่ 20 หลงทางไม่เป็นไร หลงตัวเองนี่แก้ยาก

หลงทางไม่เป็นไร หลงตัวเองนี่แก้ยาก

มิลินไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายตรงหน้าจะมีความคิดเช่นนี้ได้

“ฝันไปเถอะ” เขาพูดใส่หน้า มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน

“คนอย่างเธอ... ก็ได้แค่เมียเก็บ เมียน้อย นางบำเรอ”

“คุณนี่มัน!”

“ทำไม” เขาย้อนทันที “พูดแทงใจดำ?”

มิลินเลือดขึ้นหน้าจนตัวสั่น กัดฟันย้อนกลับไป

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ