บทที่ 41 คำพูดไม่สามารถลบรอยอดีตได้

“ช้า ๆ เดี๋ยวก็ล้มหัวหกก้นขวิดหรอก...” ยายมนเงยหน้าจากผ้าที่พับอยู่ มองหลานสาวที่ดูทำอะไรลนลานผิดสังเกต จนอดไม่ได้ที่จะร้องเตือน

“ไม่มีอยู่แล้วค่ะ” เธอตอบอย่างมั่นใจในขณะที่แหย่เท้าเข้าไปในรองเท้าสนสูงสีดำ มือก็ขยับเข็มขัดไปด้วย ถ้าพลาดมีร่วง...

“แล้วแม่นวลเป็นไงบ้าง”

“อาการดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ” มิลินต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ