บทที่ 43 ความจริงที่ไม่อาจเปิดเผย

ช่วงพักเที่ยง โรงอาหารคณะค่อนข้างแน่นเป็นพิเศษ โต๊ะของเจ้พริกเด็ก ๆ ในกลุ่มทั้งแซว ทั้งเมาท์ ทั้งเล่าเรื่องช่วงเช้าที่เพิ่งเกิดขึ้นของมิลิน จนบรรยากาศกลับมาครึกครื้นมีแค่มิลินที่ดูไม่ได้อยู่กับวงสนทนาเท่าไหร่

เธอก้มหน้าก้มตาพิมพ์โทรศัพท์ไปด้วย ตักข้าวเข้าปากไปด้วย จนแทบไม่เงยหน้ามองใคร

“แล้วตอนนั้นน...