บทที่ 7 สำออย

มิลินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่ออีกฝ่ายไม่พูดต่อ เธอจึงเอ่ยขึ้น

“แค่นี้ใช่ไหมคะ…ที่คุณกองทัพอยากพูด”

เธอเว้นจังหวะสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

“งั้นมิลินขอตัวค่ะ”

แล้วก็หันหลัง เดินออกไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต

“นี่! ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ ยัยบ้า...”

เขาเรียกพลางกนด่าไปด้วย แต่ยังไม่ทันก้าวตาม หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้น ชื่อที่ปรากฏทำให้สีหน้ากองทัพตึงขึ้นทันที

‘โทรมาทำไมตอนนี้วะ…’

เขาบ่นด้วยความหงุดหงิด แต่จำใจกดรับแล้วกรอกเสียงเข้าไป

{ครับพ่อ}

[กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้ แล้วรับหนูมิลินกลับมาด้วย’

คิ้วหนากระตุก ไม่ได้ติดใจคำใด นอกจากคำว่า ‘หนู’

{หนู?} เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

{ก็แค่ลูกคนใช้}

[อย่าลามปามเป็นหมาบ้า]

แต่คนอย่างกองทัพยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ

{หวงกว่าลูกในไส้อีกนะครับ}

[เขาไม่เคยทำให้ฉันต้องปวดหัวเหมือนแก]

{แล้วพ่อคิดว่า ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร}

[ไอ้กองทัพ!]

{เรียกลูกรักซะขนาดนั้น คิดว่าผมจะวิ่งแจ้นกลับไปหรือไง}

[ก็ลองไม่กลับมาสิ พรุ่งนี้บัตรทุกใบของแก จะดูว่ายังใช้ได้อีกไหม]

กรามหนาขบกันจนขึ้นสัน ในมือที่ถือโทรศัพท์เผลอออกแรงบีบจนเส้นเลือดปูดขึ้น

{พ่อ!}

ตู๊ด...

สายถูกตัดไปแล้ว

แต่กองทัพยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ดวงตาคมมองหน้าจอมือถืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ทางเดินตรงหน้า…ว่างเปล่า

มิลินหายไปแล้ว

เขาใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบา ๆ

ก่อนหัวเราะออกมาในลำคอ

“เป็นเธอเองสินะ ที่ทำให้เรื่องนี้สนุกขึ้น มิลิน...”

หลังลงจากรถเมล์ มิลินก็เดินเข้าซอย ที่คุ้นเคยเพียงลำพัง

บรรยากาศแดดยามเย็นยังทิ้งไอร้อนเอาไว้บนพื้นถนน แสงสีส้มอ่อน ๆ ส่องผ่านแนวเสาไฟและสายไฟเหนือหัว ทำให้มิลินเดินอย่างไม่รีบร้อนนัก อีกทั้งถนนสายนี้เธอเดินจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงคุ้นหน้าคุ้นตากันดี

ปกติหากเธอเรียกใช้แท็กซี่ ก็ไม่ต้องเดินเข้าไป เพราะจะไปส่งถึงหน้าคฤหาสน์ แต่ช่วงนี้เธอพยายามประหยัดให้มากที่สุด

ระหว่างครึ่งทางเดิน เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านหลัง ตอนแรกมิลินไม่ได้สนใจนัก คิดว่าเป็นรถของคนในซอยทั่วไป เธอจึงเดินชิดริมทางมากขึ้น จนกระทั่งเสียงนั้นใกล้เข้า

แต่เหมือนรถคันนั้นจงใจเร่งเครื่องไล่หลัง จึงหันไปมอง

รถสปอร์ตคุ้นตา หัวใจของมิลินกระตุกวูบ รีบขยับหลบแทบติดไหล่ทาง

ทำไมถึงกลับมาบ้านได้... เมื่อคิดว่าต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ในบ้านร่วมชายคาอีกไม่กี่นานทีข้างหน้า แข้งขาเธอก็เกือบจะหมดแรงก้าวเดิน

แต่รถกลับเบี่ยงตามมาอีก

ใกล้ขึ้น

เร็วขึ้น

“คุณกองทัพ…!”

เสียงหวานสั่นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ทว่ารถคันนั้นยังขับเบียดเข้ามาเหมือนจงใจกลั่นแกล้ง

หัวใจของมิลินเต้นแรงขึ้นทุกวินาที และในจังหวะที่รถพุ่งเข้ามา

“โอ๊ย!”

ร่างบางเสียหลักล้มลงกับพื้นถนน ขาข้างหนึ่งตกลงไปในร่องระบายน้ำทันที

ความเจ็บแล่นจี๊ดขึ้นตรงข้อเท้า

ฝ่ามือถลอกกับพื้นปูนหยาบ ๆ จนแสบร้อนขึ้นทันที

รถเบรกดังเอี๊ยด ก่อนหยุดห่างจากเธอเพียงไม่กี่เมตร

มิลินหอบหายใจแรง นิ้วเย็นเฉียบจนเริ่มสั่น เธอมองรถคันนั้นด้วยแววตาตัดพ้อ แล้วกระจกตรงข้ามคนขับก็ค่อย ๆ ลดลง

เป็นกองทัพนั่งอยู่หลังพวงมาลัย...

มิลินกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างยากเย็น เมื่อใบหน้าหล่อเหล่า ที่ต่างจากนิสัยอย่างฟ้ากับเหว โผล่ออกมาให้เห็น

ดวงตาคมเหยียดมองมิลินที่นั่งอยู่บนพื้น เขามองตั้งแต่ใบหน้าซีดเผือด ลงไปถึงข้อเท้า ที่มือเล็ก ๆ กำลังจับไว้แน่น

เขามองอยู่แบบนั้น

ไม่มีแม้จะลงมาดู ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆ ราวกับพอใจกับภาพตรงหน้า...

มิลินเม้มปากแน่น ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่คนบนรถแค่หัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วพูดออกมาสั้น ๆ

“สำออย!”