บทที่ 24 "สงสาร"

“คุณครับ” เสียงเรียกแผ่วข้างหูปลุกให้ร่างสูงที่เผลอหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยสัญชาตญาณนักล่า มือหนาพุ่งไปคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายทันที

“ใคร!”

“หมอเองครับ!” หมอรีบยกสองมือขึ้นห้ามปรามด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดเพราะแรงบีบจากมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลัง เสือลักษมณ์เพิ่งรู้ตัวจึงคลายมือออกอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ