บทที่ 30 แล้วแต่ลูก...(1)

“น้องมนทำอะไรอยู่เหรอ”

“มนกำลังช่วยพอสานแหเอาไว้ขายค่ะ เห็นคนสั่งเข้ามาเยอะเลยแต่ว่าพ่อทำไม่ทัน แถมไม่ค่อยมีเวลาด้วยค่ะ”

ปากพูดแต่ตาจดจ้องไปยังด้ายสีขาวตรงหน้า นิ้วมือป้อมตวัดกีมด้ายซึ่งแนบกับไม้ไผ่ขนาดเล็กไปมา เขายืนจ้องมันด้วยความสนใจและไม่อยากจะเชื่อว่ามนลิตาจะทำทุกอย่างได้สมกับเป็นลูกชาวสวนจริงๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ