บทที่ 5 ความแตกต่างที่เหมือนกัน(2)
ทางด้านฟาริศายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก แล้วกระชับเสื้อสูทสีดำให้เข้ากับรูปร่างตัวเอง เธอเลือกแต่งตัวเรียบร้อย และแต่งหน้าเข้มขึ้นมากกว่าทุกวัน เพราะช่วงเช้าลางานไปทำพลาสปอร์ต ส่วนช่วงบ่ายก็มีงานต่อเลย
คนตัวอ้วนจองเวลาทำพาสปอร์ตเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว พอมาถึงก็แค่ยื่นบัตรคิวออนไลน์ กรอกข้อมูลไม่ถึงห้านาที ถ่ายรูปเรียบร้อยก็รอรับตัวเล่มที่บ้านได้เลย
หลังจากจัดการธุระตอนเช้าเสร็จ เธอก็เลือกที่จะไปสำรวจรสชาติขอเมนูกะเพรามาปรับใช้กับโปรเจ็กต์ล่าสุด
“ป้าคะ ฟาขอกะเพราหมูสับ กะเพราหมูกรอบ กะเพราทะเล กะเพราเนื้อ เอาอย่างล่ะจานค่ะ”
“เอ่อหนู ... กินหมดเหรอลูก?” ป้าเจ้าของร้านถามด้วยแววตาตกใจแต่ก็แอบอมยิ้ม
“หนูสั่งมาชิมค่ะแค่อย่างละไม่กี่คำ เอาไปเขียน...” เธอหยุดคำพูดไปเพราะมันเป็นเรื่องความลับของบริษัท ก่อนจะยิ้มแห้งออกมา
“อ่อจ้ะ งั้นไปเลือกเก้าอี้นั่งด้านในได้เลยนะ” คุณป้าหันไปชี้เข้าไปด้านในร้านของตัวเอง เธอพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปเลือกนั่งด้านในสุด
เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังมาเป็นระยะ พร้อมกับกลิ่นใบ
กะเพราหอมฉุยลอยมาตามอากาศ จนฟาริศารอบกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่ได้ เธอตักกะเพราหมูสับคำแรกเข้าปาก ค่อย ๆ เคี้ยวเพื่อจำรสสัมผัส
เค็มนำ เผ็ดร้อนตาม กลิ่นใบกะเพราหอมดี แต่เนื้อหมูยังไม่นุ่มเท่าไร
หญิงสาววางช้อนลงแล้วจับปากกากับสมุดมาจดรสชาติกะเพราจานแรกเอาไว้ ก่อนจะต่อด้วยกะเพราหมูกรอบ ซึ่งมันก็กรอบสมชื่อ แต่ยังขาดความจัดจ้าน
กะเพราทะเล ... กุ้งสดแต่หอยแมลงภู่เหม็นคาวเล็กน้อย ส่วนกะเพราเนื้อ ... ใช้ส่วนที่เหนียวไปหน่อย แต่กลิ่นกะเพรากลบกลิ่นคาวได้เป็นอย่างดี
ฟาริศานั่งบันทึกลงสมุดอย่างละเอียดก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างลงกระเป๋า และจ่ายเงิน แล้วตรงไปยังห้างฯแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล
งานของเธอวันนี้คือการออกสำรวจเมนูกะเพราจากสถานที่หลายแห่ง แน่นอนว่าทั้งห้างฯ และภัตตาคารก็เป็นหนึ่งตัวเลือกที่อยู่ในลิสรายชื่อที่เธอจะต้องสำรวจ
ขาอวบมุ่งหน้าไปยังฟู้ดคอร์ทที่อยู่ชั้นล่างสุดของห้างฯ จังหวะที่เธอกำลังบอกเมนูผัดกะเพราเหมือนกันกับร้านที่เพิ่งไปกินมา ก็มีเสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง
“คุณฟาริศา?”
คนเจ้าเนื้อสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชะงักเมื่อสบตาเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มยืนอยู่ตรงหน้า
“คุณธีรณัฐ ... เออ ... ท่านประธาน”
หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะออกมาเต้นข้างนอก แต่ใบหน้ากลับพยายามเก็บอาการให้เรียบเฉยที่สุด
“บังเอิญจังเลยนะครับ ผมมีนัดกับลูกค้าที่นี่ แล้วคุณล่ะ? ไม่ได้อู้งานมาเดินเล่นใช่ไหม”
คำถามของเขาไม่เชิงว่าตำหนิ แต่ดวงตาคู่คมนั้นเหมือนกำลังจับสังเกตอะไรบางอย่าง ฟาริศารีบปรับท่าทางแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้
“เปล่าค่ะ ฟามาสำรวจเมนูผัดกะเพราของแต่ละร้านเพื่อนำไปเปรียบเทียบให้หัวหน้าดูค่ะ ว่ามันแตกต่างกันอย่างไร”
“อืม...” เขาครางรับในลำคอ หรี่ตามองเธออย่างครุ่นคิด ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“แล้วมีร้านไหนอร่อยบ้างไหม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างลำตัวทำให้ฟาริศาต้องหันไปสบตากับธีรณัฐอีกครั้ง
หญิงสาวพยายามระงับใจไม่ให้เต้นแรงเกินควร เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ตอนนี้ยังไม่เจอร้านที่ถูกใจค่ะ แต่กำลังจะลองร้านนี้ดู”
ธีรณัฐปรายตามองป้ายร้านอาหารตามสั่งที่ติดอยู่ด้านหน้า ก่อนจะหรี่ตานิด ๆ
“ก็แค่ผัดกะเพรา ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละมันจะต่างกันตรงไหน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงไว้ด้วยความสงสัยเล็ก ๆ
ฟาริศาหันขวับไปมองเขา ดวงตากลมเลิกขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า “เหมือนกันจริงค่ะ ... แต่ก็แตกต่างกันนะคะ”
คำตอบนั้นเรียกให้ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าคนเจ้าเนื้อด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติแล้วพนักงานส่วนใหญ่ ถ้าเขามีความคิดเห็นอะไรก็ตามคนเหล่านั้นก็มักจะเออออตาม ทั้งที่บางทีมันก็ไม่ถูกต้อง
แต่ผู้หญิงคนนี้มักจะแย้งเขาทุกครั้ง “แล้วต่างกันยังไง?”
“ก็รสชาติยังไงล่ะคะ” เธอหันกลับมาตอบพร้อมแววตาแน่วแน่
“บางร้านเค็มนำ บางร้านใส่ซอสเยอะ บางร้านเผ็ดแสบคอ หรือบางร้านหอมกลิ่นกะเพราจนคนกินจำติดลิ้น แม้จะเป็นเมนูเดียวกัน แต่รสชาติไม่เหมือนกันสักร้านหรอกค่ะ”
ธีรณัฐนิ่งไปชั่วครู่ มองดูหญิงสาวตรงหน้าที่ยืนพูดถึงผัดกะเพราด้วยความตั้งใจราวกับกำลังพรีเซนต์แผนการตลาดสำคัญ เขาไม่คิดว่าผู้หญิงตัวกลม ๆ ที่เขาแทบจะไม่สังเกตเห็น ไม่สิ เขาแทบไม่เคยเห็นเธอในสายตาจะมองงานทุกชิ้นที่ทำทะลุปรุโปร่งขนาดนี้
มีเสน่ห์ ... ในแบบที่เขาเพิ่งสังเกตเห็น
“ถ้างั้นวันนี้ผมว่างพอดี ขอตามคุณไปดูขั้นตอนการทำงานของคุณด้วยเลยก็แล้วกัน” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบโดยที่สายตายังคงจ้องอยู่ที่ป้ายเมนูอาหาร
“ฮะ?” ฟาริศาหลุดเสียงสูงนิด ๆ หัวใจเหมือนจะหล่อนไปกองที่พื้น
“ก็อยากรู้ว่าผัดกะเพราที่คุณบอกว่าไม่เหมือนกันนี่มันต่างกันยังไง เริ่มที่ร้านนี้เลยก็แล้วกัน”
เขาพยักพเยิดไปที่โต๊ะวางตรงมุมหนึ่งของฟู้ดคอร์ท ก่อนจะเดินนำไปโดยไม่รอฟังคำปฏิเสธ ฟาริศามองตามร่างสูงอย่างมึนงง สมองยังประมวลไม่ทันว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‘คนอย่างท่านประธานเนี่ยนะ จะสนใจเมนูผัดกะเพรา’
