บทที่ 83 เฉยชา...(2)

“พี่วีร์ ฟาไม่เป็นไรค่ะ เมื่อคืนนอนน้อยไปหน่อย คงหน้ามืด”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไปส่งที่บ้านนะ”

“แต่ว่า...”

แม้จะอยากปฏิเสธ แต่เห็นถึงความเป็นห่วง และความมีน้ำใจ ฟาริศาจึงหยุดค้างคำนั้นเอาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นพยักหน้าแทนคำตอบ

ดวงตาคู่คมได้แต่มองร่างอวบที่ถูกผู้ชายอีกคนประคองออกไป มันทั้งรู้สึกเสียใจ และโกรธ...