บทที่ 1 คดีฟอกเงิน

ร้านรับส่งพัสดุขนาดเล็กตั้งอยู่ริมถนนภายในชุมชนแห่งหนึ่ง แม้จะไม่ได้มีพื้นที่กว้างขวาง แต่ก็มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาใช้บริการอยู่ตลอด ทั้งพ่อค้าแม่ค้าออนไลน์และคนในชุมชนที่ต้องการส่งของให้ญาติพี่น้องต่างจังหวัด

บริเวณหน้าร้านมีต้นไม้กระถางเล็กกระถางน้อยวางเรียงรายอยู่หลายต้น เจ้าของร้านเป็นคนดูแลด้วยตัวเองทุกวัน จึงทำให้ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ดูร่มรื่นและน่าเข้ามาใช้บริการ

หญิงสาวร่างเล็กบางกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าร้านด้วยรอยยิ้มสดใส ใบหน้าสวยหวาน ผิวขาวเนียน ดวงตากลมโตเหมือนตุ๊กตา จมูกโด่งเล็กน้อยรับกับริมฝีปากอิ่มสีชมพู เธอสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่กลับดูน่ารักน่ามองจนใครหลายคนที่เดินผ่านอดยิ้มตามไม่ได้

โยษิตา เป็นหญิงสาวอ่อนหวาน ยิ้มง่าย และมีน้ำใจกับคนรอบข้าง แม้กิจการจะไม่ได้สร้างรายได้มากมาย แต่เธอก็พอใจกับชีวิตเรียบง่ายที่มีร้านเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง

“เรียบร้อยแล้ว”

หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะปิดก๊อกน้ำแล้วเก็บสายยางเข้าที่ ทว่าขณะที่กำลังจะเดินกลับเข้าไปในร้าน เสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้นเสียก่อน

“โย! โยอยู่ไหมลูก!”

โยษิตารีบหันไปมอง ก่อนจะเห็นมารดาเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน ใบหน้าของม่านฟ้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาคลอหน่วย มือที่กำโทรศัพท์มือถือไว้สั่นจนสังเกตได้ชัด

“แม่คะ! เป็นอะไรคะ ทำไมหน้าซีดแบบนี้”

หญิงสาวรีบเข้าไปประคองแขนมารดา ก่อนจะพาไปนั่งที่เก้าอี้หลังเคาน์เตอร์

“นั่งก่อนนะคะแม่ ใจเย็น ๆ ค่ะ ดื่มน้ำก่อน แล้วค่อยเล่าให้โยฟัง”

ม่านฟ้ารับแก้วน้ำไปถือไว้ แต่กลับไม่มีท่าทีว่าจะยกขึ้นดื่ม เธอเอาแต่นั่งก้มหน้า หายใจเข้าออกอย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้ามองลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยแววตาหวาดหวั่น

“โย ... แม่กำลังจะโดนคดีฟอกเงิน”

“อะไรนะคะ!”

โยษิตาเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าคำพูดแรกที่ได้ยินจากปากมารดาจะเป็นเรื่องร้ายแรงเช่นนี้

“แม่ไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นได้ยังไงคะ”

“แม่ไม่ได้ทำอะไรผิดนะลูก เมื่อกี้มีคนโทรมาหา เขาบอกว่าเป็นตำรวจ แล้วแจ้งว่าบัญชีธนาคารของแม่เกี่ยวข้องกับขบวนการฟอกเงิน มีเงินผิดกฎหมายโอนผ่านบัญชีแม่”

ม่านฟ้าพูดเสียงสั่น ก่อนจะรีบอธิบายต่อ

“เขาบอกว่าถ้าแม่ไม่ให้ความร่วมมือ แม่จะถูกดำเนินคดี แล้วก็อาจถูกออกหมายจับด้วย แม่ไม่รู้จะทำยังไงเลยลูก”

“แล้วแม่ทำยังไงต่อคะ”

ม่านฟ้าไม่ตอบในทันที เธอก้มมองโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะยื่นให้ลูกสาวอย่างลังเล

“เขาส่งข้อความมาหาแม่ด้วย บอกให้แม่ทำตามขั้นตอนการตรวจสอบ แล้วก็ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร เพราะจะทำให้การสืบสวนเสียหาย”

โยษิตารับโทรศัพท์มาอ่านข้อความ ดวงตากลมโตไล่ไปตามตัวอักษรบนหน้าจอ ก่อนที่คิ้วเรียวจะค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน

ข้อความเหล่านั้นเต็มไปด้วยคำกล่าวอ้างเกี่ยวกับคดีฟอกเงิน มีการส่งภาพเอกสารและข้อมูลบางอย่างมาให้ดู พร้อมทั้งข่มขู่ว่าหากไม่ให้ความร่วมมือ มารดาของเธอจะต้องรับผิดชอบตามกฎหมาย

ที่สำคัญ อีกฝ่ายยังสั่งให้ม่านฟ้าโอนเงินไปยังบัญชีที่แจ้งไว้ เพื่อใช้ตรวจสอบเส้นทางการเงินและยืนยันความบริสุทธิ์

“แม่คะ นี่มันแปลก ๆ นะ”

“แปลกยังไงลูก เขาบอกว่าเป็นตำรวจนะ เขายังส่งบัตรประจำตัวมาให้แม่ดูด้วย”

“แต่ตำรวจที่ไหนจะมาสั่งให้แม่โอนเงินผ่านแชทส่วนตัวแบบนี้ล่ะคะ”

โยษิตาเงยหน้าขึ้นมองมารดาอย่างไม่เข้าใจ

“ถ้าแม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีจริง ๆ มันก็ควรมีขั้นตอนทางราชการที่ตรวจสอบได้สิคะ ไม่ใช่โทรมาขู่ให้แม่กลัว แล้วสั่งให้โอนเงินไปให้เขาแบบนี้”

“แต่เขารู้ข้อมูลของแม่หมดเลยนะลูก ทั้งชื่อ ทั้งเลขบัญชี เขายังพูดเหมือนรู้เรื่องคดีทุกอย่าง แม่กลัวว่าเขาจะจับแม่เข้าคุกจริง ๆ”

ม่านฟ้าเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ทำให้โยษิตาต้องรีบวางโทรศัพท์ลงแล้วจับมือมารดาไว้

“แม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ เรายังไม่รู้เลยว่าเรื่องจริงเป็นยังไง”

“แม่จะทำยังไงดีโย ...”

หญิงวัยห้าสิบเจ็ดปีก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกำแน่นราวกับกำลังจะขาดใจ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยสิ่งที่ทำให้โยษิตาถึงกับชะงักงัน

“แม่โอนเงินให้เขาไปแล้วลูก”

“คะ ...?” โยษิตานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบถามกลับด้วยความตกใจ “แม่ว่าอะไรนะคะ!”

ม่านฟ้าสะอื้นหนักกว่าเดิม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรายการโอนเงิน ก่อนจะยื่นให้ลูกสาวดูทีละรายการ

“เขาบอกให้แม่โอนเงินไปตรวจสอบ แม่กลัวว่าจะถูกจับ ก็เลยทำตามที่เขาบอก ...”

โยษิตาก้มลงมองหน้าจออย่างรวดเร็ว ทว่าทันทีที่เห็นยอดเงินในสลิปการโอนแต่ละใบ ใบหน้าหวานก็พลันซีดลง

เธอเลื่อนดูซ้ำอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้อ่านตัวเลขผิด เงินที่ถูกโอนออกไปหลายครั้ง เมื่อนำมารวมกันแล้วมียอดสูงถึง หนึ่งล้านห้าแสนบาท

“แม่ ...”

เสียงของโยษิตาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยความตกใจสุดขีด

“นี่แม่โอนเงินไปให้เขาตั้งหนึ่งล้านห้าแสนบาทเลยเหรอคะ!”

ม่านฟ้าพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างคนหมดหนทาง

“เงินเก็บทั้งหมดของแม่ ... เงินที่หยิบยืมเขามา แม่โอนไปให้ตำรวจหมดเลยลูก”

            โยษิตารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไปดี เงินจำนวนนี้ไม่ใช่เงินน้อย ๆ สำหรับครอบครัวของเธอเลย แล้วตอนนี้มันกลับหายไปในพริบตาเพียงเพราะคำขู่ของคนที่อ้างตัวว่าเป็นตำรวจ

“แม่คะ ... แม่ยืมใครมา แล้วยืมมาเท่าไร”

“แปดแสนลูก ...”

โยษิตาหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ จู่ ๆ แม่ของเธอกำลังมีหนี้แปดแสนบาทอย่างนั้นหรือ

“แม่ฟังนะคะ ... พวกนั้นมันเป็นมิจฉาชีพ อย่าโอนเงินไปให้พวกมันอีกนะคะ!”

บทถัดไป