บทที่ 2 รับจ้างคุย
“มิจฉาชีพเหรอ!”
ม่านฟ้าเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินคำพูดของลูกสาว ใบหน้าซีดเผือดอยู่แล้วกลับยิ่งดูตื่นตระหนกกว่าเดิม
“เป็นไปไม่ได้หรอกโย เขาบอกว่าเป็นตำรวจนะ แถมยังมีเอกสารส่งมาให้ดูด้วย”
“แม่คะ เอกสารพวกนั้นใคร ๆ ก็ทำขึ้นมาได้ทั้งนั้นแหละค่ะ”
โยษิตาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของมารดาขึ้นมาอ่านข้อความอีกครั้ง เธอเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบแล้วมั่นใจว่าคนที่ติดต่อมาหาแม่ต้องเป็นพวกมิจฉาชีพอย่างแน่นอน
ทั้งการข่มขู่เรื่องคดี การห้ามบอกใคร และการสั่งให้โอนเงินไปตรวจสอบ ล้วนเป็นวิธีที่คนร้ายใช้หลอกให้เหยื่อตกใจจนยอมทำตามโดยไม่ทันคิด
“ตอนนี้แม่ต้องตั้งสติก่อนนะคะ บล็อกทุกช่องทางที่พวกนั้น แล้วก็ห้ามโอนเงินให้พวกมันอีกเด็ดขาด ไม่ว่ามันจะขู่อะไรแม่ก็ตาม”
“แล้วเงินของแม่ล่ะโย ... เงินตั้งล้านห้า แม่จะเอาคืนได้ไหม”
ม่านฟ้ามองลูกสาวด้วยความหวัง แม้ลึก ๆ จะเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองอาจถูกหลอกเข้าให้จริง ๆ
โยษิตาเม้มริมฝีปาก ก่อนจะตอบออกไปตามตรง
“โยจะพาแม่ไปแจ้งความค่ะ แต่แม่ต้องเตรียมใจไว้นิดหนึ่งนะคะ เงินที่โอนไปแล้วอาจจะตามคืนได้ยาก เราต้องรีบแจ้งความแล้วก็เก็บหลักฐานทุกอย่างไว้ก่อนค่ะ”
ม่านฟ้าก้มหน้าลง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง โยษิตาเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือหาทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นให้เร็วที่สุด
“แล้วเงินที่แม่โอนไป แม่เอามาจากไหนบ้างคะ”
“เงินเก็บแม่เจ็ดแสน แล้วก็ยืมคนรู้จักมาอีกแปดแสน ...”
โยษิตานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อว่าแม่ยืมเงินจากใครบ้าง
เมื่อได้ฟังคำตอบ เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกไปเปราะหนึ่ง อย่างน้อยม่านฟ้าก็ไม่ได้ไปกู้เงินนอกระบบหรือกู้เงินจากคนที่คิดดอกเบี้ยโหด ๆ เงินส่วนใหญ่เป็นเงินที่ยืมจากญาติและเพื่อนสนิท ซึ่งพวกเขายินดีช่วยเหลือเพราะเห็นว่าเป็นคนรู้จักกันมานาน
แต่ความโล่งใจนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก
เงินตั้งแปดแสนไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย แล้วแม่จะเอาเงินที่ไหนไปคืนคนเหล่านั้น ในเมื่อม่านฟ้ามีอาชีพขายขนมไทยอยู่ที่ตลาดใกล้ ๆ ร้านของเธอ รายได้ในแต่ละวันก็พอเลี้ยงตัวเองได้เท่านั้น
“แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ เรื่องนี้เราค่อย ๆ แก้กันไป” โยษิตาจับมือมารดาเอาไว้ ก่อนจะให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เงินที่แม่ยืมมา โยจะช่วยใช้คืนให้เองค่ะ”
“แต่โย ... เงินตั้งมากมายขนาดนั้น ลูกจะหาเงินจากที่ไหนมาใช้คืน”
“โยจะพยายามค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
แม้จะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ในใจของหญิงสาวกลับหนักอึ้งไม่ต่างจากมารดา เงินจำนวนมากขนาดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะหาได้ภายในวันสองวัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีทางปล่อยให้แม่ต้องเผชิญปัญหาเพียงลำพัง
ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน เธอก็ต้องช่วยกันหาทางออกให้ได้
หลายวันผ่านไป โยษิตาเริ่มทำงานหนักกว่าเดิม จากที่เคยเปิดร้านรับส่งพัสดุตามเวลาปกติ เธอก็พยายามยืดเวลาเปิดร้านให้นานขึ้น บางวันยังรับงานจิปาถะเพิ่มเติมเพื่อหารายได้เสริม ขอเพียงเป็นงานสุจริตที่ได้เงิน เธอก็พร้อมจะทำทั้งนั้น
กระทั่งวันหนึ่ง หญิงสาวนึกถึงช่องทางหารายได้ผ่านอินเทอร์เน็ต เธอจึงสมัครใช้งานเว็บไซต์รับจ้างทำงานอิสระ ก่อนจะลงประกาศรับงานเป็นเพื่อนคุย เพื่อนรับฟังปัญหา และเพื่อนกินข้าวสำหรับคนที่ต้องการใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน
ตอนแรกโยษิตาคิดว่าคงมีคนสนใจไม่มากนัก แต่หลังจากลงประกาศไปเพียงสองวัน กลับมีข้อความติดต่อเข้ามาหลายราย บางคนต้องการคนรับฟังปัญหาชีวิต บางคนเพียงแค่อยากมีใครสักคนคุยด้วยหลังเลิกงาน ส่วนบางคนก็อยากหาเพื่อนไปกินข้าวเพราะไม่อยากนั่งเหงาอยู่คนเดียว
โยษิตาตั้งใจรับฟังทุกคนอย่างเต็มที่ หากใครมีปัญหา เธอก็ช่วยคิดหาทางออกเท่าที่ตัวเองจะทำได้ แต่หากเป็นเรื่องที่เธอไม่มีประสบการณ์ เธอก็เพียงพูดปลอบใจและให้กำลังใจอีกฝ่ายอย่างจริงใจ
“ขอบคุณนะครับ วันนี้ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”
ข้อความจากลูกค้ารายหนึ่งทำให้หญิงสาวยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าการนั่งพูดคุยกับใครสักคนจะทำให้ตัวเองรู้สึกดีได้ขนาดนี้ แม้จะเป็นเพียงการช่วยเหลือคนแปลกหน้าผ่านหน้าจอโทรศัพท์ แต่การได้รู้ว่าคำพูดของเธอช่วยให้ใครบางคนสบายใจขึ้น ก็ทำให้เธอมีความสุขอย่างประหลาด
“ยินดีค่ะ ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีขึ้นนะคะ”
หญิงสาวส่งข้อความตอบกลับ ก่อนจะเลื่อนดูรายการติดต่อที่เข้ามาใหม่
มีลูกค้ารายหนึ่งส่งข้อความมาหาเธอ เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก เพียงระบุว่าต้องการจ้างเธอคุยโทรศัพท์เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง และยินดีจ่ายค่าบริการตามที่เธอตั้งไว้
โยษิตากดเข้าไปอ่านรายละเอียด ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างสุภาพ
โยษิตา : สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการคุยเรื่องอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ
ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา
ลูกค้า : ไม่มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษครับ ผมแค่อยากหาใครสักคนคุยด้วย
หญิงสาวอ่านแล้วก็ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปตามปกติ
โยษิตา: ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นสะดวกคุยเวลาไหนแจ้งโยได้เลยนะคะ
ข้อความตอบกลับปรากฏขึ้นแทบจะทันที
ลูกค้า : คืนนี้สามทุ่ม คุณว่างไหมครับ
โยษิตาเหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะกดตอบตกลงโดยไม่ลังเล เธอยังไม่รู้เลยว่าลูกค้ารายนี้เป็นใคร หรือมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจก็คือ ไม่ว่าคนปลายสายจะเป็นใคร เธอก็จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
