บทที่ 3 เพื่อนคุย
นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสามทุ่มตรงพอดี ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องพักส่วนตัวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะกดโทรออกไปยังหมายเลขที่ได้รับมาจากเว็บไซต์รับจ้างทำงานอิสระทันที
ดนัย ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัทนำเข้าและส่งออกขนาดใหญ่ ใบหน้าคมเข้มมีสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นนวดขมับตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า
วันนี้เขาผ่านการประชุมมาตั้งแต่เช้า ไหนจะปัญหาภายในบริษัทที่ต้องจัดการ ไหนจะเรื่องงานที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน พอกลับถึงบ้านก็ยังต้องรับมือกับคำพูดของมารดาที่คอยกดดันเรื่องการแต่งงานไม่เว้นแต่ละวัน
เขาไม่ใช่คนที่ชอบระบายปัญหาให้ใครฟัง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว จึงตัดสินใจลองใช้บริการเพื่อนคุยดูสักครั้ง อย่างน้อยก็หวังว่าจะมีใครสักคนรับฟังโดยไม่ตัดสินเขา
เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็รับโทรศัพท์
“สวัสดีค่ะ”
เสียงหวานใสที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาอย่างผ่อนคลายกว่าเดิม
“สวัสดีครับ”
“คุณลูกค้าที่นัดคุยตอนสามทุ่มใช่ไหมคะ”
“ครับ”
“ถ้าอย่างนั้นเราเริ่มคุยกันได้เลยนะคะ คุณชื่ออะไรเหรอคะ”
ดนัยนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นจากตรงไหน เพราะมีเรื่องมากมายอยู่ในหัวจนแทบเรียบเรียงไม่ถูก
“ผมชื่อดนัยครับ เป็นซีอีโอของบริษัทแห่งหนึ่งครับ”
“ฟังดูเป็นตำแหน่งที่สำคัญมากเลยนะคะ”
น้ำเสียงของหญิงสาวไม่ได้แสดงความประหลาดใจจนเกินไป แต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกได้ว่าเธอตั้งใจฟังอยู่จริง ๆ
“แต่ผมไม่ได้รู้สึกว่ามันดีขนาดนั้นหรอกครับ”
“ทำไมล่ะคะ”
“งานเยอะ ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง พอมีปัญหาก็ต้องเป็นคนแก้ บางครั้งผมแทบไม่มีเวลาพักเลยด้วยซ้ำ”
ชายหนุ่มเริ่มระบายความอึดอัดในใจออกมา ทั้งเรื่องงานที่ต้องแบกรับความคาดหวังจากคนรอบข้าง เรื่องลูกน้องที่ต้องดูแล รวมไปถึงปัญหาที่เขาไม่สามารถพูดกับคนในบริษัทได้อย่างเต็มปาก
โยษิตาไม่ได้ขัดจังหวะ เธอปล่อยให้เขาพูดจนจบเป็นเรื่อง ๆ ก่อนจะถามคำถามกลับไปบ้างเป็นระยะ
“คุณเหนื่อยไหมคะ ... มีเวลาพักผ่อนบ้างหรือเปล่า”
“ไม่ค่อยมีครับ”
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครถามเขาว่าเหนื่อยหรือเปล่า หรือมีเวลาพักผ่อนบ้างไหม ทุกคนต่างคาดหวังให้เขาจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง เพราะมองว่าเขาเป็นผู้บริหารที่เก่งกาจและมีความสามารถ
แต่ความจริงแล้ว เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่รู้สึกเหนื่อยเป็นเหมือนกัน
“แล้วนอกจากเรื่องงานล่ะคะ มีอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจอีกหรือเปล่า”
คำถามนั้นทำให้ดนัยถอนหายใจออกมา ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่เขาไม่อยากนึกถึงมากที่สุดในช่วงนี้
“ครอบครัวผมกำลังกดดันให้แต่งงานครับ”
“อ๋อ ...”
“พวกเขาอยากให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่เลือกไว้ให้ เพราะครอบครัวของเรารู้จักกันมานาน แต่ผมไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้น ผมมองเธอเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งมากกว่า”
“แล้วคุณเคยบอกครอบครัวไปตรง ๆ หรือยังคะ”
“เคยพูดแล้วครับ แต่แม่ไม่ค่อยฟัง ผมทำตามที่แม่ต้องการมาตลอด แต่เรื่องนี้ ... ผมไม่อยากทำจริง ๆ”
เสียงของชายหนุ่มฟังดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
โยษิตาเข้าใจว่าการปฏิเสธความต้องการของคนในครอบครัวไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนที่เขาเคารพและไม่อยากทำให้เสียใจ
“โยคิดว่าคุณควรหาเวลาคุยกับคุณแม่อีกครั้งนะคะ ลองอธิบายความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน คุณอาจจะไม่สามารถทำให้ท่านเข้าใจได้ในทันที แต่ถ้าคุณไม่พูดออกไป ท่านก็อาจจะคิดว่าคุณยอมรับเรื่องนี้แล้วก็ได้ค่ะ”
“คุณพูดเหมือนมันง่ายเลยนะครับ”
“ไม่ง่ายหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องสำคัญกับชีวิตของคุณ โยคิดว่าคุณก็ควรมีสิทธิ์เลือกเหมือนกันนะคะ”
ดนัยนิ่งฟัง ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน
เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงปลายสายมีประสบการณ์ชีวิตมากมายแค่ไหน แต่คำพูดของเธอกลับทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างประหลาด อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้บอกให้เขาเชื่อฟังครอบครัว หรือกล่าวหาว่าเขาเป็นลูกที่ไม่ดีเพียงเพราะไม่อยากแต่งงานตามความต้องการของมารดา
“ครบหนึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ วันนี้คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”
“ดีขึ้นมากเลยครับ”
ดนัยตอบตามตรง เขารู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก หลังจากเก็บเรื่องราวทุกอย่างเอาไว้คนเดียวมานาน
ที่สำคัญ เขาชอบน้ำเสียงของเธอมาก มันฟังดูอ่อนหวานและเป็นธรรมชาติ ยิ่งได้พูดคุยก็ยิ่งรู้สึกสบายใจจนแทบไม่อยากวางสาย
“ถ้าอย่างนั้นผมขอต่อเวลาอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ แต่คราวนี้คุณอยากคุยเรื่องอะไรคะ”
“เรื่องอะไรก็ได้ครับ ขอแค่ไม่ใช่เรื่องงานหรือเรื่องที่ทำให้ผมปวดหัวก็พอ”
“ได้เลยค่ะ งั้นโยจะเล่าเรื่องของโยให้ฟังบ้างนะคะ”
หญิงสาวเริ่มเล่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ลูกค้าที่ร้านส่งพัสดุผิดกล่อง ไปจนถึงเรื่องแมวจรที่ชอบมานอนอยู่หน้าร้านจนเธอต้องหาข้าวให้กิน
ดนัยนั่งฟังเงียบ ๆ บางครั้งก็หัวเราะเบา ๆ เมื่อเธอเล่าถึงเหตุการณ์ชวนปวดหัวที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน
เสียงของเธอยังคงดังผ่านโทรศัพท์อย่างต่อเนื่อง ขณะที่ชายหนุ่มเริ่มเอนตัวลงนอนบนโซฟาอย่างไม่รู้ตัว
“แล้ววันนี้แมวตัวนั้นก็มานอนขวางหน้าร้านอีกค่ะ โยต้องค่อย ๆ อุ้มมันไปวางข้าง ๆ ไม่อย่างนั้นลูกค้าเดินเข้าร้านไม่ได้ ...”
ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย
“คุณคะ ยังฟังอยู่หรือเปล่า”
โยษิตาหยุดพูด ก่อนจะลองเรียกอีกครั้ง
“คุณดนัยคะ ...”
ปลายสายยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังแผ่วเบาเท่านั้น หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา
นี่เขาหลับไปแล้วเหรอเนี่ย!
