บทที่ 34 รอให้มั่นใจ

ดวงตาคู่สวยสั่นไหว สองแขนเล็กยกขึ้นกอดเข่าตัวเองแน่น ราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยวให้กับจิตใจที่กำลังอ่อนแอ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ภาพใบหน้า แววตา และคำพูดของม่านฟ้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทุกถ้อยคำล้วนเจ็บแปลบเหมือนมีมีดคอยทิ่มแทงซ้ำ ๆ

โยษิตาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ความอัดอั้นที่เก็บเอาไว้ตลอดทั้ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ