บทที่ 4 ชีวิตของซีอีโอ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้องนอน ชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่บนโซฟาค่อย ๆ ขยับตัว ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

ดนัยยกมือขึ้นนวดขมับเล็กน้อย แล้วจึงขมวดคิ้วเมื่อพบว่าตัวเองยังสวมชุดทำงานตัวเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ส่วนโทรศัพท์มือถือที่เคยแนบหูอยู่ก็ร่วงลงไปอยู่ข้างตัวบนโซฟา

“นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอ แล้วก็พบข้อความที่อีกฝ่ายส่งทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

โยษิตา : ฝันดีนะคะคุณดนัย ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีนะคะ

มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่ข้อความธรรมดา ๆ จากผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน กลับทำให้เขารู้สึกดีได้มากขนาดนี้

แต่แล้วชายหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โอนเงินค่าบริการให้เธอ

“แย่แล้วสิ”

ดนัยรีบเปิดแอปพลิเคชันธนาคาร จัดการโอนเงินตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ ก่อนจะส่งหลักฐานการโอนเงินไปให้หญิงสาวทันที

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ย้อนกลับเข้าไปในเว็บไซต์ที่ใช้บริการเมื่อคืน แล้วกดดูโปรไฟล์ของโยษิตาอีกครั้ง นอกจากรับจ้างเป็นเพื่อนคุยแล้ว เธอยังเปิดรับงานเป็นเพื่อนรับประทานอาหารด้วย

ดนัยเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกดเข้าไปอ่านรายละเอียดอย่างสนใจ 

ใจจริงเขาอยากคุยกับเธออีกครั้งอยู่แล้ว เพราะเมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขารู้สึกว่าตัวเองสามารถพูดทุกอย่างออกไปได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกใครตำหนิ การได้มีคนรับฟังโดยไม่เอาความคาดหวังมาวางไว้บนบ่าของเขา ทำให้ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานเบาบางลงอย่างน่าประหลาด

และถ้าได้เจอกันต่อหน้า ก็คงจะดีกว่าคุยกันผ่านโทรศัพท์เป็นไหน ๆ

ชายหนุ่มไม่รอช้า รีบส่งข้อความไปสอบถามตารางว่างของหญิงสาวทันที

ทว่าเมื่อได้รับคำตอบกลับมา เขาก็ต้องผิดหวังเล็กน้อย เพราะวันนี้โยษิตามีธุระ จึงไม่สามารถรับงานช่วงมื้อค่ำได้

ดนัย : ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ช่วงเย็นผมขอจองคิวครับ

โยษิตา : ได้ค่ะ พรุ่งนี้โยว่างช่วงหกโมงเย็นนะคะ

ดนัย : ตกลงครับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ

ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังตั้งตารอการนัดหมายครั้งนี้มากกว่าการประชุมสำคัญเสียอีก

ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร ความรู้สึกดี ๆ ที่มีมาตั้งแต่ตื่นนอนกลับค่อย ๆ เลือนหายไป

“แล้วเรื่องที่แม่คุยไว้ล่ะ ลูกได้คิดบ้างหรือยัง อิงดาวก็เป็นผู้หญิงที่ดี ครอบครัวก็รู้จักกันมานาน ถ้าแต่งงานกันไปก็ไม่มีอะไรต้องกังวล”

เอมอรเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นลูกชายเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ หญิงวัยห้าสิบเก้าปีเป็นผู้หญิงที่รักความเป็นระเบียบอย่างมาก ทุกอย่างภายในบ้านต้องเป็นไปตามที่เธอกำหนด ไม่ว่าจะเป็นเวลาอาหาร การแต่งตัว หรือแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวของลูกชาย

ชายหนุ่มชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะตักอาหารเข้าปากต่อราวกับไม่ได้ยินคำพูดนั้น

“แม่ก็แก่ขึ้นทุกวันนะดนัย แม่ก็อยากเห็นลูกแต่งงานมีครอบครัว”

“ผมยังไม่พร้อมครับ” ในที่สุดดนัยก็ยอมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไม่พร้อมอะไรอีกล่ะ ลูกมีทุกอย่างพร้อมแล้ว ทั้งหน้าที่การงาน ฐานะก็มั่นคง จะขาดก็แต่ภรรยาดี ๆ สักคนเท่านั้น”

“ผมต้องไปทำงานแล้วครับ”

ชายหนุ่มวางช้อนลง หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมุมปาก ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่รอฟังคำบ่นของมารดาอีก

เอมอรมองตามแผ่นหลังของลูกชายด้วยความไม่พอใจ แต่ดนัยก็เลือกที่จะเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง

เขารักแม่และไม่เคยคิดจะทำให้ท่านเสียใจ แต่เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจยอมทำตามได้จริง ๆ

ชีวิตของเขาในตอนนี้มีทุกอย่างที่คนอื่นต้องการ ทั้งตำแหน่งผู้บริหาร เงินทอง และความมั่นคง ทว่าไม่มีใครเคยถามเลยว่าเขามีความสุขกับชีวิตแบบนี้หรือเปล่า

แม้แต่อาหารเช้าในวันนี้ ก็ยังกลายเป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาที่เขาต้องอดทน

เมื่อเดินทางมาถึงบริษัท ดนัยก็กลับเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมเข้มที่เคยมีรอยยิ้มจาง ๆ ในตอนเช้ากลับมาเคร่งขรึมดังเดิม

“เอกสารประชุมเมื่อวาน ทำไมตัวเลขส่วนนี้ยังไม่แก้ครับ” เสียงเข้มดังขึ้นภายในห้องประชุม ทำให้พนักงานที่นั่งอยู่ตรงหน้าต่างพากันก้มหน้าลงมองเอกสารของตัวเอง

“ผมต้องการงานที่ถูกต้อง ไม่ใช่ส่งมาให้ผมตรวจซ้ำหลายรอบ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็ถาม อย่าปล่อยให้ข้อผิดพลาดเล็ก ๆ กลายเป็นปัญหาใหญ่”

“ครับท่านประธาน”

ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าดนัยจริงจังกับงานมากเพียงใด เขาเป็นคนละเอียดรอบคอบ เด็ดขาด และไม่ชอบให้ใครทำงานผิดพลาดซ้ำ ๆ แม้จะไม่ได้ขึ้นเสียงใส่ลูกน้องพร่ำเพรื่อ แต่เพียงแค่สีหน้าเคร่งขรึมกับสายตาคมกริบก็ทำให้คนถูกมองรู้สึกกดดันได้แล้ว

ถึงอย่างนั้น ผู้หญิงในบริษัทจำนวนไม่น้อยกลับมองเขาเป็นชายในฝัน 

ด้วยใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ประกอบกับตำแหน่งผู้บริหารหนุ่มที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังไม่มาก จึงไม่แปลกที่หลายคนจะแอบชื่นชมเขาอยู่ห่าง ๆ

แต่สำหรับดนัยแล้ว เรื่องพวกนั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตน่าสนใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย

เขาเบื่อการถูกคาดหวัง เบื่อการต้องทำตัวสมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเวลา และเบื่อการที่ทุกคนคิดว่าเขาควรมีความสุขเพียงเพราะมีเงินและหน้าที่การงานที่ดี

ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หลังจากประชุมเสร็จ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความอีกครั้ง เมื่อเห็นชื่อของโยษิตาปรากฏอยู่บนหน้าจอ มุมปากที่เคยเรียบตึงก็ยกขึ้นเล็กน้อย

อย่างน้อย ... พรุ่งนี้เขาก็มีเรื่องให้ตั้งตารอแล้ว

บทก่อนหน้า
บทถัดไป