บทที่ 5 ร้านอาหารหรู

เวลาที่ดนัยเฝ้ารอมาตลอดก็มาถึงเสียที

หกโมงตรง ชายหนุ่มนั่งรออยู่ภายในร้านอาหารฝรั่งเศสหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เขาเป็นคนเลือกร้านนี้ด้วยตัวเอง เพราะบรรยากาศค่อนข้างเป็นส่วนตัว อีกทั้งยังเป็นร้านโปรดที่เขามักจะแวะมารับประทานอาหารในวันที่ต้องการพักผ่อนจากงานหนัก

วันนี้เขาตั้งใจจะพาโยษิตามาลองชิมอาหารที่เขาชอบดูสักครั้ง

ดนัยมาถึงก่อนเวลานัดหมายสิบนาที ชายหนุ่มนั่งอยู่บริเวณโต๊ะริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ไล่ดูข้อความที่เข้ามาอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะสายตากลับคอยเหลือบมองทางเข้าร้านอยู่เป็นระยะ

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนี้ ทั้งที่การนัดรับประทานอาหารกับคนอื่นไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขาเลยสักนิด

แต่พอเป็นผู้หญิงคนนี้ ทุกอย่างกลับดูแตกต่างออกไป

ชายหนุ่มกำลังจะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ทว่าเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้กลับทำให้เขาเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ

แล้วสายตาคมก็หยุดนิ่งอยู่กับร่างบางตรงหน้า

หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีม่วงอ่อน ผ้าเนื้อนุ่มพลิ้วไหวไปตามสัดส่วนอันบอบบาง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนและช่วงลำคอระหงอย่างพอดี 

เรือนผมยาวสีน้ำตาลเข้มดัดลอนอ่อน ๆ ปล่อยสยายลงมาคลอเคลียตามกรอบหน้า ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ขับให้ดวงตากลมโตดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

เธอไม่ได้แต่งตัวฉูดฉาด แต่กลับมีเสน่ห์ชวนมองจนคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเผลอลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

“ขอโทษนะคะ ใช่คุณดนัยไหมคะ”

เสียงหวานใสดึงชายหนุ่มให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริง เขากะพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะรีบวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

“ครับ ผมดนัย”

“สวัสดีค่ะ โยษิตานะคะ”

ในขณะเดียวกัน โยษิตาเองก็แอบตื่นตะลึงไม่แพ้กัน เพราะภาพของชายหนุ่มที่เธอจินตนาการเอาไว้กับตัวจริงนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ตอนคุยโทรศัพท์ เธอคิดว่าเขาคงเป็นผู้ชายวัยทำงานธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่อาจจะดูภูมิฐานตามตำแหน่งหน้าที่ แต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อได้เห็นตัวจริงแล้วจะหล่อเหลาได้ถึงขนาดนี้

ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาคมกริบรับกับคิ้วหนา รูปร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำยิ่งทำให้เขาดูภูมิฐานและมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก

คนอะไร หล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ...

หญิงสาวแอบคิดในใจ ก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อนความประหม่า

ทว่ารอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้กลับทำให้หัวใจของดนัยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เขารีบกระแอมเบา ๆ แล้วผายมือไปยังเก้าอี้ตรงข้าม

“นั่งก่อนสิครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

หลังจากพนักงานนำเมนูมาให้ ทั้งสองก็เริ่มเลือกอาหาร ดนัยสั่งเมนูที่ตัวเองชอบอยู่สองสามอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามหญิงสาว

“คุณอยากลองอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”

โยษิตาก้มมองเมนูตรงหน้าอย่างตั้งใจ แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกมึนงง เพราะอาหารหลายอย่าง เธอไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

“เอ่อ ... คุณดนัยคะ”

“ครับ”

“โยขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้สิครับ”

“อาหารพวกนี้ต้องกินยังไงเหรอคะ”

ดนัยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองใบหน้าหวานที่เริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา

“หมายความว่ายังไงครับ”

“ก็ ... โยไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อนค่ะ ไม่รู้ว่าต้องใช้ช้อนส้อมอันไหนก่อน หรือว่าต้องเริ่มจากตรงไหน”

หญิงสาวหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยความเขินอาย ก่อนจะยอมสารภาพออกมาตามตรง

“ตอนแรกโยกะว่าจะลองทำตามคุณ แต่พอเห็นช้อนส้อมวางเรียงกันหลายอันก็เริ่มงงแล้วค่ะ”

ดนัยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ใช้รักษามารยาทเหมือนเวลาพบปะผู้คนในงานสังคม แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ จนโยษิตาอดยิ้มตามไม่ได้

“ไม่เห็นต้องอายเลยครับ ผมเองก็ไม่ได้รู้ทุกอย่างสักหน่อย”

“จริงเหรอคะ”

“จริงสิครับ มา ... เดี๋ยวผมสอนให้”

โยษิตาตั้งใจฟัง ก่อนจะลองทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ในบางครั้งก็เผลอทำผิดจนต้องหัวเราะออกมาเอง

“อุ๊ย! โยทำผิดอีกแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ค่อย ๆ ทำ”

“คุณดนัยอย่าหัวเราะโยนะคะ”

“ผมยังไม่ได้หัวเราะเลยครับ”

“เมื่อกี้คุณหัวเราะไปแล้วค่ะ!”

คราวนี้ดนัยหัวเราะออกมาจริง ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

          มื้ออาหารที่ควรจะเต็มไปด้วยความหรูหราและมารยาทบนโต๊ะอาหารกลับกลายเป็นมื้อที่มีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ แม้โยษิตาจะยังทำอะไรผิดพลาดอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยรู้สึกหงุดหงิด กลับเต็มใจสอนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สำหรับดนัยแล้ว มื้อค่ำในวันนี้อาจไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิดเอาไว้ตั้งแต่แรก แต่กลับเป็นมื้ออาหารที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมากที่สุดในรอบหลายเดือน

“เป็นยังไงบ้างครับ อร่อยไหม”

ดนัยเอ่ยถามพลางมองหญิงสาวที่กำลังตักอาหารเข้าปาก โยษิตาเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

“อร่อยค่ะ แต่โยไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อนเลยนะคะ”

“แล้วปกติชอบกินอะไรครับ”

“กะเพราค่ะ!” หญิงสาวตอบทันที ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มเลิกคิ้ว “กะเพราธรรมดา ๆ นี่แหละค่ะ อร่อยที่สุดแล้ว จะกะเพราหมู กะเพราไก่ โยชอบหมดเลย”

“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้า คุณต้องพาผมไปทานร้านโปรดคุณบ้างแล้วล่ะ”

“คุณทานได้เหรอคะ …”

“ทานได้สิครับ แหม ...”

            ทั้งสองหัวเราะให้กันเล็กน้อย ก่อนจะพูดคุยเรื่องอื่นต่ออย่างเป็นกันเอง

เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงมีความสุขได้ง่าย ๆ เพียงแค่ได้นั่งพูดคุยกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแท้ ๆ และที่สำคัญ ... เขาเพิ่งค้นพบว่าการได้นั่งมองรอยยิ้มของเธอ ก็ทำให้วันอันแสนน่าเบื่อของเขากลายเป็นวันที่มีความสุขขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป