บทที่ 6 นัดทานข้าวอีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าร้านรับส่งพัสดุขนาดเล็กในย่านตลาดเก่า แม้บริเวณนี้จะเป็นชุมชนที่มีผู้คนพลุกพล่านในช่วงกลางวัน แต่เมื่อถึงเวลาสองทุ่มกว่า ร้านค้าส่วนใหญ่ก็ทยอยปิดลง ถนนจึงค่อนข้างเงียบสงบ

โยษิตาหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มที่อาสามาส่งเธอถึงหน้าร้าน หลังจากทั้งสองรับประทานอาหารร่วมกันและพูดคุยอย่างถูกคอจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำ

“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจมาส่ง”

ดนัยลงจากรถมายืนส่งหญิงสาวด้วยตัวเอง ก่อนจะกวาดสายตามองร้านเล็ก ๆ ตรงหน้าอย่างสนใจ บริเวณหน้าร้านมีต้นไม้และไม้ดอกหลายชนิดวางเรียงรายอยู่ ดูสะอาดตาและน่ารักกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“นี่ร้านคุณโยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ ร้านของโยเอง” 

หญิงสาวยิ้มพลางชี้ไปยังป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่เหนือประตู ดนัยมองสำรวจอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“จัดร้านน่ารักดีนะครับ ดูร่มรื่นด้วย”

“ขอบคุณค่ะ โยชอบปลูกต้นไม้น่ะค่ะ เวลาเหนื่อย ๆ พอได้รดน้ำต้นไม้ก็รู้สึกสบายใจขึ้น”

“ดีจังนะครับ”

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าหวานของคนตรงหน้า จู่ ๆ เขาก็นึกอยากรู้เรื่องส่วนตัวของเธอขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล ทั้งที่ปกติเขาไม่ใช่คนชอบซักถามเรื่องของคนอื่นเลยสักนิด

“แล้วคุณโยอยู่กับใครเหรอครับ”

“อยู่กับคุณแม่ค่ะ แม่ของโยขายขนมไทยอยู่ในตลาดตรงนี้เองค่ะ”

“อ๋อ ...” ดนัยพยักหน้ารับ คำตอบของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนหน้านี้เขาแอบกังวลอยู่เหมือนกันว่าเธออาจมีแฟนหรือมีคนรักอยู่แล้ว เพราะหากเป็นเช่นนั้น การที่เขาชวนเธอมารับประทานอาหารด้วยก็คงไม่เหมาะสมนัก

แต่พอได้ยินว่าเธออยู่กับแม่เพียงสองคน ชายหนุ่มกลับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด

นี่เราเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย ... 

เขาแอบถามตัวเองในใจ ก่อนจะรีบปัดความคิดนั้นออกไป

“ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนคุณโยแล้วดีกว่าครับ ดึกแล้ว คุณจะได้พักผ่อน”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ” โยษิตายิ้มให้เขา “ถ้าคุณดนัยมีเรื่องไม่สบายใจ หรืออยากหาเพื่อนคุย เพื่อนทานข้าว ก็ติดต่อโยมาได้เสมอนะคะ”

“ครับ”

ชายหนุ่มรับคำ แต่กลับยังไม่ยอมขยับไปไหน เขามองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเมื่อช่วงเย็นขึ้นมาได้

เธอบอกว่าชอบกินผัดกะเพรา และถ้ามีโอกาสก็อยากพาเขาไปร้านโปรดของตัวเองดูบ้าง เพียงแค่นึกถึงเรื่องนั้น มุมปากของดนัยก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“เอ่อ ... คุณโยครับ”

“คะ”

“ผมขอนัดทานข้าวกับคุณต่อเลยได้ไหมครับ”

โยษิตาเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะชวนเธออีกครั้งเร็วขนาดนี้

“ดะ ... ได้ค่ะ” 

“คุณโยว่างวันไหนครับ หรือถ้าช่วงนี้ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ”

“คุณดนัยว่างวันไหนคะ แล้วอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” 

ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิดนาน

“ผมอยากไปกินผัดกะเพราร้านโปรดของคุณครับ”

โยษิตานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ 

“คุณดนัยอยากลองจริง ๆ เหรอคะ ร้านนั้นเป็นร้านธรรมดา ๆ เองนะคะ ไม่ได้หรูหราอะไรเลย”

“ก็ดีสิครับ ผมอยากลองกินอาหารที่คุณชอบบ้าง”

คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกแก้มร้อนขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าทำไมชายหนุ่มที่ดูภูมิฐานและเข้าถึงยากอย่างเขาถึงได้ดูเป็นกันเองกับเธอมากขนาดนี้

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ได้ไหมคะ โยว่างช่วงเย็นพอดี”

“ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมมารับนะ”

“ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ” โยษิตายิ้มหวานให้เขา ก่อนจะยกมือโบกลาแล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน

ดนัยยืนมองจนหญิงสาวปิดประตูเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเองระหว่างขับรถออกจากชุมชน ชายหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงนัดหมายในวันพรุ่งนี้

เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากเจอผู้หญิงคนนี้อีก ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่แค่คิดว่าจะได้นั่งกินข้าวและพูดคุยกับเธออีกครั้ง หัวใจที่เคยเหนื่อยล้ากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

โยษิตายืนมองรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนออกไปจนลับสายตา ก่อนจะเปิดประตูเหล็กบานเลื่อนเดินเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้ม วันนี้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดเลยว่าลูกค้าที่เพิ่งรู้จักกันจะทำให้เธอรู้สึกสบายใจได้มากขนาดนี้

ทว่าเมื่อเดินเข้ามาด้านใน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางลง เมื่อเห็นมารดานั่งรออยู่บนโซฟา สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ

“อ้าวแม่ มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะคะ”

ปกติเวลานี้ม่านฟ้าจะขึ้นไปนอนดูละครภาคค่ำอยู่ในห้องนอนของตัวเองแล้ว แต่วันนี้กลับลงมานั่งรอเธออยู่เสียอย่างนั้น

“ก็ลงมาดูน่ะสิ ว่าใครมาส่งโย”

“อ๋อ ลูกค้าน่ะค่ะ” หญิงสาวตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะถอดรองเท้าเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ

“ลูกค้าอะไร ทำไมกลับมามืดค่ำ ไปไหนกันมา”

“ก็โยบอกแม่แล้วไงคะ ว่าโยรับงานเป็นเพื่อนทานข้าว”

“แค่ทานข้าวใช่ไหม”

“ค่ะ”

“เลิกทำงานแบบนี้ได้ไหมโย มันอันตรายนะ!”

น้ำเสียงของมารดาเริ่มดังขึ้น ทำให้โยษิตาชะงักมือที่กำลังจัดรองเท้า ก่อนจะหันกลับมามองด้วยความเหนื่อยใจ 

ในตอนนี้ที่เธอกำลังทำงานจนหัวหมุน ก็เพราะหาเงินมาใช้หนี้ให้แม่ไม่ใช่หรือ และงานที่เธอทำอยู่ก็เป็นงานสุจริตที่ให้ผลตอบแทนเป็นอย่างดี และเธอก็สบายใจทุกครั้งที่ได้มีส่วนช่วยเหลือ หรือรับฟังปัญหาเหล่านั้นของผู้ว่าจ้าง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป